All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 11 - Chapter 20

“นั่นยังไงล่ะ คิดไว้ไม่มีผิด เพราะพวกเธอนั่นแหละมาหาเรื่องหวานหว่านก่อน ถึงได้โดนเธอตีอย่างนั้น ไม่ต้องเป็นคนสติไม่ดีหรอก คนทั่วไปถ้าโดนด่าขนาดนี้ ก็คงต้องมีตบตีกันบ้าง ไม่คิดเลยว่าหลานสาวจากบ้านใหญ่ จะคอยตามกลั่นแกล้งน้องที่สติไม่ดีอย่างนี้” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ฟังความทั้งสองฝ่ายแล้วพอได้ยินอย่างนี้ ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา และไม่ชอบกิริยาท่าทาง รวมถึงการกระทำของซูเยว่ซินเลย ที่คอยรังแกซูหวานหว่านที่เป็นหญิงสติไม่ดีแบบนี้“หวานหว่านน่ะ แค่เธอสติไม่ดีก็น่าสงสารมากพอทนแล้ว นี่ยังถูกญาติผู้พี่คอยกลั่นแกล้งอีก จะรังแกกันไปถึงไหน” ชาวบ้านคนหนึ่งหันไปถามซูเยว่ซินอย่างไม่พอใจเมื่อถูกชาวบ้านตำหนิ ซูเยว่ซินก็เริ่มหน้าชาและอับอาย จึงคิดจะหนีกลับบ้าน แต่กลับถูกซูหวานหว่านรีบพูดดักไว้เสียก่อน“พี่ยังไปไหนไม่ได้ ขอโทษก่อน ขอโทษหวานหว่าน” เธอพูดขึ้นเหมือนเด็กคนหนึ่งที่รอให้คนที่รังแกเธอมาขอโทษ“นั่นสิ ในเมื่อทำผิดก็ควรจะขอโทษ ขนาดหวานหว่านที่สติไม่สมบูรณ์ยังรู้เรื่องเลย เธอซึ่งเป็นคนปกติ สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน ควรจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร”ชาวบ้านคนหนึ่งพู

หลังจากมื้ออาหารจบลง สองพี่น้องจึงช่วยกันเก็บชามข้าวแล้วจัดการทำความสะอาด ก่อนจะพากันมานั่งเล่นที่หน้าบ้านเพื่อให้ย่อยอาหาร โดยที่พี่ชายเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่ไปพบเจอมาในวันนี้ให้น้องสาวฟังเหมือนปกติส่วนหญิงสาวก็ฟังไปยิ้มไป โดยเธอไม่เล่าเรื่องที่ซูเยว่ซินมาหาเรื่องเธอให้เขาฟัง เพราะไม่อยากให้พี่ชายกังวลใจ ทั้งสองนั่งเล่นอยู่พักใหญ่ก็พากันกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำและนอนพักผ่อน เพื่อเริ่มต้นวันใหม่วันต่อมา...ซูหวานหว่านยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำอาหาร ซึ่งเช้านี้ยังคงมีอาหารที่ทำด้วยปลาและผัก เพราะวัตถุดิบในบ้านเหลืออยู่แค่นี้แล้ว“หวานหว่าน เดี๋ยวก่อนไปทำงานพี่จะขึ้นเขาไปดักสัตว์สักหน่อย เผื่อว่าจะได้กระต่ายกับไก่ป่ามาบ้าง น้องจะได้กินเนื้ออย่างไรล่ะ” ชายหนุ่มเมื่อเห็นน้องสาวกำลังทำอาหารเช้า เขาจึงได้เดินเข้ามาช่วยและบอกกับเธอ“อืม หวานหว่านขอไปด้วยนะ” หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็รีบเอ่ยขอไปด้วยทันที เพราะเธออยากไปช่วยพี่ชาย‘เรื่องการล่าสัตว์ของฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลยนะ อย่าลืมว่าฉันคือนักฆ่า’ เธอคิดอยู่ในใจ แต่ทว่า.....“ไม่ได้ น้องรอพี่อยู่ที่บ้านนี่แหละ พี่จะรีบไปรีบกลับมา น้องหุงข้าวไว้รอ

ซูเปียวเฉินปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจพร้อมกับคิดในใจไปด้วย ‘ไม่เข้าใจคนพวกนี้จริง ๆ ว่ามือเท้าก็มีเหมือนกัน ทำไมไม่รู้จักไปหาอาหารเอาเองนะทำไมต้องคอยมาแย่งชิงอยู่ร่ำไป’ คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็พูดออกไปอีกครั้ง“ฉันบอกว่าไม่ให้ ไม่ได้ยินหรือไง มือเท้าก็มีเหมือนกัน ไม่ได้พิการเสียหน่อย อยากกินก็ไปหาเอาเองสิ มาแย่งชิงของคนอื่นอย่างนี้ มันน่ารังเกียจจริง ๆ ” พูดจบก็เดินออกมาทันที โดยไม่สนใจอีกฝ่ายว่าจะรู้สึกยังไงเลยแม้แต่น้อยระหว่างนั้นก็คิดในใจไปด้วยว่า ‘แม่ก็ปากเน่าปากเสีย ลูกชายก็ชอบแย่งชิงของคนอื่น ช่างน่ารังเกียจทั้งบ้านจริง ๆ’ส่วนซูเล่อเจียงที่โต้ตอบไม่ทัน ก็ได้แต่กำมือแน่นและมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปอย่างไม่พอใจเหมือนกัน เนื่องจากเขาต้องการไก่มาทำอาหารกินเป็นอย่างมาก เพราะที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมาพักใหญ่แล้วกลับมาทางด้านซูหวานหว่านหญิงสาวยังคงนั่งรอพี่ชายอยู่ที่หน้าบ้าน สายตาก็มองไปทางเดินเพื่อดูว่าพี่ชายจะกลับมาตอนไหน ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็ส่งเสียงทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเองซึ่งเธอเองก็โบกไม้โบกมือกลับไปอย่างสดใสเหมือนกัน แม้ว่ามีบรรดากลุ่มเด็ก ๆ ในหมู่บ้านมาร้อ

จากนั้นเธอจึงชี้นิ้วไปที่บนโต๊ะตรงหน้า พริบตาเดียวก็มีเนื้อหมูและผลไม้วางอยู่ นี่จึงสร้างความตื่นตกใจให้กับซูเปียวเฉินจนแทบสิ้นสติ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะตื่นตกใจมากแค่ไหน แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติกลับมาด้วยความรวดเร็วเหมือนกัน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดน้องสาวไว้ พร้อมกับพูดเสียงสั่นออกมา“หวานหว่าน นี่มันเกิดเรื่องอะไรกับน้องขึ้นมา ทำไมน้องถึงเอาอาหารออกมาจากอากาศได้ล่ะ” เขาถามด้วยความรู้สึกทั้งตื่นตกใจ ประหลาดใจ และยอมรับว่ามีความกลัวอยู่เล็กน้อย“ปล่อยหวานหว่านก่อน หวานหว่านหายใจไม่ออก” หญิงสาวที่ถูกกอดกะทันหันก็ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของพี่ชาย“ได้ ๆ พี่ขอโทษที่รัดน้องแรงไปหน่อย พี่แค่แปลกใจน่ะ” ชายหนุ่มที่ได้สติก็คลายอ้อมแขนออกพอซูเปียวเฉินคลายอ้อมกอดออก หญิงสาวจึงสบตาเขาอย่างไม่หลบ และแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับการมาของมิติให้พี่ชายได้รับรู้ช้า ๆ ส่วนพี่ชายก็ฟังไปขมวดคิ้วสงสัยไป จนฟังจบแล้วเขาจึงถาม“แล้วท่านตาคนนั้นต้องการของแลกเปลี่ยนอะไรหรือเปล่า”ชายหนุ่มยังไม่วายคลายความกังวล เพราะกลัวว่าของวิเศษที่น้องสาวได้รับมานั้น จะต้องแลกกับอะไรที่ทำให้เขาต้องสูญเสียน้องสาว ซึ่งเป็นคนในครอบครัวที่

ลุงใหญ่เห็นแก่ตัวซูเปียวเฉินก็ไม่คิดห้ามน้องสาวเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวเขาเองก็ใช้ไม้ฟาดซูเล่อเจียงแทบนับครั้งไม่ได้เหมือนกัน“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกแกบ้าไปแล้วหรือยังไง ใครเป็นโจรกันแล้วจะมาตีฉันทำไม โอ๊ย โอ๊ย พวกฉันเจ็บนะ”ซือเหนียงร้องห้ามไปก็พยายามปัดป้องและพยายามถอยหลังหนีไปด้วย แต่กลับถูกกลุ่มชาวบ้านดันเอาไว้ ไม่ยอมให้ทั้งสามคนแม่ลูกจากบ้านใหญ่หลบหลีกจากไม้ท่อนใหญ่ของสองพี่น้องจากบ้านรองซูได้“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ นังบ้า ก่อนหน้านี้ฉันยังระบมไม่หายเลย นี่แกมาตีฉันอีกแล้วเหรอ” ซูเยว่ซินร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอก็เพิ่งถูกอีกฝ่ายตี และยังไม่ทันหายเจ็บเลยกลับมาถูกคนเดิมตีซ้ำอีกแล้ว ขณะเดียวกันซูเจียงก็เดินผ่านมาพอดี เมื่อเห็นว่าภรรยาและลูกทั้งสองกำลังถูกสองพี่น้องบ้านรองทุบตี โดยมีชาวบ้านกลุ่มใหญ่คอยสนับสนุน จึงตะโกนสั่งเสียงดังอย่างไม่พอใจ“หยุดนะ หยุดตีได้แล้ว”ซูหวานหว่านและซูเปียวเฉิน เมื่อตีทั้งสามคนจนหนำใจก็โยนไม้ในมือทิ้ง แล้วหันมาสบตากันอย่างมีความหมาย“นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน ทำไมพวกเธอต้องตบตีกันด้วย คนบ้านซูด้วยกันแท้ ๆ” ซูเจียงถามหลานทั้งสองคนจากบ้านรองอย่างไม