جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ชาวบ้านที่อยู่ตรงนี้ได้แต่หัวเราะร่วนอย่างชอบใจ และรู้สึกอับอายแทนคนบ้านใหญ่เสียเหลือเกิน ที่ไม่ว่าจะข่มขู่และดุด่าหลานชายอย่างไร ทว่าซูเปียวเฉินกลับไม่สนใจที่จะทำตาม แถมปิดประตูใส่หน้าอีกพอถูกหลานทั้งสองกระทำแบบนี้ใส่ต่อหน้าชาวบ้าน ซูเจียงก็รีบหมุนตัวเดินออกมาด้วยความอับอายทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะของใครหลายคน โดยมีลูกทั้งสองและภรรยาวิ่งตามมาด้วย “หวานหว่านรีบกินต้มไก่ตอนยังร้อน ๆ เถอะ เพราะมันจะอร่อยมาก ส่วนพี่ก็จะรีบกินแล้วรีบไปทำงานช่วงบ่ายเหมือนกัน”ซูเปียวเฉินเมื่อพาน้องสาวเข้ามาในบ้านแล้ว เขาจึงบอกให้เธอรีบกินอาหารที่ยังร้อน จากนั้นเขาก็รีบกินด้วย เพราะตัวเขาเองก็ต้องรีบกลับไปทำงานให้ทันช่วงบ่ายเหมือนกันหลังจากมื้อเที่ยงจบลง ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะกำชับซูหวานหว่านให้ปิดประตูอย่างแน่นหนาในช่วงที่เขาไม่อยู่บ้าน เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามารบกวนน้องสาว และยังกลัวว่าคนบ้านใหญ่จะมาหาเรื่องเธอในตอนที่เขาไม่อยู่เมื่อพี่ชายไปทำงานแล้ว คราวนี้ซูหวานหว่านก็ได้รื้อที่นอนเก่าของพี่ชายและของเธอออก แล้วเอาของใหม่ในมิติออกมา ซึ่งเป็นที่นอนหนา นุ่ม พร้อมกับผ้าปูและผ้าห่มอันใหม่ โดยหวังว่

ภาพนี้สร้างรอยยิ้มให้กับพี่ชายอย่างซูเปียวเฉินไม่น้อยเลยทีเดียว ชายหนุ่มยินดีทำทุกอย่างเพื่อให้น้องสาวของเขามีความสุข เพราะชีวิตนี้เขามีเพียงเธอเท่านั้น“ดีใจก็รีบกินข้าว จะได้รีบไปพักผ่อน พรุ่งนี้เราจะไปในเมืองกันแต่เช้า” ซูเปียวเฉินบอกกับน้องสาวด้วยรอยยิ้มและตักกับข้าวใส่ถ้วยให้เธอ ซึ่งหญิงสาวเองก็พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นกันจากนั้นสองพี่น้องก็พากันไปกินข้าวมื้อเย็นอย่างมีความสุข หลังจากกินเสร็จ แล้วก็รีบช่วยกันเก็บกวาดและรีบเข้านอน เพราะพรุ่งนี้จะต้องตื่นเข้าไปในเมืองแต่เช้าเช้าวันต่อมา...ซูหวานหว่านรีบตื่นแต่เช้ามืดและเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้พี่ชาย เวลานี้เธอไม่ต้องหาข้ออ้างอีกแล้ว เรื่องที่จะเอาอาหารออกมาจากมิติเพราะได้บอกความลับนี้กับพี่ชายไปแล้ว นับว่านี้สร้างความสะดวกสบายให้เธอไม่น้อยเลยทีเดียวหญิงสาวทำอาหารไปด้วยร้องเพลงไปด้วยอย่างมีความสุข ไม่นานอาหารมื้อเช้าก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย“ในที่สุดก็เสร็จเสียที เก่งเหมือนกันนะเนี่ยเรา ว่าแต่พี่ชายตื่นหรือยังนะ ไปดูสักหน่อยดีกว่า” หญิงสาวมองอาหารตรงหน้าอย่างภาคภูมิใจและพูดกับตัวเองเสียงเบา ๆแต่ขณะที่กำลังจะไปเดินเรียกพี่ชายน

ซึ่งข้อมูลที่ได้ยินเหล่านี้ ซูหวานหว่านได้จดบันทึกไว้ในใจหมดแล้ว ‘คนที่มาขายข้าวสารและพวกแป้งมันที่นี่ คงเป็นพ่อค้าที่มีแหล่งซื้อเพื่อเอามาไว้กักตุนสินะ แต่หากขายในราคานั้นมันก็เกินไป’ เธอคิดอยู่ในใจเมื่อคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวตัดสินใจพูดเสียงดัง ๆ ออกมา “แพง แพงมาก แล้วสามสิบหยวน มันเยอะขนาดไหนคะพี่ชาย” ประโยคท้ายเธอหันไปถามพี่ชายด้วยแววตาใสซื่อซูเปียวเฉินยิ้มเล็กน้อยกับคำถามของน้องสาว ส่วนคนอื่นก็พากันยิ้มอย่างเอ็นดูเธอ“สามสิบหยวนก็ถือว่าเยอะพอสมควรเลยล่ะ พนักงานในโรงงานหนึ่งคนยังได้ค่าแรงแค่ยี่สิบห้าหยวนต่อเดือนเอง หวานหว่านคิดว่าเยอะไหมล่ะ” ชายหนุ่มตอบคำถามน้องสาวด้วยท่าทีอ่อนโยนซูหวานหว่านได้ยินก็ขมวดคิ้วและพยายามนับนิ้ว นี่จึงสร้างความเอ็นดูให้กับใครหลายคนที่เห็นไม่น้อย และเมื่อเธอนับนิ้วเสร็จแล้ว ก็พยักหน้ารัว ๆ ให้กับพี่ชาย พร้อมกับยกนิ้วมือขึ้นมาด้วย“พี่ชาย หวานหว่านนับนิ้วไม่หมด สามสิบหยวนเยอะกว่านิ้วของหวานหว่าน” หญิงสาวมองนิ้วพร้อมกับย่นคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้พี่ชายด้วยความขวยเขินแต่แล้วเธอก็ทำหน้าตาตื่นขึ้นมา แล้วพูดขึ้นอีกว่า “คนที่มาขาย ต้องเป็นคนที่มีเงินมาก ๆ เ

แต่นั่นก็มีเพียงของผู้หญิงเท่านั้น หญิงสาวเลยตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้าให้พี่ชายสักหน่อย เพราะยังไงวันนี้ก็ขายของได้หลายร้อยหยวน น่าจะเพียงพอในการซื้อเสื้อผ้าให้พี่ชาย“เสื้อผ้าเก่าของพี่ก็มีอยู่หลายชุด มันยังใส่ได้อยู่ พี่ว่าไม่ต้องซื้อให้สิ้นเปลืองหรอก พี่อยากเก็บเงินไว้ใช้ในเวลาจำเป็นมากกว่า”คนเป็นพี่รีบบอกทันที เพราะเขาไม่ต้องการให้น้องสาวสิ้นเปลืองไปมากกว่านี้ อะไรที่ยังใช้ได้ก็ไม่อยากซื้อใหม่ อีกอย่างเขาอยากเก็บเงินไว้ใช้ในการรักษาน้องสาวมากกว่า“ไม่เอา หวานหว่านจะซื้อ พี่ชายต้องซื้อ”ทันทีที่ได้ยินว่าพี่ชายไม่ต้องการซื้อเสื้อผ้าใหม่ หญิงสาวจึงแสดงอาการเอาแต่ใจออกมาทันที เพราะหวังว่าเขาจะยอมตามใจเธออีกครั้ง และไปซื้อเสื้อผ้าใหม่อย่างที่เธอต้องการและก็เป็นจริงอย่างที่ซูหวานหว่านปรารถนา เมื่อพี่ชายเห็นเธอแสดงอาการไม่พอใจออกมา จึงตัดสินใจพยักหน้าและตอบตกลงอย่างทันท่วงที“ตกลง ๆ หวานหว่านอย่าโกรธเลยนะ พี่ยอมซื้อชุดใหม่แล้ว” ชายหนุ่มรีบพูดและเข้ามาปลอบโยนน้องสาวให้สงบลง นี่จึงทำให้เธออมยิ้มออกมาอย่างยินดี แล้วพูดขึ้นว่า “งั้นไปกันเถอะ หวานหว่านอยากเลือกเสื้อผ้าให้พี่ชายแล้ว” ตอนนี้เธอปร

จากนั้นเขาก็ไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงกับพนักงานคนนี้อีก จึงได้มองซ้ายขวาเพื่อหาพนักงานคนอื่น ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาจากหลังร้าน แล้วรีบเข้ามาดูสถานการณ์“เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ทำไมข้าวของหล่นกระจัดกระจายอย่างนี้ล่ะ ไหนเธอลองอธิบายให้ฉันรู้หน่อยสิ อย่าบอกว่าเธอไปหาเรื่องลูกค้าอีกนะ” มู่หลันชิงพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สายตามองไปที่พนักงานสาวอย่างขอคำตอบ“เอ่อ…คุณมู่คะ ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มในเรื่องนี้นะคะ แต่เพราะลูกค้าสองคนนี้ต่างหากล่ะ ที่ตั้งใจจะมาทำร้ายฉัน ฉันหลบจึงล้มลงกับพื้นและดึงของหล่นลงมาด้วย”พนักงานสาวรีบพูดแก้ตัวทันที เธอไม่ยอมรับความผิดของตนเอง จึงได้ปรับเรื่องทั้งหมดมาให้สองพี่น้องรับเคราะห์แทน“พี่สาวคนนี้โกหก เธอไม่ยอมขายเสื้อผ้าให้เรา คิดว่าหวานหว่านไม่มีเงินซื้อ ไล่พี่ชายกับหวานหว่านให้ออกจากร้าน กลัวร้านสกปรกค่ะ พอหวานหว่านบอกว่าเธอพูดไม่ถูก เธอก็จะวิ่งมาทำร้ายหวานหว่านจนล้มไปเองค่ะ พี่สาวคนสวย”ซูหวานหว่านได้ยินอีกฝ่ายพูดมาอย่างนั้น เธอก็รีบเอ่ยปากฟ้องทันที เธอมองว่าผู้หญิงคนนี้คงจะมีตำแหน่งที่สำคัญในร้านอย่างแน่นอน สายตาที่กำลังบอกเรื่องราวทั้งหมดดู