All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 81 - Chapter 90

เลขาไป๋กัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง ก่อนจะออกพูดอย่างแข็งกร้าว “ฉันไม่สนว่าพวกแกจะใช้วิธีไหน แต่ภายในสามวัน ถ้ายังไม่ได้ตัวคนที่กล้าเข้ามาขโมยของฉันกลับมา พวกแกก็เตรียมเจอความตายได้เลย!”พูดจบเขาก็ยกปืนขึ้นเหนี่ยวไกใส่เพดาน เสียงปืนดังเปรี้ยง ทำให้ทุกคนในคฤหาสน์สะดุ้งโหยงและยืนตัวสั่น ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง มีเพียงเสียงหัวใจของลูกน้องที่เต้นแรง ราวจะทะลุอกออกมา“ยืนทำอะไรอยู่ รีบออกไปตามล่ามันซะ! ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ต้องเอาตัวมาให้ได้ หากสงสัยใครก็กวาดมาให้หมดทั้งเมือง ทั้งหมู่บ้าน!!” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง เมื่อเห็นลูกน้องยังคงยืนอยู่“ครับ นายท่าน” ลูกน้องต่างรีบรับคำสั่งและกรูกันออกไปด้วยสีหน้าหวาดหวั่นส่วนเลขาไป๋ยังยืนหอบหายใจอยู่กลางห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อวันนี้ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองว่า คฤหาสน์ตระกูลไป๋ถูกโจรกล้าบุกปล้น ไม่ต่างจากนายอำเภอหม่าที่ถูกปล้นโกดังและนายท่านเจียงที่ถูกปล้นคฤหาสน์และที่สำคัญของมีค่าก็หายเกลี้ยงเหมือนกัน แถมคราวนี้เอกสารสำคัญยังถูกกวาดไปด้วยชาวบ้านทุกคนต่างซุบซิบนินทาไม่หยุด บ้างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ บ้

ซูหวานหว่านยืนมองภาพเหล่านั้น เธอยิ้มออกมาราวกับมองความวุ่นวายเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เล่นอยู่ตรงหน้า ส่วนจางเจี้ยนที่ยืนข้าง ๆ กลับอดร้อนใจไม่ได้“พี่หวานหว่าน ถ้าพวกเขามาตรวจจริง ๆ บ้านเราจะเป็นยังไง” เด็กชายถามเสียงเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลหญิงสาวหันไปมองน้องชายพลางเอื้อมมือวางบนไหล่เขา ก่อนจะกดน้ำเสียงให้มั่นคง “ไม่เป็นไรหรอกอาเจี้ยน บ้านเราไม่มีอะไรให้เขาพบ จำไว้นะ คนที่ซ่อนอะไรไว้มักจะกลัว แต่เราน่ะ แค่ทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นก็พอ” เธอพูดกับเด็กชายอย่างใจเย็นจางเจี้ยนพยักหน้าอย่างเข้าใจช้า ๆ แต่สีหน้าเหมือนยังไม่คลายกังวล เขาเม้มปากแน่น และรู้ดีว่าพี่สาวไม่เคยพูดเกินจริง ทว่าในใจกลับยังสั่นไหวอยู่ดี เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเลขาไป๋มีอำนาจยิ่งกว่าใคร และยังได้ยินว่าเขาถูกส่งมาจากเมืองหลวงเวลาผ่านไปไม่นาน ก็ได้เสียงรถยนต์ดังใกล้เข้ามา ทุกคนในหมู่บ้านก็หยุดมือจากงานทันที รถจี๊ปเก่า ๆ สองคันแล่นเข้ามาจอดตรงลานกว้างหน้าหมู่บ้าน จนเด็กเล็กที่วิ่งเล่นอยู่ ต้องรีบวิ่งไปหลบหลังแม่และคนบ้านตัวเองชายฉกรรจ์แต่งกายเรียบร้อยและดูภูมิฐานก้าวลงจากรถ คนที่มีสีหน้าเข้มขึง ซึ่งก็คือ

ซูหวานหว่านเงยหน้ามองพี่ชายด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อย เพราะเธอนั้นไม่ได้ห่วงตัวเอง “แต่ฉันก็ยังกลัว… ฉันกลัวว่าพี่กับพี่มู่หยางจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”ซูเปียวเฉินยิ้มอย่างเอ็นดูกับคำตอบน้องสาว แต่เขายังคงตอบเหมือนเดิมอย่างที่เคยบอกกับเธอไว้ “จำที่พี่เคยบอกหวานหว่านไว้ไม่ได้เหรอว่า พี่จะปกป้องเธอเอง พี่เป็นพี่ชายเธอนะ เรื่องแค่นี้พี่รับได้ ต่อให้ต้องเสี่ยงมากกว่านี้ พี่ก็จะไม่ไม่มีวันปล่อยให้เธอเดินอยู่คนเดียวหรอกนะ หวานหว่าน”ส่วนหมิงมู่หยางก็ขยับมือเอื้อมมาแตะหลังมือหวานหว่านเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “หวานหว่านไม่ต้องห่วงนะ พี่กับอาเฉินจะอยู่ข้างเธอเสมอ ครั้งนี้เรากำลังเปิดทางให้เกิดความยุติธรรม ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย คนที่เดือดร้อนก็ยังเป็นชาวบ้านเหมือนเดิม”ซูหวานหว่านกัดริมฝีปากและพยักหน้าเข้าใจ แต่แววตาของเธอแข็งกระด้างทันที เมื่อคิดถึงบางอย่างจึงพูดขึ้นมาทันที “ฉันเห็นเด็กเล็ก ๆ อดมื้อกินมื้อ เห็นคนเจ็บจากสะพานถล่มต้องนอนร้องไห้ทั้งคืน แค่คิดว่าของที่ฉันเอามาแบ่งให้ สามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้ ฉันก็ไม่เสียใจแล้ว”ซูเปียวเฉินมองน้องสาวด้วยแววตาภาคภูมิใจ “นั่นแหละคือตัวเธอ ถึงทำให้ไม่ว่

เมื่อออกจากตลาดมืดแห่งนั้น ซูเปียวเฉินจึงตัดสินใจมาหาหมิงมู่หยางพร้อมน้องสาว แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟังหลังจากฟังเรื่องราวจจนจบ หมิงมู่หยางก็แทบจะพุ่งตัวออกจากห้อง ไม่คิดว่าคนของตระกูลเจียงจะเบนเข็มมาหาคนรักของเขา“พวกมันกล้าดีอย่างไร จึงมาจับตามองหวานหว่านและนาย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาฉายแววเย็นเยียบราวกับคมมีด หากพวกมันอยู่ตรงหน้า เขาก็แทบจะฆ่าอีกฝ่ายได้เลย“พี่ก็อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย ไม่แน่ว่าเถ้าแก่ฉีคนนั้น อาจจะแค่มามองดูพ่อค้าแม่ค้าใหม่ที่มาขายในตลาดมืดแห่งนั้นก็ได้ ฉันกับพี่ใหญ่ก็เพิ่งไปขายได้ไม่กี่วันเองนะ เราอย่าเพิ่งทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมไปหน่อยเลย”ถึงแม้ว่าเธอจะพูดแบบนั้นออกมา แต่ภายในใจก็มีความกังวลไม่ต่างกัน อย่าลืมนะว่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของในตลาดมืด ไม่ใช่มีแค่เธอกับพี่ชายสองคนเท่านั้น แต่ยังมีชาวบ้านทั่วไปที่ไปเก็บของป่ามาขายด้วยเหมือนกัน การที่คนของตระกูลเจียงมาจับตามองเธอ มันคงไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “นั่นสิพี่มู่หยาง ผมว่าพี่ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ ผมมาบอกเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะต้องการให้ทุกคนระวังตัว แล้วอยากให้พี่สืบดูว่าเถ้าแก่ฉีคนนั้น มาจ้อ

“ได้ครับ นายหญิง” หมิงมู่หยางก็แกล้งตอบรับด้วยท่าทางจริงจัง และเรียกหญิงสาวอย่างให้เกียรติ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอบยิ้มที่ยากจะมีคนเคยเห็นนี่จึงทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น และเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย หลังจากที่เจอเรื่องร้าย ๆ กันมาหนัก พอสมควรข่าวเรื่องที่นายท่านหมิงจะแต่งงานดังไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก มีทั้งคนที่แสดงความดีใจ และมีทั้งคนอยากจะรู้ว่าใครกันคือเจ้าสาวของนายท่านคนนี้วันนี้หมิงมู่หยางและสองพี่น้องบ้านรองซู ตัดสินใจเปิดโรงทานเลี้ยงอาหารและแจกจ่ายเสื้อผ้า รวมถึงผ้าห่มและเสื้อกันหนาวให้กับคนยากไร้ เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว โดยหมิงมู่หยางพาว่าที่เจ้าสาวอย่างซูหวานหว่าน มายืนคู่กันเพื่อแจกของด้วยกันอย่างเปิดเผย“นั่นใช่คนรักของนายท่านหมิงหรือเปล่า เธอดูสวยน่ารักไม่น้อยเลยนะ แต่ยืนเทียบกันแล้วดูจะยังอายุน้อยอยู่”“นั่นสิ ฉันคิดว่าทั้งสองน่าจะอายุห่างกันพอสมควร แบบนี้นายท่านหมิงก็โชคดี ที่ได้แต่งงานกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์กว่าหลายปี”เสียงซุบซิบและพูดคุยของชาวบ้านที่มาต่อแถวเพื่อรับอาหาร และข้าวของที่นำมาแจกจ่ายให้กับทุกคน ดังขึ้นมา และเสียงเหล่านี้ก็