All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 31 - Chapter 40

อยากได้แต่ไม่อยากเสียเรื่องที่สองพี่น้องบ้านรองซูล่าหมูป่าตัวใหญ่มาได้ กระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ทำให้ชาวบ้านต่างรีบมาสอบถามเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยน ทำให้เวลานี้หน้าบ้านรองซูเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เนื่องจากทุกคนต้องการเนื้อไปกินเหมือนกัน“เปียวเฉิน วันนี้นายขึ้นไปล่าสัตว์ป่าเหรอ นายเก่งจริง ๆ และโชคดีเหลือเกินที่ได้หมูป่าตัวใหญ่มา มา ฉันช่วยแล่เนื้อนะ” สหายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายซูเปียวเฉินด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงช่วยหั่นเนื้อ เหมือนทุกครั้งที่พวกเขาล่าสัตว์มาได้“ใช่แล้วล่ะ นายมาก็ดีแล้วอาจื้อ ฉันตั้งใจจะให้อาเจี้ยนไปตามมาอยู่พอดี มาเถอะ มาช่วยกันแล่เนื้อกัน”ซูเปียวเฉินบอกออกไปอย่างยินดี เพราะเขาสนิทกับกุ้ยหลินจื้อ ลูกชายบ้านกุ้ยพอสมควร โดยเมื่อตอนที่ทุกคนไม่มีงาน พวกเขาก็จะเข้าป่าล่าสัตว์ และนำมาแบ่งปันกันเป็นประจำอยู่แล้ว“แล้วนี่ให้ใครไปประกาศให้ชาวบ้านได้รับรู้หรือยัง และนายจะแลกเปลี่ยนมากน้อยแค่ไหน” กุ้ยหลินจื้อแล่เนื้อไปก็ถามไปอย่างอยากรู้“ฉันให้พี่เทียนเฉิงไปประกาศแล้ว” ชายหนุ่มเจ้าของหมูป่าตอบกลับมาและทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้น“ประกาศ ประกาศ วันน

18 เอาคืนบ้านใหญ่วันนี้บ้านรองซูเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เพราะมีสมาชิกทั้งสามบ้านมารวมตัวกัน ดังนั้นที่นี่จึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงสนทนาอย่างสนุกสนานและอบอุ่นของทุกคน โดยมีซูหวานหว่านเป็นแกนนำความสดใส“จางเจี้ยนมานี่เร็ว หวานหว่านซื้อเสื้อผ้ามาให้ด้วยนะ” หญิงสาวนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้ให้เสื้อผ้ากับเด็กชายไป เลยบอกออกไปพร้อมกับกวักมือเรียกให้เข้ามาหา“ให้ผมเหรอครับ” จางเจี้ยนถามกลับและชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยความงุนงง ใบหน้าของเขาเหลอหลามาก“ใช่แล้วล่ะ นายรับไปเถอะ หวานหว่านตั้งใจซื้อให้เลยนะ” ซูเปียวเฉินรีบบอกอีกคน เพราะกลัวว่าเด็กชายจะไม่กล้ารับไว้ แล้วน้องสาวเขาจะเสียใจ“ขอบคุณครับ พี่สาวหวานหว่าน” จางเจี้ยนรับมาด้วยความซาบซึ้งใจและไม่ลืมที่ขอบคุณ เขาไม่คิดว่าพี่สาวคนนี้จะซื้อของมาฝากเขาด้วย“ไม่เป็นไร ให้น้องชาย” ซูหวานหว่านเองก็บอกอย่างสดใสตามแบบของเธอทุกคนที่มองภาพนี้ได้แต่ยิ้มด้วยความอบอุ่น ก่อนที่เสียงใครคนหนึ่งจะพูดขึ้นมาว่า “ถึงแม้ว่าหวานหว่านจะเป็นหญิงสติไม่ดีของหมู่บ้าน แต่เธอก็มีน้ำใจมากกว่าคนที่สติปกติเสียอีกนะ”ซึ่งทุกคนต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยทันทีเวลาผ่านไปสั

ไม่สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเสียงการทะเลาะเบาะแว้งของคนทั้งคู่ดังออกมานอกบ้านใหญ่ซู ทำให้คนที่ผ่านไปมาถึงกับหยุดมอง พร้อมกับสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้ และเมื่อจับใจความได้ว่าเงินของบ้านซูหายไปทั้งหมด จึงมีบางคนตัดสินใจเดินเข้ามาถาม“เกิดอะไรขึ้นแม่เฒ่าซู ทำไมเสียงทะเลาะของพวกหล่อนถึงดังออกไปนอกบ้านเลยล่ะ” หญิงชราคนหนึ่งถามขึ้นมา“แม่สามีน่ะสิ กล่าวหาว่าฉันขโมยเงินของบ้านไป ทั้งที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ เงินของที่บ้านนี่แม่สามีก็เป็นคนเก็บเองทั้งหมด” ซือเหนียงไม่ยอมที่จะโดนกล่าวหาในเรื่องนี้ เพราะเธอไม่ได้เป็นคนทำสักหน่อย จึงรีบบอกชาวบ้านกลุ่มนี้ที่เข้ามาสอบถาม “โกหก ถ้าไม่ใช่หล่อนแล้วจะเป็นใคร ฉันเป็นคนเก็บเงินบ้านนี้มาเป็นสิบปี เงินไม่เคยหายเลยสักครั้ง แต่วันนี้เงินฉันกลับหายไปหมดจนไม่เหลือแล้ว” หญิงชราตีโพยตีพายออกมา แล้วล้มไปนั่งอยู่กับพื้นด้วยใจที่แตกสลาย เนื่องจากนางไม่ได้เก็บเงินไว้ที่อื่นอีก และตอนนี้เงินก็หายไปหมดแล้ว ชีวิตที่เหลือจะอยู่อย่างไร ไหนจะคนในครอบครัวอีก จะเอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารกินล่ะ“แล้วแม่มากล่าวหาฉันว่าขโมยเงินแม่ไปได้

ตัดสินใจเล่นงานพวกโกงกินซูหวานหว่านและซูเปียวเฉินเมื่อกินข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว ก็เห็นจางเจี้ยนวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก จึงได้ตักข้าวใส่ชามให้“มา มากินข้าวด้วยกันนะอาเจี้ยน” ซูเปียวเฉินบอกกับเด็กชายจากบ้านจาง“เดี๋ยวก่อนครับ ผมยังไม่กิน ผมขอเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ทั้งสองฟังก่อน” จางเจี้ยนโบกมือไปมาว่าเขายังไม่อยากกินข้าว จากนั้นเด็กชายก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านใหญ่ซูให้ทั้งสองคนฟัง ซึ่งสองพี่น้องก็ฟังอย่างตั้งใจเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว ซูเปียวเฉินก็มีท่าทีเหมือนเดิม แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า “อาเจี้ยนเลิกสนใจคนบ้านใหญ่สักทีเถอะ แล้วรีบนั่งลงกินข้าว เดี๋ยวพี่กับหวานหว่านจะเข้าเมืองไปหาหมอ”“พี่จะพาพี่หวานหว่านไปหาหมอในเมืองหรือครับ” จางเจี้ยนถามด้วยน้ำเสียงดีใจ เด็กชายคิดถึงวันที่พี่สาวคนนี้จะหายและกลับมาเป็นปกติอย่างมีความหวัง “ใช่แล้วล่ะ เดี๋ยวนายกินเสร็จก็ตั้งไว้ตรงนี้เลยก็ได้ กลับมาแล้วพี่จะเก็บกวาดเอง” ซูเปียวเฉินบอกออกไป เพราะไม่อยากต้องนั่งรอ หรือว่าทิ้งทุกอย่างไว้ให้จางเจี้ยนเป็นคนเก็บกวาดเอง“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ชายซู ผมกินเสร็จแล้วเดี๋ยวจะเก็บกวาดและทำความสะ

สร้างความสงสัยให้กับทุกคนเช้าวันต่อมา...ซูหวานหว่านยังคงตื่นก่อนพี่ชาย เพื่อมาทำอาหารให้เขาได้กินในตอนเช้าเหมือนทุก วันนี้หญิงสาวตั้งใจทำเนื้อตุ๋นไว้บำรุงพี่ชาย และจะทำไก่ทอดเพื่อจางเจี้ยน เนื่องจากตอนนี้เด็กชายมักจะมาวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ทุกวัน และมาเฝ้าบ้านให้ในช่วงบ่ายหากจะไม่พูดถึงเรื่องบ้านใหญ่เลยก็คงไม่ได้ แม้ว่าเวลาจะผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังจับมือใครดมไม่ได้ และยังหาขโมยไม่เจอ หญิงสาวได้แต่คิดในใจว่าถ้าเจอก็คงแปลก เพราะทุกอย่างอยู่ในมิติของเธอหมดแล้วกลิ่นอาหารโชยตลบอบอวลออกมาด้านนอก ชาวบ้านที่ตื่นแต่เช้าและอยู่ไม่ไกลจากบ้านรองซูสักเท่าไร ได้แต่กลืนน้ำลาย และคิดว่าพี่น้องบ้านรองซูนี้ ทำไมถึงมีเนื้อทำอาหารกินทุกวันนะ“พี่ชาย มากินข้าวก่อนเร็ว เดี๋ยวจะไปทำงานสายนะ”หญิงสาวกวักมือเรียกให้พี่ชายเดินมานั่งที่โต๊ะ ซึ่งตอนนี้ท่าทีและการตอบโต้ของซูหวานหว่านดูจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่สองพี่น้องก็ยังปิดบังคนภายนอก จะมีก็แค่จางเจี้ยนที่คอยจับสังเกตได้ว่า การพูดการจาของพี่สาวหวานหว่านนั้น ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แต่เด็กชายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา และไม่คิดจะบอกใครด้วย“พี่ชายซู พี่สาวหว