All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 51 - Chapter 60

“หมายความว่าอย่างไรครับ พวกเราไม่เข้าใจ” ซูเปียวเฉินยังไม่ตอบคำถามนี้ แต่เขาเลือกถามกลับไป ความจริงเขาพอจะเข้าใจ แต่อยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้“ครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ คือเจ้านายของผม.....”จากนั้นเฉิงชางจึงบอกรายละเอียดคร่าว ๆ แต่พอเข้าใจได้ให้สองพี่น้องรับรู้ซูหวานหว่านพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอมองว่านี่เป็นการค้าอย่างหนึ่งของครอบครัวเธอ ถึงแม้ว่าจะเอาของในมิติมาขายก็ตาม แต่หากไม่มีของในมิติ ยุคที่ขาดแคลนอาหารแบบนี้คงเอาตัวรอดยาก‘การค้านี้น่าสนใจมาก เราได้เงิน คนซื้อได้อาหาร วิน วินทั้งคู่’ เธอคิดอยู่ในใจและแสดงแววตาพึงพอใจออกมาซูเปียวเฉินสบตาน้องสาว เมื่อเห็นแววตาของเธอ ก็เข้าใจทันทีว่าเธอสนใจการค้าครั้งนี้ เขาจึงตัดสินใจตอบรับ แต่ก็มีข้อเสนอของตัวเองเหมือนกัน เพื่อความปลอดภัยของเขาและน้องสาว“ผมยินดีที่จะทำการค้ากับเจ้านายของคุณ แต่พวกเราต้องการสัญญาระยะยาว เพื่อความมั่นใจว่าพวกเราจะไม่ถูกตัดราคา หรือถูกร้านอื่นตัดหน้าระหว่างทาง และผมต้องการโกดังเพื่อส่งสินค้าโดยตรง ชนิดที่ไม่มีคนเฝ้า เมื่อเราส่งสินค้าแล้วจะแจ้งไปทันที เพื่อให้พวกคุณขนส่งสินค้าต่อไปตามร้านต่าง ๆ”แม้เฉิงซา

เมื่อได้รับคำตอบของพี่ชาย ซูหวานหว่านก็ยิ้มให้เขาอย่างยินดี แล้วรีบคล้องแขนพี่ชายเดินไปที่จักรยานจอดอยู่“อย่างนั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า หวานหว่านจะเอาของออกมาทำอาหารเยอะ ๆ เพื่อเลี้ยงฉลองให้กับการค้าของเรา” เธอบอกพี่ชายอย่างสดใส ก่อนจะเอาของออกมาจากมิติ เพื่อเตรียมสำหรับทำอาหารมื้อเย็นใหญ่ในเลี้ยงฉลองความสำเร็จของพวกเขาซูเปียวเฉินปั่นจักรยานด้วยหัวใจที่เบิกบาน มุ่งหน้ากลับเข้าหมู่บ้านด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ซูหวานหว่านเองก็เหมือนกัน หญิงสาวซ้อนท้ายจักรยานและร้องเพลงอย่างมีความสุขไปตลอดทาง ผิดกับชาติก่อนที่เธอมีแต่งานกับงาน และไม่เคยได้ปลดปล่อยแบบนี้มาก่อนเลย“วันนี้ดูสองพี่น้องจากบ้านรองซูจะอารมณ์ดีนะ สงสัยอาการของหวานหว่านจะเริ่มดีขึ้น หรือไม่ก็มีทางรักษาแล้ว พวกหล่อนดูสิ เธอร้องเพลงตลอดทางเลย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน”ชาวบ้านที่นั่งอยู่ในศาลาพูดขึ้นกับสหายร่วมวงสนทนา เมื่อเห็นท่าทางของสองพี่น้องบ้านรองซู ดูมีความสุขกว่าทุกวัน โดยเฉพาะซูหวานหว่านที่ดูอารมณ์ดีมาก ๆ“นั่นสิ ไม่รู้ว่าไปเจอเรื่องดีอะไรมา ถึงได้มีความสุขอย่างนั้น” ชาวบ้านกลุ่มนี้ต่างพูดคุยก

ชาวบ้านเดินผ่านไปมาก็เข้าใจว่า นี่คือการกินมื้อเย็นตามปกติ เพราะทั้งสามบ้านเองก็มักจะรวมตัวกันกินอาหารแบบนี้บ่อย ๆ อยู่แล้ว เลยไม่มีใครไม่แปลกใจอะไรมากนักและคนที่มีความสุขกับอาหารมื้อนี้มากที่สุด คงจะเป็นจางเจี้ยน เพราะเขาดูตื่นเต้นที่สุดหลังจากที่มื้ออาหารสิ้นสุดลง ทุกคนต่างช่วยกันเก็บกวาดและแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง เพราะไม่ต้องการรบกวนสองพี่น้องนั่นเอง เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว ซูหวานหว่านก็รีบลุกขึ้นจากที่นอน และเข้ามิติเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เนื่องจากเธอมีข้อมูลของตระกูลเจียงอยู่ในมือ ตอนที่ไปหาซื้อข้อมูลจากกลุ่มใต้ดิน เธอก็ได้ข้อมูลของตระกูลนี้มาด้วย เลยไม่ต้องไปหาซื้อข้อมูล หรือต้องรอเวลาให้นานกว่านี้อีก“เรื่องที่จะไปแจกจ่ายเสบียงหมู่บ้านอื่น วันนี้เห็นที่คงต้องพักไว้ก่อน ฉันขอไปจัดการพวกคนชั่วอย่างตระกูลเจียงก่อนดีกว่า” ซูหวานหว่านพูดกับตัวเองเบา ๆ ในตอนที่เร่งแต่งตัวหลังจากที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอออกมาจากห้อง ซูหวานหว่านก็มองซ้ายขวา เพราะกลัวว่าพี่ชายจะตื่นมาเห็น ก่อนที่จัดย่องออกจากบ้านเงียบ ๆ ในใจนั้นก็หวังว่างานในวันนี้จะราบรื่นไปด้วยดีวันนี้เธอยังคงใช้รถมอเต

หมิงมู่หยางนั่งอ่านไปด้วยคิ้วขมวดไปด้วย “อยากรู้เหลือเกินว่าใครกันที่ทำเรื่องนี้ ช่างมีความกล้าเหลือเกิน อีกทั้งยังไม่ทิ้งร่องรอยให้ตามสืบจนเจอ” เขาพูดขึ้นมายิ้ม ๆ“นายท่านดูมีความสุขนะครับ เป็นเพราะเรื่องข่าวเช้าวันนี้หรือเปล่าครับ” จงเทียนเดินเข้ามา เมื่อเห็นเจ้านายเอาแต่จดจ่อกับหนังสือพิมพ์ของเช้าวันนี้ก็เริ่มเข้าใจ จึงถามขึ้น“ไม่หรอก ฉันแค่สงสัยเท่านั้นว่าใครกันที่กล้า ก่อนหน้านี้ก็โกดังของนายอำเภอหม่าถูกปล้น ตอนนี้ก็ตระกูลเจียงถูกปล้น ฉันคิดว่าคราวนี้โจรก็คงไม่เหลืออะไรให้ตระกูลเจียง เหมือนกับโกดังของนายอำเภอหม่า แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้ โจรกลับไม่เอาชีวิตของใครเลยสักคน นอกจากเล่นงานคุณชายใหญ่เจียงจน...” หมิงมู่หยางตอบกลับมาอย่างสงสัย และเมื่อพูดถึงคุณชายใหญ่เจียง เขาไม่อยากจะพูดต่อ เพราะใครก็หวาดกลัวในเรื่องนี้“นั่นสิครับ เรื่องนี้ผมก็ให้ไปคนสืบอยู่เหมือนกัน ได้ยินว่าเงินและของมีค่าหายหมดเลยครับ” จงเทียนรายงานตามที่ได้ยินมา ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบพูดออกมา“จริงสิครับ ได้ยินว่าชุมชนคนใช้แรงงานตรอกม่านโจว มีคนเอาเสบียงมาแจกจ่ายให้ทุกบ้าน แต่ยังไม่รู้ว่าของพวกนั้นคือของที่

วันนี้ลูกค้าของทั้งสองคนยังคงมาต่อคิวกัน เพราะหวังว่าวันนี้จะได้ซื้อสินค้ากลับไป แต่ก็มีคนพูดถึงเรื่องตระกูลเจียงให้กันฟังอยู่เป็นระยะ แต่ทว่าสองพี่น้องกลับไม่สนใจเรื่องนี้สักเท่าไร เนื่องจากต้องการขายของให้เสร็จเร็วที่สุด เพื่อไปจัดการสินค้าให้นายท่านหม่าพอขายของให้ลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ ก็พบว่าหมิงมู่หยางและคนของเขามารออยู่แล้ว พวกเขาจึงพาสองพี่น้องไปที่โกดังทันที“นี่คือกุญแจของโกดัง พวกเธอเก็บไว้สิ ครบกำหนดที่ส่งสินค้าวันไหน และเมื่อส่งคืนสินค้าเรียบร้อยแล้ว ค่อยส่งข่าวมาที่สำนักงาน ฉันจะได้ส่งคนมาถ่ายสินค้าไปยังสถานที่ต่าง ๆ”หมิงมู่หยางบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขามั่นใจว่าสิ่งที่สองพี่น้องจากบ้านรองซูสัญญาหาเรื่องวัตถุดิบสำหรับอาหารให้เขานั้น ทั้งสองจะต้องส่งทันตามกำหนดแน่นอน“ค่ะ หวานหว่านกับพี่ชายจะหาสินค้ามาส่งให้ทันเวลา ที่ได้นัดกันไว้ในทุกสามวันแน่นอน นายท่านหมิงไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ”หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มสดใสไปให้ชายหนุ่ม เธอยังคงแสดงท่าทางของหญิงที่สติไม่สมประกอบเล็กน้อย เหมือนเธอจะหายแล้ว แต่ยังไม่หายดีอย่างสมบูรณ์“อืม...ฉันเชื่อเธอ” หมิงมู่หยางพูดกับซูหวานหว่านด