All Chapters of พยัคฆราช: Chapter 211 - Chapter 220

[ห้องเช่ารายวัน] หรือเรียกอีกอย่างว่าม่านรูด..ทีแรกว่าจะพาไปที่ที่ดีกว่านี้หน่อยแต่ไม่ไหวแล้ว แวะก่อนเลยณวัฒน์เคยพาผู้หญิงมาที่นี่ก็บ่อยครั้ง เพราะแต่ละทีที่เข้าสถานที่แบบนั้นมีติดรถมาเกือบทุกครั้ง"เหมือนที่นี่ไม่เปิดแล้วนะ" พอรถจอดก็ไม่เห็นพนักงานที่เคยวิ่งเข้ามาต้อนรับ แถมไฟก็เปิดแค่บางดวง"เมื่อเดือนที่แล้วกูยังมาใช้บริการที่นี่อยู่เลย""เดี๋ยวกูลงไปดูก่อนแล้วกัน" ขจรเกียรติเปิดประตูลงไปดูให้แน่ใจ เผื่อบางทีพนักงานอาจจะมองไม่เห็น"ข้างหลังมึงช่วยใจเย็นหน่อยได้ไหมวะ น้ำกูจะแตกแล้วเนี่ย" ได้ยินแค่เสียงกระแทกนิ้วก็รู้สึกเสียวแล้ว ณวัฒน์เปิดประตูลงจากรถไปดูอีกคน เพราะไม่อยากให้เสียเวลามากไปกว่านี้แล้ว"อื้ออ" ยูริสะดุ้งตอนที่เขาเพิ่มนิ้ว แหย่เข้ามาในร่องของเธอจากหนึ่งนิ้วเป็นสาม"ซี๊ดดด ไม่เบานะเรา" เห็นขาเรียวแยกออกให้กว้างกว่าเดิมเจ้าของนิ้วนั้นถึงกับกล่าวชม"โอ๊ย" แต่จังหวะที่เขาดันเข้ามามันเสียดสีกับเนื้อบางๆของเธอจนทำให้รู้สึกเจ็บ ที่เขาส่งเข้าไปถึงสามนิ้วเพราะอยากรู้ขนาดว่าของเธอจะรับได้แค่ไหนแต่มันกลับเรียกสติยูริให้กลับมา หญิงสาวรีบดันมือของเขาที่แหย่เข้ามาในร่องเล็กให้ออกไ

"ถ้าคุณใส่แล้วไม่กล้าออกจากห้องนี้คุณก็รออยู่ในนี้แหละค่ะ..ถ้าฉันทำความสะอาดชุดคุณเสร็จจะเอามาคืนให้" ตามแผนที่วางไว้เลย พอพูดจบพนักงานคนนั้นก็ออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดว่าอีกฝ่ายนุ่งสั้นขนาดนั้นคงไม่กล้าออกมาเดินด้านนอกแน่แต่พนักงานคิดผิดเพราะสั้นกว่านี้เธอก็เคยใส่มาแล้ว ในระหว่างที่รอชุดเดิมยูริก็เดินตามเส้นทางที่เธอเดินมาและจำได้ว่าเขาเลี้ยวเข้าห้องไหน"ดื่มให้หมดสิคะ"เปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าเธอคนนั้นกำลังช่วยอีกฝ่ายยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม"........." ณิชาเห็นยูริกลับมาก็ไม่พอใจเอามากๆ ทำไมพนักงานพวกนี้ถึงปล่อยกลับมาได้ส่วนนักรบพอดื่มเหล้าแก้วนั้นหมดไปเขาถึงได้สังเกตดูว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดเดิม แต่เขาก็ทำแค่มอง ไม่ได้ถามอะไร จนณิชารินเหล้าให้นักรบดื่มอีกแก้ว"พอก่อนครับหลายแก้วแล้ว""ถ้างั้นณิชาขอตัวครู่หนึ่งนะคะ"ณิชาคิดว่าจะออกไปตามพนักงานทำไมถึงปล่อยผู้หญิงคนนี้เข้ามาในห้องนี้ได้ยูริมองไปเห็นว่าแก้วเหล้าของเขาหมดแล้วเธอเลยหยิบแก้วเปล่ามาผสมเหล้าให้ใหม่ ก่อนจะส่งมันไปให้เขาผ่านไปสักพัก..นักรบก็รู้สึกร้อนรุ่มครั่นเนื้อครั่นตัว"อุ๊ย..คุณจะทำอะไร" หญิงสาวตกใจอยู่ดีๆ เขาก็เอื้อมมือม

"ตอนนี้เวลางานค่ะ" อุตส่าห์ทำใจมาแล้วแต่ก็ยังรู้สึกกลัวเขาอยู่ดี เพราะรู้สึกว่าเรื่องบนเตียงของเขาจะดุเดือดมาก จนทำให้ร่างกายของเธอแทบต้านทานไม่ไหว"ก็ไม่เห็นเป็นไร""ฉันไม่อยากเบียดเบียนเวลางานของบริษัท อดใจรอตอนเย็นหน่อยสิคะ" จะด้วยเพราะเขาฟังคำที่เธอพูดหรือว่าหนักที่อุ้มเธอนาน แต่ตอนนี้เธอเป็นอิสระยูริก็รีบถอยออกให้ห่างจากผู้ชายคนนี้ให้มาก "เครื่องดื่มคุณก็มีแล้วถ้างั้นฉันขอออกไปทำงานนะคะ"จังหวะที่ยูริหันตัวกลับไปทางประตู คนที่ยืนอยู่ด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามา"เนคไทคุณเบี้ยวค่ะ" ยูริรีบเดินกลับเข้ามาหานักรบที่กำลังจะไปนั่ง"นี่เธอทำอะไร ถอยออกมาจากคุณนักรบนะ" จูนพูดพร้อมกับเดินไปกระชากตัวยูริให้ออกมา ตอนที่เธอถูกกระชากนักรบก็ไม่ได้ช่วยอะไร "ถ้าเธอยังอยากมีชีวิตอยู่ อยู่ให้ห่างจากคุณนักรบ ออกจากบริษัทนี้ไปได้ยิ่งดี"ทั้งตอนที่ถูกกระชากและตอนที่ถูกขู่เอาชีวิต เขาไม่มีท่าทีว่าจะช่วยเธอเลย"เย็นนี้เจอกันที่เดิมนะคะ ยูริจะคอย" หญิงสาวโปรยยิ้มหวานให้คนที่ยืนมองมา ก่อนจะเดินออกจากห้องไปแบบไม่สนใจคำขู่นั้น"คุณนักรบมองมันทำไมคะ" จูนหันกลับมายังเห็นสายตานักรบมองตาม"ผมจะทำงานออกไปได้แล้ว""

"มันเกิดอะไรขึ้น" ฟีฟ่าเสร็จธุระก็กลับมา แต่พอกลับมา เห็นยูรินั่งอยู่ในห้องทำงานของมิ่งขวัญด้วยสภาพที่ดูไม่ได้เลย"มีเรื่องกับเพื่อนนิดหน่อยค่ะ" คนที่ตอบก็คือมิ่งขวัญเพราะยูริขอไว้ให้บอกพี่แบบนี้"กับใคร" ด้วยนิสัยของฟีฟ่าเป็นคนไม่ยอมคนอยู่แล้ว เพราะมิ่งขวัญก็เคยเจอกับตัวมาแล้วตอนที่ทำร้ายข้าวทิพย์"กับ..""ไอ้ผู้จัดการต่างประเทศใช่ไหม" ฟีฟ่าไม่รอคำตอบด้วยซ้ำรีบเปิดประตูออกมาจนมิ่งขวัญ​รีบตามพรวด!! มาถึงฟีฟ่าก็เปิดประตูพรวดพราดเข้าไปแบบไม่รีรอคนที่กำลังนั่งใช้ความคิดอยู่เงยหน้าขึ้นมองว่าใครเปิดประตูเข้ามา แต่เป็นจังหวะที่ฟีฟ่าเข้ามาประชิดตัวพอดีหมั่บ!"มึงทำอะไรน้องกู" ถึงแม้ยูริจะไม่ได้เติบโตที่ประเทศไทย แต่ตอนเล็กๆ พวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนเล่นกัน จนฟีฟ่าตั้งชื่อให้ยูริว่ายูฟ่าจะได้ชื่อคล้องจองกัน"คุณใจเย็นก่อนสิคะ" มิ่งขวัญรีบเข้ามาห้ามสามีไว้ กลัวว่าจะเกิดการทะเลาะต่อยตีกัน"บอกมาว่ามึงทำอะไรน้องกู""แล้วเธอว่ายังไงล่ะ""ก็เพราะน้องกูไม่พูดไง ถึงต้องมาถามเอากับมึง"และนักรบก็เลือกที่จะเงียบอีกครั้ง เขาไม่รู้จะเอายังไงต่อดี อีกคนก็คือผู้มีพระคุณ ถ้าไม่มีจรัญก็คงไม่มีเขาในวันนี้ นัก

"เป็นแฟน?" คนเป็นแม่หันไปมองหน้าลูกสาวทันที เหมือนอยากได้รับคำยืนยันว่ามันจริงไหมยูริก็รับไม่ทันเหมือนกัน ทำไมเขาถึงกล้าแนะนำแบบนี้กับแม่ "คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ""จะไม่ชวนผมเข้าไปทานน้ำหน่อยเหรอ"เขาผีเข้าหรือเปล่า ทุกครั้งไม่เห็นเขาจะสนใจเธอแบบนี้เลย"ถ้างั้นแม่ว่าเราเข้ามาคุยกันข้างในก่อนดีกว่า""ขอบคุณครับคุณแม่""......." ยูริที่ยืนงงอยู่รีบเดินตามหลังทั้งสองเข้าไป"นั่งรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้""ครับ""คุณทำอะไร" ยูริถามตอนที่แม่ไปเอาน้ำแล้วแต่เขาก็ทำแค่มองดูหน้าเธอ โดยที่ไม่ได้ตอบอะไร"ถ้าคุณกำลังคิดสนุกอยู่ หยุดเถอะค่ะ""ใครบอกว่าผมคิดสนุก"แต่ยูริยังไม่ทันได้พูดอะไรแม่ก็ยกน้ำออกมาก่อน"พวกเราเพิ่งรู้จักกันใช่ไหม" ถึงแม้นางอยากให้อิสระกับลูกสาวแต่พาผู้ชายเข้ามาแนะนำตัวแบบนี้นางก็ต้องสอบถาม"ผมเป็นเจ้านายของเธอครับ""เป็นเจ้านาย?""ใช่ครับเป็นเจ้านายและก็เป็นแฟนด้วย""ทำไมแม่ไม่ได้ยินเราพูดอะไรเลย" ตั้งแต่เข้ามาก็เห็นว่าลูกสาวเอาแต่นั่งเงียบมีแต่ฝ่ายชายพูด"ก็แบบที่เขาพูดนั่นแหละค่ะ" ยูริคิดว่าดีเหมือนกันเผื่อว่าพ่อโทรมาถามเรื่องของเธอ"เรายังไม่มีครอบครัวใช่ไหม" เป