All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 71 - Chapter 80

ส่วนเรื่องการซื้อขายหอยหวานนั้น ตอนนี้ก็สร้างความปวดหัวให้กับหัวหน้าหมู่บ้านเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน เพราะมีคนไปร้องเรียนเยอะพอสมควร ทั้งที่รู้ว่าเป็นคำสั่งของนายท่านหมิงโดยตรง ที่ไม่ยอมซื้อหอยหวานจากผู้ใด นอกจากสองพี่น้องบ้านรองซูพวกที่มาร้องเรียน ก็เป็นคนที่ไม่พอใจให้หักเงินสองเหมาต่อหนึ่งจินในการขายหอยหวาน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าหอยพวกนี้ไม่มีราคาอะไรเลย หากไม่ใช่ร้านอาหารและภัตตาคารของตระกูลหมิงเป็นคนรับซื้อ ก็ไม่รู้ว่าที่อื่นจะซื้อขายกันอยู่เท่าไร นี่จึงทำให้หัวหน้าหมู่บ้านปวดหัวไม่น้อย“พวกเธอก็ใจเย็น ๆ หากไม่อยากขายให้ตระกูลหมิง ก็ไปขายที่อื่นสิ ไปตรวจสอบราคาดูเอง แต่ฉันคิดว่าคงไม่ได้ราคาดีเท่านี้หรอกนะ เพราะฉันเองก็รู้ราคาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นหอยพวกนี้จะมีอยู่เต็มแม่น้ำลำธารได้อย่างไรล่ะ” หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างเหนื่อยหน่าย พูดจบเขาก็ถอนหายใจออกมา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ถึงเรื่องเยอะนักนะ ทั้งที่รู้ราคาของหอยหวานอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีใครอยากจะเก็บไว้กิน หรือเอาไปขายเลย“หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างนั้นได้อย่างไร เป็นหัวหน้าหมู่บ้านก็ต้องดูแลลูกบ้านสิ ทำไมคนพวกนั้นถึงขายได

“เอาอย่างนั้นก็ดีแล้ว ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังเปิดร้านข้างนอกไม่ได้ อย่างน้อยก็มีร้านในตลาดมืด และดูเหมือนว่าจะมีร้านว่างอยู่นะ อย่างไรวันนี้เราลองไปถามดูก็แล้วกันว่า ค่าเช่าที่นั่นเป็นอย่างไร”ซูเปียวเฉินเห็นด้วยกับน้องสาวในเรื่องนี้ เพราะเขาและซูหวานหว่านจะได้มีเวลาพักมากขึ้น และถึงอย่างไรตอนนี้พวกเขาก็มีงานในส่วนอื่นให้ทำอยู่ ไหนจะไปส่งวัตถุดิบให้กับตระกูลหมิงทุก ๆ สามวัน อีกทั้งยังต้องคอยรับซื้อหอยหวานจากชาวบ้าน การที่จะเปิดร้านแล้วให้พี่สะใภ้ทั้งสองคนไปช่วยขายและดูแล เป็นเรื่องที่ดีมากเลยล่ะ “อืม ขอบคุณนะคะพี่ใหญ่” หญิงสาวยิ้มและเอ่ยขอบคุณ ที่พี่ชายคอยจะตามใจสิ่งที่เธอต้องการและอยากจะทำเสมอ“ถ้าพี่มู่หยางรู้ว่าน้องสาวพี่หายดีแล้ว เขาคงจะดีใจไม่น้อย หวานหว่านคิดเหมือนกันไหม” ซูเปียวเฉินพูดขึ้นมายิ้ม ๆตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคอยสังเกตเรื่องนี้มาตลอด และพอจะมั่นใจแล้วว่า หมิงมู่หยางหรือนายท่านหมิง ชอบและสนใจในตัวน้องสาวของเขา ในเมื่อตอนนี้ซูหวานหว่านหายเป็นปกติแล้ว เขาอยากจะเปิดอกและเปิดใจ เพื่อสอบถามความรู้สึกของน้องสาวในเรื่องนี้ซูหวานหว่านไม่ตอบอะไร เธอทำเพียงก้มหน้าแล้วแสร้งไปทำอย่

เย็นวันเดียวกันหมิงมู่หยางมาถึงบ้านรองซูพร้อมกับอาหารมากมายเหมือนเดิม ที่เขาเอาอาหารมาด้วย ก็เป็นเพราะไม่อยากให้เธอต้องทำอาหารเยอะจนเหนื่อย เมื่อมาถึง ใบหน้าที่เคยเย็นชาก็เผยรอยยิ้มออกมา แต่กลับพบเพียงซูเปียวเฉินนั่งอยู่หน้าบ้านคนเดียว สายตาคมเข้มของเขาจึงสอดส่องไปทั่วบริเวณ เพื่อมองหาใครบางคนแต่กลับไม่พบ ดังนั้นรอยยิ้มจึงหุบลงและขมวดคิ้วอย่างสงสัย พร้อมกับมองไปที่คนที่นั่งอยู่หน้าบ้าน“หวานหว่านทำอาหารอยู่หลังบ้านครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สักหน่อย พอมีเวลาให้ผมไหมครับ” ซูเปียวเฉินรู้ดีว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังมองหาใคร เขาจึงได้ไขข้อข้องใจให้ แต่ก็มีเรื่องบางอย่างจะคุยด้วย จึงได้ขอเวลากับคนตรงหน้าเพื่อพูดเรื่องสำคัญหมิงมู่หยางสบตากับพี่ชายของผู้หญิงในดวงใจ เขาพอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะคุยอะไรด้วย จึงตัดสินใจพยักหน้ารับและตอบกลับอย่างจริงจัง “ได้สิ แล้วจะคุยตรงไหน” “ทางนี้ครับ” ซูเปียวเฉินเดินนำออกมาเล็กน้อยเมื่อคิดว่าตรงนี้คงไม่มีใครมาได้ยิน จึงตัดสินใจถามออกมาตรง ๆ ถึงความรู้สึกที่ชายตรงหน้าที่มีให้กับน้องสาวตนเอง“ผมคิดว่าพี่รู้ว่าหวานหว่านใกล้จะกลับมาเป็นปกติแล้ว และพี่ก็ควรจะรู้ว่าชา

หมิงมู่หยางไม่สนใจหรอกว่า วันเวลาที่เขาและเธอพบกันนั้นอาจจะน้อยเกินไปสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขาแล้ว มันนานพอสมควรแล้ว นานพอที่จะแต่งเธอให้ไปเป็นภรรยา“ถ้าพี่มั่นใจว่าฉันจะเป็นภรรยาที่ดีของพี่ได้ และไม่อายที่ฉันเคยเป็นหญิงบ้ามาก่อน ฉันก็พร้อมจะแต่งกับพี่และเข้าตระกูลหมิงค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างอ่อนโยนเช่นกันเธอเองก็ไม่อยากปล่อยวันเวลาให้มันเนิ่นนานไปกว่านี้อีก เท่าที่อยู่ที่นี่มาหลายเดือน ทำให้รู้ว่าคนยุคนี้บางคู่ไม่เคยได้พบหน้ากันก่อนแต่งงานด้วยซ้ำ พวกเขาเจอกันก็ในวันแต่งงานเลย เธอก็เห็นว่าพวกเขารักและอยู่ด้วยกันอย่างดี จนมีลูกหลานเต็มบ้านไปหมด“ไชโย!!”“ไชโย ๆ”เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของลูกน้องคนสนิทและลูกน้องที่ตามมาด้วย รวมถึงคนบ้านกุ้ยและบ้านจาง ที่กลับมาถึงบ้านรองซู แล้วได้ยินคำขอแต่งงานนี้พอดี โดยเฉพาะจางเจี้ยนที่ตะโกนเสียงดังกว่าใคร“ไชโย พี่หวานหว่านจะแต่งงานกับนายท่านหมิงแล้ว” เด็กชายตะโกนไปก็กระโดดโหลดเต้นไปด้วยความดีใจชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาก็ได้ยินไม่ต่างกัน และรู้สึกทึ่งที่นายท่านหมิงขอแต่งงานกับหญิงสติไม่ดีของหมู่บ้าน นั่นเพราะทุกคนยังไม่มีใครรู้ว่า ซูหวานหว่านหายเป็นปกต

“ไม่ ในเมื่อจะเข้าไป ก็ไปด้วยกันนี่แหละ” หมิงมู่หยางรีบตอบกลับทันที ก่อนจะลงจากรถแล้วหันไปสั่งคนสนิทด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จงเทียน เฉิงชาง พวกนายรออยู่ข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปข้างในกับสหายเอง และถ้าได้รับสัญญาณจากฉันค่อยบุกเข้าไป” ที่เขาสั่งแบบนี้ เพราะกลัวว่าหากพลาดพลั้งขึ้นมา คนของเขายังพอจะช่วยได้“แต่...” จงเทียนและเฉิงชางพูดติดขัดพร้อมกัน พวกเขาห่วงเจ้านายมากจึงคิดจะโต้แย้ง แต่เมื่อเห็นสายตาของเจ้านายแล้ว ทั้งสองคนจึงเงียบปากลงหลังจากตกลงกันแล้ว ทั้งสามจึงใส่หมวกไอ้โม่งปิดบังใบหน้าเพื่อพรางตัว เพราะสองพี่น้องบ้านรองซูไม่อยากให้ใครรู้จักตัวตน แม้แต่ลูกน้องของหมิงมู่หยางก็ตาม จากนั้นก็บุกเข้าไป โดยพวกเขาเลือกไม่เข้าทางตรง เพราะด้านหน้ามีลูกน้องของอีกฝ่ายยืนเรียงรายแน่นหนาเกินไปทั้งสามคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วในความเงียบงัน โดยอาศัยเงามืดของแนวกำแพงสูงบดบังตัวเอง พวกเขาเลาะมาตามด้านข้าง จนมาถึงมุมที่มีต้นไม้ใหญ่ที่พอจะใช้เป็นที่กำบังได้เสียงรองเท้าของลูกน้องเลขาไป๋ที่เดินตรวจใกล้เข้ามา ทำให้ซูเปียวเฉินกดบ่าให้น้องสาวให้ก้มต่ำลง แสงไฟฉายจากคนเฝ้าระวังกวาดผ่านหัวไปเพียงเสี้