All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 41 - Chapter 50

คนชั่วเริ่มร้อนตัว“นายจะรีบไล่ฉันไปไหน ฉันยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ” ซูเปียวเฉินพูดแย้งและหลุดหัวเราะออกมา “อ้าว....เหรอครับ ผมตื่นเต้นจนลืมไปเลย นึกว่าพี่ชายซูกินข้าวเที่ยงแล้ว ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวผมไปช่วยยกอาหารออกมาก็แล้วกัน”เด็กชายพูดอย่างเขิน ๆ พูดจบก็รีบวิ่งเข้าครัวไปทันที เพื่อเอาอาหารออกมาให้ทุกคนได้กิน และหนึ่งในนั้นก็คือเขาด้วยนั่นเองจากนั้นทั้งสามก็นั่งกินอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่ซูเปียวเฉินและซูหวานหว่านจะออกมาจากบ้าน เพื่อมุ่งหน้าเข้ามาในเมืองเหมือนทุกวันตอนนี้เรื่องโจรปล้นโกดังของนายอำเภอหม่าและภาพเสบียงภายในโกดังได้กระจายไปทั่ว ทำให้ชาวบ้านและผู้คนมากมายต่างรับรู้ได้ทันทีว่า นายอำเภอหม่าคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่เขาแสดงให้ทุกคนเห็น ดังนั้นจึงมีกลุ่มคนเริ่มออกมาประท้วง ทำให้ถนนในเมืองจึงเต็มไปด้วยผู้คน“ทำไมคนถึงได้เยอะขนาดนี้นะ” ซูเปียวเฉินบ่นออกมาเบา ๆ แล้วจับมือน้องสาวไว้แน่นกว่าเดิม เพราะกลัวว่าจะพลัดหลงกันเสียงตะโกนโห่ไล่ รวมถึงเสียงเรียกร้องให้นายอำเภอหม่าออกมาอธิบายกับเรื่องที่เกิดขึ้นว่า ในโกดังของเขานั้น ทำไมถึงได้มีอาหารมากมาย ทั้งที่เวลานี้แต่ละพ

สิ่งของปริศนาเมื่อครบกำหนดที่นายอำเภอหม่าแจ้งกับสำนักข่าวไว้ เขาก็มายืนที่โต๊ะแถลงข่าวต่อหน้าทุกคน ใบหน้าของเขามีแววกังวลปรากฏออกมาอย่างเห็นได้ชัด“ก่อนอื่นผมต้องขอโทษประชาชนทุกคนด้วยที่เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ผมไม่ขอแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น เพียงแค่อยากจะบอกว่า อาหารที่ทุกคนเห็นในภาพว่ามีอยู่ในโกดังนั้น ผมได้เตรียมมาไว้แจกจ่ายให้กับชาวบ้านยามหน้าแล้ง แต่ผมไม่คาดคิดว่าจะมีใครกล้าเข้าไปขโมยจนหมด และยังปล่อยข่าวเสื่อมเสียให้กับผม ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น มีสักครั้งไหมที่ผมทำให้ชื่อเสียงของตัวเองด่างพร้อย ผมทำงานเพื่อประชาชนทุกคนด้วยความตั้งใจมาตลอด”นายอำเภอหม่าพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเศร้าและแสร้งบีบน้ำตาออกมา โดยหวังว่าชาวบ้านและประชาชนที่อยู่ตรงนี้ และได้ยินเสียงตามสาย จะเชื่อคำลวงของเขาอีกครั้ง“หากเตรียมไว้แจกจ่ายให้กับชาวบ้านยามหน้าแล้งจริง ก็ควรจะบอกทุกคนก่อนหน้านั้นสิคะท่านนายอำเภอ ไม่ใช่เก็บเงียบเอาไว้เพียงลำพัง โดยที่ไม่ให้คนอื่นรู้แบบนี้ และการที่มีโจรปล้นไปก็ทำให้สูญเสียชีวิตของคนเฝ้าโกดังแห่งนี้ไปหลายคน หากท่านนายอำเภอโปร่งใสจริง ๆ เหตุการณ์ร้ายครั้งนี้คงไม่เกิดขึ้น ในส่วนนี้ท่านนาย

มาขอความช่วยเหลือซูเปียวเฉินพาน้องสาวกลับมาบ้านด้วยความแปลกใจไม่น้อย และนึกอยู่ในใจว่า ‘ใครกันที่เอาของมาแจกให้กับชาวบ้าน โดยที่ไม่มีใครได้ยินเสียง เพราะการที่จะเอาของมามากมายขนาดนี้ ย่อมต้องบรรทุกด้วยรถยนต์และต้องใช้คนจำนวนมาก’ชายหนุ่มหันมองน้องสาวเล็กน้อยแล้วคิดอีกว่า ‘หวานหว่านยังไม่หาย คงยังไม่เอาของในมิติไปแจกชาวบ้านหรอก แล้วใครกันนะที่ทำแบบนี้’เมื่อเขาปัดเรื่องน้องสาวออกไปแล้ว เขาคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จึงเลิกคิดไปเลย เนื่องจากว่าตอนนี้เขาต้องไปทำงาน จึงหันไปบอกน้องสาว“พี่ไปทำงานก่อนนะ หวานว่านดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย แล้วเที่ยงพี่จะรีบกลับมากินข้าวด้วย”“พี่ใหญ่ หวานหว่านดีขึ้นมากแล้วนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมารังแกหรอก” หญิงสาวบอกออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มสดใส เนื่องจากเธอเองไม่อยากปิดบังเรื่องทั้งหมดกับพี่ชายอีก ด้วยระยะเวลาที่อยู่กันมา เธอเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย ที่โกหกพี่ชายว่ายังไม่หายป่วย“พี่รู้ พี่ก็สังเกตเห็นว่าน้องดีขึ้นมาก แล้วลูกอมเหลืออีกเยอะไหม” เขาบอกออกมา เพราะถึงน้องสาวไม่บอกเขาก็สังเกตเห็นว่าเธอดีขึ้นมาก จากนั้นถามอย่างยิ้มแย้ม“เหลือเม็ดเดียว กินหมดก็หายแล้ว พี่ใหญ่ไม่

พบเจอโดยบังเอิญคราวนี้ซูเปียวเฉินเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แล้วตอบกลับไปว่า “ผมไม่ให้ ทุกบ้านก็ได้เหมือนกัน ลุงใหญ่เลิกเห็นแก่ตัวด้วยการมาแย่งชิงของจากผมได้แล้ว และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะพูดอย่างนี้ ต่อจากนี้ไปหากคนบ้านใหญ่ยังมาทำแบบนี้อีก อย่าหาว่าผมรังแกก็แล้วกัน” เขาบอกไปอย่างไม่เกรงกลัวและไม่สนใจ แม้ว่าชายตรงหน้าจะเป็นพี่ชายของพ่อที่เสียไปก็ตาม เมื่อโดนหลานชายพูดย้อนกลับอย่างไม่ไว้หน้า ซูเจียงจึงเกิดความโมโหทันที แล้วชี้หน้าหลานชายและพูดออกมาอย่างไม่ยินยอม “เปียวเฉิน แกพูดกับฉันแบบนี้ได้อย่างไร ฉันเป็นลุงของแกนะ”“เป็นลุงที่คอยขูดรีดและแย่งชิงของหลานอย่างนั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเป็น หรือไม่ต้องมานับญาติกันหรอก ผมเกินจะทนแล้วนะ” ชายหนุ่มตอบเสียงดังอย่างไม่สนใจใครหน้าไหนอีกแล้ว ก่อนจะพูดต่ออีกว่า “หรือว่าบ้านใหญ่ไม่ได้รับเสบียงเหมือนบ้านอื่น ถ้าอย่างนั้นแล้ว คนที่เอามาแจกจ่ายให้ คงรู้ว่าคนบ้านใหญ่เป็นคนอย่างไร” พูดจบเขาก็ทำงานต่อโดยไม่สนใจใครอีกซูเจียงรู้สึกอับอายมาก เพราะหลานชายพูดออกมาแต่ละครั้งนั้นเสียงดังมาก ทำให้คนที่ทำงานอยู่ต่างก็เงยหน้ามาฟังแ

เจรจาการค้ากับตระกูลหมิง“ครับ น้องสาวชื่อหวานหว่าน พี่ชายชื่อเปียวเฉิน ผมได้ยินลูกค้าเรียกอย่างนั้นนะครับ” เฉิงชางตอบกลับมาอย่างที่เขารู้มา เขาไม่ได้เจาะลึกถึงขั้นตรวจสอบชื่อแซ่ของคนที่เข้ามาขายของในตลาดนี้ เพราะมีคนมาขายมากเกินไปอย่างไรล่ะ‘ทำไมฉันไม่รู้สึกว่าเธอสติไม่ดีล่ะ’ ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ และก็ยังคงมีรอยยิ้มออกมาเหมือนเดิม“นายลองไปติดต่อสองพี่น้องนี้ดูว่า หากเราต้องการสั่งทุกอย่างที่พวกเขานำมาขาย ในปริมาณที่มากพอสมควรในทุก ๆ สามวัน พวกเขาสามารถหาสินค้ามาให้ได้หรือเปล่า เรื่องราคาฉันไม่เกี่ยง ให้พวกเขาเสนอมาได้เลย”ชายหนุ่มสั่งงานเสร็จก็เดินเลี่ยงออกมา แล้ววกเข้าสำนักงานของที่นี่เพื่อตรวจดูกิจการในส่วนอื่นต่อเฉิงชางรู้ดีว่าเจ้านายต้องการซื้อเสบียงจำนวนมาก เพื่อส่งไปให้ร้านอาหารและโรงแรมของตระกูลหมิงที่มีอยู่ในหลายเมือง“ถึงจะสั่งซื้อได้ แต่ปัญหาคือถ้าจะส่งไปต่างเมือง ย่อมต้องเน่าเสียอย่างไม่ต้องรอดูเลย แล้วเจ้านายจะให้เราสั่งทำไมนะ”เขาพูดขึ้นมาอย่างสงสัย จากนั้นก็มายืนต่อแถวเหมือนคนอื่น เพื่อเจรจาซื้อสินค้าของสองพี่น้องตามที่เจ้านายสั่ง ซูหวานหว่านรู้สึกว่ามีคนมองอยู่ แต่