All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 31 - Chapter 40

93 Chapters

ขึ้นเขาได้หมูป่า 1.2

ซึ่งซูหวานหว่านเองก็รับรู้ถึงสัญญาณอันตรายที่กำลังมาทางเธอและพี่ชายเหมือนกัน จึงตัดสินใจเอาหน้าไม้ออกมาจากมิติให้เขา“พี่ชายใช้อันนี้ได้ไหม” เธอส่งให้พร้อมกับถามออกไปซูเปียวเฉินรับหน้าไม้มาถือไว้ และรีบสำรวจดูถึงความแข็งแรง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แต่ก็ยังคงกังวลความปลอดภัยของน้องสาวอยู่ดี จึงบอกกับเธออย่างจริงจังว่า “หวานหว่านปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้นี้ก่อน เดี๋ยวพี่จะจัดการหมูป่าเอง”เวลานี้ชายหนุ่มไม่สนใจอะไรแล้ว เขารีบดันให้น้องสาวปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ เพื่อความปลอดภัยของเธอ ส่วนตนเองนั้นก็รีบหาที่หลบและคอยจับจ้องถึงการมาเยือนของหมูป่าที่ได้ยินเสียงไม่นานก็มีหมูป่าตัวใหญ่วิ่งมุ่งตรงเข้ามา ซูเปียวเฉินที่มีทักษะของพรานป่า จึงเล็งเป้าโดยไม่พลาด และเมื่อลูกดอกของหน้าไม้ยิงเข้าจุดตาย จึงทำให้หมูป่าตัวนี้ล้มลงและร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนแน่นิ่งไปเมื่อมั่นใจแล้วว่าหมูป่าตัวนี้ตายแล้ว ชายหนุ่มก็รีบตรวจสอบความเรียบร้อย พอเห็นว่าสถานการณ์ปลอดภัยแล้ว จึงส่งเสียงบอกให้น้องสาวลงมาจากต้นไม้ “หวานหว่าน หมูป่าตายแล้ว น้องลงมาเถอะ”ทันทีที่ได้ยินพี่ชายตะโกนบอกแบบนั้น ซูหวานหว่านจึงรีบปีนลงมาจาก
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

อยากได้แต่ไม่อยากเสีย 1.1

อยากได้แต่ไม่อยากเสียเรื่องที่สองพี่น้องบ้านรองซูล่าหมูป่าตัวใหญ่มาได้ กระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ทำให้ชาวบ้านต่างรีบมาสอบถามเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยน ทำให้เวลานี้หน้าบ้านรองซูเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เนื่องจากทุกคนต้องการเนื้อไปกินเหมือนกัน“เปียวเฉิน วันนี้นายขึ้นไปล่าสัตว์ป่าเหรอ นายเก่งจริง ๆ และโชคดีเหลือเกินที่ได้หมูป่าตัวใหญ่มา มา ฉันช่วยแล่เนื้อนะ” สหายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายซูเปียวเฉินด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงช่วยหั่นเนื้อ เหมือนทุกครั้งที่พวกเขาล่าสัตว์มาได้“ใช่แล้วล่ะ นายมาก็ดีแล้วอาจื้อ ฉันตั้งใจจะให้อาเจี้ยนไปตามมาอยู่พอดี มาเถอะ มาช่วยกันแล่เนื้อกัน”ซูเปียวเฉินบอกออกไปอย่างยินดี เพราะเขาสนิทกับกุ้ยหลินจื้อ ลูกชายบ้านกุ้ยพอสมควร โดยเมื่อตอนที่ทุกคนไม่มีงาน พวกเขาก็จะเข้าป่าล่าสัตว์ และนำมาแบ่งปันกันเป็นประจำอยู่แล้ว“แล้วนี่ให้ใครไปประกาศให้ชาวบ้านได้รับรู้หรือยัง และนายจะแลกเปลี่ยนมากน้อยแค่ไหน” กุ้ยหลินจื้อแล่เนื้อไปก็ถามไปอย่างอยากรู้“ฉันให้พี่เทียนเฉิงไปประกาศแล้ว” ชายหนุ่มเจ้าของหมูป่าตอบกลับมาและทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้น“ประกาศ ประกาศ วันน
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

อยากได้แต่ไม่อยากเสีย 1.2

เมื่อได้ยินหลานชายจากบ้านรองพูดอย่างไม่รักษาน้ำใจและไม่คิดไว้หน้านาง คราวนี้หญิงชราจึงโกรธจัดและชี้หน้าด่าหลานชายอย่างเกรี้ยวกราด“แกมันหลานอกตัญญู ฉันเป็นแม่ของพ่อแกนะ แค่จะมาขอเนื้อหมูไปกินหน่อยไม่ได้รึไง ฉันเองก็แก่แล้ว จะให้ไปล่าสัตว์ปีนเขาเหมือนคนอื่นมันก็ทำไม่ได้ หรือว่าแกอยากเห็นฉันตายลงตรงนี้”“ย่าตายเลยค่ะ เดี๋ยวหวานหว่านทำบุญให้ อยากได้หมูป่าใช่ไหม ตายแล้วต้องเอาธูปปัก” แต่แล้วจู่ ๆ ซูหวานหว่านเดินเข้ามาพร้อมกับบอกหญิงชราเสียงดัง‘ไม่คิดว่าคนบ้านใหญ่จะเห็นแก่ตัวและน่าชังแบบนี้ ตอนร่างนี้กับพี่ชายลำบากไม่คิดจะมาเยี่ยมเยียนและถามสารทุกข์สุกดิบ หรือให้ความช่วยเหลือ แต่พอเห็นว่ามีของดี ๆ กลับพุ่งเข้ามาแบบไม่คิดชีวิต น่ารังเกียจจริง ๆ’ หญิงสาวคิดอยู่ในใจ“นังบ้า แกแช่งให้ฉันตายเหรอ มันน่าตีให้ตายนักเชียว” หญิงชราโมโหควันออกหู ไม่คิดว่าหลานสาวที่สติไม่ดีจะกล้าแช่งให้ตัวเองตาย“หวานหว่านไม่ได้แช่ง ย่าบอกอยากจะตายก็ตายเลยสิ หวานหว่านจะได้ทำบุญให้ไงคะ” เธอตอบกลับด้วยท่าทีใสซื่อพร้อมกะพริบตาหลายครั้ง ก่อนจะเดินไปหยิบท่อนไม้ใกล้ ๆ มาถือไว้ชาวบ้านที่เคยเห็นคนจากบ้านใหญ่ถูกซูหวานหว่านทุ
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

เอาคืนบ้านใหญ่ 1.1

18 เอาคืนบ้านใหญ่วันนี้บ้านรองซูเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เพราะมีสมาชิกทั้งสามบ้านมารวมตัวกัน ดังนั้นที่นี่จึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงสนทนาอย่างสนุกสนานและอบอุ่นของทุกคน โดยมีซูหวานหว่านเป็นแกนนำความสดใส“จางเจี้ยนมานี่เร็ว หวานหว่านซื้อเสื้อผ้ามาให้ด้วยนะ” หญิงสาวนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้ให้เสื้อผ้ากับเด็กชายไป เลยบอกออกไปพร้อมกับกวักมือเรียกให้เข้ามาหา“ให้ผมเหรอครับ” จางเจี้ยนถามกลับและชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยความงุนงง ใบหน้าของเขาเหลอหลามาก“ใช่แล้วล่ะ นายรับไปเถอะ หวานหว่านตั้งใจซื้อให้เลยนะ” ซูเปียวเฉินรีบบอกอีกคน เพราะกลัวว่าเด็กชายจะไม่กล้ารับไว้ แล้วน้องสาวเขาจะเสียใจ“ขอบคุณครับ พี่สาวหวานหว่าน” จางเจี้ยนรับมาด้วยความซาบซึ้งใจและไม่ลืมที่ขอบคุณ เขาไม่คิดว่าพี่สาวคนนี้จะซื้อของมาฝากเขาด้วย“ไม่เป็นไร ให้น้องชาย” ซูหวานหว่านเองก็บอกอย่างสดใสตามแบบของเธอทุกคนที่มองภาพนี้ได้แต่ยิ้มด้วยความอบอุ่น ก่อนที่เสียงใครคนหนึ่งจะพูดขึ้นมาว่า “ถึงแม้ว่าหวานหว่านจะเป็นหญิงสติไม่ดีของหมู่บ้าน แต่เธอก็มีน้ำใจมากกว่าคนที่สติปกติเสียอีกนะ”ซึ่งทุกคนต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยทันทีเวลาผ่านไปสั
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

เอาคืนบ้านใหญ่ 1.2

วันต่อมา...ซูเปียวเฉินมาลงชื่อทำงานเหมือนเดิม แต่เขาก็แจ้งกับหัวหน้าไว้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะขอทำงานแค่ช่วงเช้าเท่านั้น เนื่องจากช่วงบ่ายจะต้องพาน้องสาวไปหาหมอในเมืองเพื่อรักษาตัว“หวานหว่านมีโอกาสกลับมาเป็นปกติใช่ไหม ฉันดีใจด้วยนะ” หัวหน้าปิงถามอย่างตื่นเต้นเหมือนกัน“ครับ แต่คงต้องใช้เวลาสักพัก ผมเองก็เกรงใจเพราะต้องหยุดงานช่วงบ่ายในทุก ๆ วันเพื่อพาน้องไปหาหมอ ผมกลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าผมเอาเปรียบน่ะครับ” ซูเปียวเฉินพูดออกมาอย่างเกรงใจและเขามีความวิตกกังวลไม่น้อยในเรื่องนี้ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดีหัวหน้าปิงเมื่อได้รับรู้ความกังวลใจของเขา ก็ส่ายหน้าให้เล็กน้อยแล้วพูดขึ้นมาว่า“เรื่องนั้นนายไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก อย่าลืมสิว่าถ้านายทำงานน้อย ก็จะได้ส่วนแบ่งน้อยเหมือนกัน ทุกคนไม่มีทางตำหนิหรอกนะ ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็มองซูหวานหว่านเป็นคนดีและเอ็นดูเธอไม่น้อย ในเมื่อเธอมีโอกาสรักษาให้หายดี ทุกคนย่อมต้องเห็นดีและคอยให้กำลังใจด้วย ถึงแม้จะรู้ว่ามันจะใช้เวลาอีกนานก็ตาม แต่ยังไงก็ขอให้มีโอกาสหายขาดนะ”“ครับ ไม่มีใครรู้หรอกว่าอาการป่วยของหวานหว่านจะหายขาดเมื่อไร แต่ในเมื่อมีโอกาส
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

ไม่สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้น 1.1

ไม่สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเสียงการทะเลาะเบาะแว้งของคนทั้งคู่ดังออกมานอกบ้านใหญ่ซู ทำให้คนที่ผ่านไปมาถึงกับหยุดมอง พร้อมกับสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้ และเมื่อจับใจความได้ว่าเงินของบ้านซูหายไปทั้งหมด จึงมีบางคนตัดสินใจเดินเข้ามาถาม“เกิดอะไรขึ้นแม่เฒ่าซู ทำไมเสียงทะเลาะของพวกหล่อนถึงดังออกไปนอกบ้านเลยล่ะ” หญิงชราคนหนึ่งถามขึ้นมา“แม่สามีน่ะสิ กล่าวหาว่าฉันขโมยเงินของบ้านไป ทั้งที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ เงินของที่บ้านนี่แม่สามีก็เป็นคนเก็บเองทั้งหมด” ซือเหนียงไม่ยอมที่จะโดนกล่าวหาในเรื่องนี้ เพราะเธอไม่ได้เป็นคนทำสักหน่อย จึงรีบบอกชาวบ้านกลุ่มนี้ที่เข้ามาสอบถาม “โกหก ถ้าไม่ใช่หล่อนแล้วจะเป็นใคร ฉันเป็นคนเก็บเงินบ้านนี้มาเป็นสิบปี เงินไม่เคยหายเลยสักครั้ง แต่วันนี้เงินฉันกลับหายไปหมดจนไม่เหลือแล้ว” หญิงชราตีโพยตีพายออกมา แล้วล้มไปนั่งอยู่กับพื้นด้วยใจที่แตกสลาย เนื่องจากนางไม่ได้เก็บเงินไว้ที่อื่นอีก และตอนนี้เงินก็หายไปหมดแล้ว ชีวิตที่เหลือจะอยู่อย่างไร ไหนจะคนในครอบครัวอีก จะเอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารกินล่ะ“แล้วแม่มากล่าวหาฉันว่าขโมยเงินแม่ไปได้
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

ไม่สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้น 1.2

ซูหวานหว่านที่รอพี่ชายอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเขากลับมา ก็รีบยกอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะ แล้วบอกให้เขากินข้าวเลย“วันนี้อาเจี้ยนไม่มาอยู่กับหวานหว่านเหรอ” ชายหนุ่มถามออกไปอย่างแปลกใจ เพราะเด็กชายมักจะมาอยู่กับน้องสาวเขา“วันนี้จางเจี้ยนไม่อยู่ จางเจี้ยนไปสืบเรื่องบ้านใหญ่ เดี๋ยวคงกลับมา” หญิงสาวบอกไปในขณะที่กำลังกินอาหารไปด้วย“ฮ่า ๆ อาเจี้ยนคงอยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนเอาเงินไป แต่พี่ไม่สนใจหรอกนะ เพราะนั่นไม่ได้เกี่ยวกับบ้านเราเลย” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างไร้กังวล ต่อให้บ้านใหญ่จะเงินหายไปเท่าไร หรือหายไปทั้งหมด เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เพราะมันไม่เกี่ยวกับเขาหรือน้องสาวเลย“กินข้าว ๆ จะได้รีบเข้าเมืองไปขายของกัน” หญิงสาวพูดอย่างสดใส“ได้ ๆ กินข้าวกันแล้วเข้าเมืองกัน เดี๋ยวค่อยแบ่งอาหารไว้ให้อาเจี้ยน” ชายหนุ่มก็ตอบรับอย่างอ่อนโยนจากนั้นสองพี่น้องก็นั่งกินอาหารกันด้วยความเอร็ดอร่อย และตั้งใจว่าจะแบ่งอาหารไว้ให้จางเจี้ยนด้วย เนื่องจากพวกเขาต้องรีบเข้าเมือง เพราะนัดลูกค้าไว้นั่นเอง ย้อนกลับมาที่บ้านใหญ่ซูตอนนี้ที่หน้าบ้านใหญ่ซูเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ที่รู้ข่าวว่าเงินในบ้านใหญ่หายไป เนื่องจา
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

ตัดสินใจเล่นงานพวกโกงกิน 1.1

ตัดสินใจเล่นงานพวกโกงกินซูหวานหว่านและซูเปียวเฉินเมื่อกินข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว ก็เห็นจางเจี้ยนวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก จึงได้ตักข้าวใส่ชามให้“มา มากินข้าวด้วยกันนะอาเจี้ยน” ซูเปียวเฉินบอกกับเด็กชายจากบ้านจาง“เดี๋ยวก่อนครับ ผมยังไม่กิน ผมขอเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ทั้งสองฟังก่อน” จางเจี้ยนโบกมือไปมาว่าเขายังไม่อยากกินข้าว จากนั้นเด็กชายก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านใหญ่ซูให้ทั้งสองคนฟัง ซึ่งสองพี่น้องก็ฟังอย่างตั้งใจเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว ซูเปียวเฉินก็มีท่าทีเหมือนเดิม แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า “อาเจี้ยนเลิกสนใจคนบ้านใหญ่สักทีเถอะ แล้วรีบนั่งลงกินข้าว เดี๋ยวพี่กับหวานหว่านจะเข้าเมืองไปหาหมอ”“พี่จะพาพี่หวานหว่านไปหาหมอในเมืองหรือครับ” จางเจี้ยนถามด้วยน้ำเสียงดีใจ เด็กชายคิดถึงวันที่พี่สาวคนนี้จะหายและกลับมาเป็นปกติอย่างมีความหวัง “ใช่แล้วล่ะ เดี๋ยวนายกินเสร็จก็ตั้งไว้ตรงนี้เลยก็ได้ กลับมาแล้วพี่จะเก็บกวาดเอง” ซูเปียวเฉินบอกออกไป เพราะไม่อยากต้องนั่งรอ หรือว่าทิ้งทุกอย่างไว้ให้จางเจี้ยนเป็นคนเก็บกวาดเอง“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ชายซู ผมกินเสร็จแล้วเดี๋ยวจะเก็บกวาดและทำความสะ
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

ตัดสินใจเล่นงานพวกโกงกิน 1.2

ทันทีที่ซูเปียวเฉินจัดร้านเสร็จเรียบร้อย ลูกค้าก็ยืนต่อคิวกันเสร็จโดยที่ไม่ต้องบอกเหมือนกัน จากนั้นทุกคนจับจ่ายซื้อของอย่างมีความสุข ไม่นานสินค้าที่หญิงสาวเตรียมมาก็หมดลง โดยคนที่มาช้าก็ทำได้เพียงเดินคอตกกลับไป เนื่องจากว่าซูหวานหว่านไม่เอาของมาเพิ่มนั่นเอง“พี่ชาย เราซื้อจักรยานดีไหม จะได้เอาไว้ขี่มาขายของ” ซูหวานหว่านพูดเสนอพี่ชายเรื่องซื้อจักรยานออกมาในตอนที่เดินออกมาจากตลาดมืด เธอมองว่าถ้ามีจักรยานสักคัน น่าจะสะดวกในการเดินทางเมื่อต้องมาขายของทุกวันในช่วงบ่าย“ซื้อจักรยานเหรอ พี่คิดว่าเรารอสักหน่อยดีกว่าไหม เราสองคนเพิ่งมาขายของได้ไม่นาน อีกอย่างบ้านใหญ่ก็เงินหายไปหมดบ้าน หากเราซื้อจักรยานตอนนี้ ย่อมต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างแน่นอน”ชายหนุ่มนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเอื้ออำนวยความสะดวกให้กับน้องสาว แต่ทว่าเมื่อคิดและชั่งใจดูแล้ว เรื่องซื้อจักรยานคงต้องพับเก็บไปก่อน ไม่อย่างนั้นคงตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคนขโมยเงินของบ้านใหญ่แน่นอนซูหวานหว่านพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเองก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเหมือนกัน “ได้ค่ะ ทำตามที่พี่ชายบอกเลย”หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

สร้างความสงสัยให้กับทุกคน 1.1

สร้างความสงสัยให้กับทุกคนเช้าวันต่อมา...ซูหวานหว่านยังคงตื่นก่อนพี่ชาย เพื่อมาทำอาหารให้เขาได้กินในตอนเช้าเหมือนทุก วันนี้หญิงสาวตั้งใจทำเนื้อตุ๋นไว้บำรุงพี่ชาย และจะทำไก่ทอดเพื่อจางเจี้ยน เนื่องจากตอนนี้เด็กชายมักจะมาวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ทุกวัน และมาเฝ้าบ้านให้ในช่วงบ่ายหากจะไม่พูดถึงเรื่องบ้านใหญ่เลยก็คงไม่ได้ แม้ว่าเวลาจะผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังจับมือใครดมไม่ได้ และยังหาขโมยไม่เจอ หญิงสาวได้แต่คิดในใจว่าถ้าเจอก็คงแปลก เพราะทุกอย่างอยู่ในมิติของเธอหมดแล้วกลิ่นอาหารโชยตลบอบอวลออกมาด้านนอก ชาวบ้านที่ตื่นแต่เช้าและอยู่ไม่ไกลจากบ้านรองซูสักเท่าไร ได้แต่กลืนน้ำลาย และคิดว่าพี่น้องบ้านรองซูนี้ ทำไมถึงมีเนื้อทำอาหารกินทุกวันนะ“พี่ชาย มากินข้าวก่อนเร็ว เดี๋ยวจะไปทำงานสายนะ”หญิงสาวกวักมือเรียกให้พี่ชายเดินมานั่งที่โต๊ะ ซึ่งตอนนี้ท่าทีและการตอบโต้ของซูหวานหว่านดูจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่สองพี่น้องก็ยังปิดบังคนภายนอก จะมีก็แค่จางเจี้ยนที่คอยจับสังเกตได้ว่า การพูดการจาของพี่สาวหวานหว่านนั้น ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่เด็กชายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา และไม่คิดจะบอกใครด้วย“พี่ชายซู พี่สาวหว
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more
PREV
123456
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status