All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 61 - Chapter 70

“ไหน ๆ ตอนนี้เราก็ทำการค้าด้วยกันแล้ว อย่างนั้นทั้งสองคนก็เรียกฉันว่าพี่มู่หยางเถอะ ไม่ต้องเรียกนายท่านหรอก ส่วนฉันก็จะเรียกนายว่าอาเฉิน กับหวานหว่าน ดีไหม ส่วนเรื่องการรับซื้อหอยหวาน เดี๋ยวฉันจะให้จงเทียนทำใบรับซื้อหอยหวานให้ก็แล้วกัน” หมิงมู่หยางพูดขึ้นมาอย่างอดทนไม่ไหวเขาไม่อยากให้หญิงสาวเรียกตนเองว่านายท่านหมิง หนึ่งเลยเพราะดูเหมือนเขาแก่ และสองเพราะดูห่างเหินจนเกินไป ส่วนเรื่องที่จะให้จงเทียนทำใบรับซื้อหอยหวานให้นั้น เพราะไม่ต้องการให้ทั้งสองคนเกิดปัญหาตามหลังมา“มันจะดีเหรอครับ ผมกับหวานหว่านเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ที่มีวาสนาได้ทำการค้ากับนายท่านเท่านั้น การที่จะเรียกกันแบบสนิทสนมอย่างนั้น ผมว่ามันไม่เหมาะสมสักเท่าไร” ซูเปียวเฉินพูดโต้แย้งขึ้นมา เขาไม่กล้าที่จะเรียกอีกฝ่ายแบบนั้นจริง ๆ เขาไม่กล้าตีตนเสมอผู้มีอิทธิพลของเมืองนี้หรอกนะ“ฉันว่าเหมาะสมก็เหมาะสมสิ เอาล่ะ ตอนนี้เรารีบกินอาหารเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดไปเสียก่อน” หมิงมู่หยางพูดอย่างจริงจังแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะลงมือกินอาหาร และดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาเจริญอาหารมากกว่าทุกวันที่ผ่านมาส่วนจงเทียนเมื่อได้รับสัญญาณจากเจ้านายให

ซูเปียวเฉินบอกกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงเบา ๆ เขาก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คิดว่าที่เจ้าหน้าที่มาที่นี่ น่าจะเกี่ยวกับเรื่องเสบียงที่ถูกแจกจ่ายให้กับชาวบ้านก่อนหน้านี้ส่วนชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็พูดคุยกันถึงเรื่องนี้ จนเสียงดังไปทั่วลานหมู่บ้านในตอนนั้นเองก็มีเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านประกาศขึ้นมา“เอาล่ะทุกคนเงียบหน่อย” หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนขึ้นมา และเมื่อทุกคนเงียบเสียงลงเขาก็ประกาศต่ออีกว่า“ที่ฉันเรียกทุกคนมารวมตัวกัน ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก พอดีเจ้าหน้าที่ต้องการตรวจสอบหมู่บ้านของเรา เพื่อดูว่ามีใครให้ที่พักพิงกลุ่มโจรพวกนั้นหรือเปล่า และตรวจสอบดูว่ามีใครน่าสงสัยบ้างหรือไม่”น้ำเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านมีความกังวลอยู่เล็กน้อย“ทำแบบนั้นมันก็จะเกินไปนะ หัวหน้าหมู่บ้าน อย่าลืมว่าพวกเราทุกคนแค่ทำงานกันเสร็จ ก็เหนื่อยมากพอแล้ว จะเอาเวลาไหนไปหาเรื่องใส่ตัวอีกละ พวกเราก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ใครจะกล้าให้ที่พักพิงพวกกลุ่มโจร หรือไปเป็นโจรซะเองแบบนั้นได้ยังไงกัน” มีชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจสอบในหมู่บ้านแบบนี้“นั่นสิ พวกเราก็

คนบ้านจางและบ้านกุ้ยได้ยินสิ่งชาวบ้านพูดกัน แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ ยังคงพากันก้มหน้าก้มตาเก็บหอย โดยไม่สนใจคำพูดของชาวบ้าน“นี่พวกเราก็เก็บได้เยอะแล้วนะ แต่ยังไม่พอหรอก เดี๋ยวรอให้อาเฉินและหวานหว่านกลับมาก่อน แล้วค่อยเอาหอยพวกนี้ไปขายกัน ชาวบ้านพวกนั้นจะได้ไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นมองพวกเรา” พ่อของกุ้ยหลินจื้อพูดออกมา เขาอยากจะเห็นน้ำหน้าชาวบ้านเหลือเกิน หากรู้ว่าหอยพวกนี้ขายได้ราคาดี และสามารถสร้างเม็ดเงินให้พวกเขาได้ไม่น้อยเลย“นั่นสิ ฉันล่ะไม่ชอบใจสายตาของชาวบ้าน ที่มองพวกเราเหมือนมาคุ้ยขยะกันอย่างนั้น ทั้งที่หอยพวกนี้เป็นคำสั่งซื้อของตระกูลหมิง” หลิวลี่ฟานแม่ของกุ้ยหลินจื้อพูดอย่างเห็นด้วยกับสามี“เอาน่า พวกเธอไม่ต้องหัวร้อนไปหรอก ชาวบ้านเขายังไม่รู้กัน ต่างหากล่ะว่าเราขายหอยพวกนี้ได้ และมีคำสั่งซื้อจำนวนมากจากตระกูลหมิง ไม่อย่างนั้นแล้วชาวบ้านพวกนั้นคงมาแย่งพวกเราเก็บแน่นอน เราก็เงียบ ๆ กันไว้เถอะ ” จางฮุ่ยพูดขึ้นมาบ้าง จะว่าเขาเห็นแก่ตัวก็ได้ ที่ไม่ยอมบอกเรื่องการซื้อขายหอยหวานกับตระกูลหมิง ให้ชาวบ้านทุกคนได้รับรู้ เพราะไม่ต้องการให้ใครมาแย่งขุมทรัพย์ของตนเอง“นั่นสิ เราไม่ต้องบอกพวกชา

พอชาวบ้านกลุ่มที่ขายหอยไม่ได้ เริ่มรู้สึกไม่พอใจเมื่อได้ยินคำพูดของจางเทียนเฉิงและชาวบ้านอีกฝ่าย ก็ทำท่าจะโวยวายอีก จนทำให้ซูเปียวเฉินต้องออกมาพูดด้วยตนเอง“เอาล่ะเงียบก่อน ผมขอบอกเลยนะว่าพวกคุณเอาหอยไปขายด้วยตัวเองไม่ได้หรอก เพราะทางนายท่านหมิงเป็นคนทำสัญญาให้ผมเป็นตัวแทนการซื้อขายด้วยตัวเอง ผมว่าแทนที่จะมาโต้เถียงกันอยู่แบบนี้ ทุกคนควรมาช่วยกันเก็บหอยและชั่งน้ำหนักหอยของตัวเองไว้ แล้วเอาไปขายพร้อมกันกับพวกผม เรื่องราววุ่นวายก็คงไม่เกิดขึ้นและไม่บานปลายอย่างนี้”ชายหนุ่มพูดแจกแจงรายละเอียดจบ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย รู้ดีว่าพูดอะไรไป คนพวกนี้ก็ไม่มีทางฟังแน่นอน“นายพูดแบบนี้เพราะต้องการมาหาค่านายหน้าน่ะสิ ฉันไม่ยอมเสียให้หรอกนะ แทนที่พวกเราจะได้เต็มจำนวนห้าเหมา กลับถูกหักตั้งสองเหมา แบบนี้แล้วใครจะยอมถูกเอาเปรียบอย่างนั้นล่ะ จริงไหมพวกเรา”ชาวบ้านที่รู้สึกว่าตนเองถูกเอาเปรียบก็พูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ และหันไปหาเสียงสนับสนุนกับกลุ่มของตนเอง ซึ่งมีบางคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่บางคนยืนนิ่งไป“พวกนายเข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่า อาเฉินไม่ได้หักค่านายหน้าอะไรเลย อาเฉินให้พวกเราเต็มจำนวนห้าเ

หมิงมู่หยางได้ยินสิ่งที่ซูหวานหว่านบอกมาก็อมยิ้มเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเธอจะมีความใจดี ที่จะให้คนบ้านจางและบ้านกุ้ยมากินอาหารด้วยกัน ซึ่งเขาเองก็สั่งอาหารมาเยอะพอสมควร จึงได้ตอบกลับไปว่า“อืม ถ้าหวานหว่านต้องการ ฉันก็ยินดี แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันได้หรือยัง ฉันหิวแล้ว”เขาชวนเธอไปกินข้าวอย่างอบอุ่น และทำท่าหิวเล็กน้อย“ฮ่า ๆ ได้ค่ะ” หญิงสาวหัวเราะและตอบกลับอย่างสดใส ก่อนจะหันไปชวนคนบ้านจางและคนบ้านกุ้ย ให้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันที่บ้านรองซูเมื่อได้รับคำเชิญให้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ทุกคนก็รีบวางมือจากงานตรงหน้า พวกเขาไม่กลัวว่าหอยที่เก็บได้จะถูกขโมยแต่ก่อนไป หมิงมู่หยางก็ไม่ลืมที่จะสั่งคนสนิทว่า“เฉิงซาง ไปบอกให้ลูกน้องจากร้านอาหารของตระกูลหมิง ให้มารับซื้อหอยที่นี่ ในราคาที่ฉันบอกไว้ได้เลย และรับซื้อเพียงกลุ่มจากของซูเปียวเฉินเท่านั้นนะ”สั่งเสร็จเขาก็เดินจากไป โดยไม่สนใจว่าชาวบ้านที่เหลือจะมีสีหน้าอย่างไรย้อนมาก่อนหน้านี้หมิงมู่หยางกำลังนั่งทำงานอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของตัวเอง ทว่าใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งกลับลอยมาในหัวเขาตลอดเวลา ก่อนเขาจะเผลอหลุดยิ้มออกมา จนลูกน้องที่ทำงานด้วยกัน ได้แต่ม