All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 11 - Chapter 20

ประโยคนี้ดึงสติของสวี่เพียวเพียวให้กลับคืนมาจากอาการมึนงงในสายตาของเขา เธอคือผู้หญิงที่มีสามีแล้วส่วนตัวเขาก็มีครอบครัวแล้วเช่นกัน ซ้ำร้ายเขายังยอมสละสิทธิ์ในการใช้นามสกุลของลูกเพื่อผู้หญิงที่เป็นดวงใจของเขาด้วยฮั่วจี้เซินเป็นผู้ชายที่หัวโบราณมาก ตระกูลฮั่วสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นามสกุลเปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งการสืบทอด เด็กจะได้รับการยอมรับก็ต่อเมื่อใช้นามสกุลฮั่วเท่านั้น คิดดูเอาเถิดว่าการที่ฮั่วจี้เซินยอมให้ลูกใช้นามสกุลตามแม่ เขาจะต้องแบกรับความกดดันมหาศาลเพียงใดเหลียนฮว่าบอกว่าฉินอวี่โยวอายุไล่เลี่ยกับเธอ เมื่อสวี่เพียวเพียวลองคำนวณอายุจริงดูแล้ว ฉินอวี่โยวคงจะอายุน้อยกว่าเหลียนฮว่าเพียงแค่เดือนเดียวหนึ่งเดือน...พวกเขาเพิ่งเลิกกัน ฮั่วจี้เซินก็แต่งงานมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นทันที สิ่งนี้ทำให้สวี่เพียวเพียวรู้สึกว่า หรือจริง ๆ แล้วการที่เธอจากไปในตอนนั้นมันคือเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว?ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ส่งข้อความหาเขาในแอปชอปปิ้งออนไลน์หรือเปล่านะ?หรือจะเป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กสาวที่ชอบไปหาเขาบ่อย ๆ ในตอนนั้นกันแน่?สำหรับฮั่วจี้เซินแล้ว เธอเป็นเพียงแค่เกม เป็นเพ

ในขณะที่พูด เจียงหรั่นคอยลอบสังเกตปฏิกิริยาของฮั่วจี้เซินอยู่ตลอดเวลาแต่เขากลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยเสียงแข็งว่า “ออกไป”ท่าทางของเขาที่เหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสวี่เพียวเพียวแม้แต่น้อยนั้นทำให้เจียงหรั่นเริ่มรู้สึกสงสัย หรือว่าฮั่วจี้เซินจะไม่รู้จริง ๆ ว่าสวี่เพียวเพียวทำงานอยู่ที่บริษัทนี้?ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเธอก็ไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ เจียงหรั่นจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “งั้นฉันจะรอเลิกงานพร้อมพี่นะคะ คุณป้าสั่งไว้แบบนี้ค่ะ”ฮั่วจี้เซินครางรับในลำคอเบา ๆ โดยไม่ปฏิเสธซ้ำสองหลังจากเจียงหรั่นออกไป ฮั่วจี้เซินก็จ้องมองรายงานบนหน้าจออย่างเหม่อลอย รายงานภาษาอังกฤษทุกตัวอักษรเขารู้จักมันดี แต่พอมันเรียงต่อกันเป็นประโยค กลับไม่มีคำไหนซึมเข้าสมองเขาเลยสักนิดสวี่เพียวเพียวบอกว่าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?ทำไมเธอไม่พูดมาตรง ๆ เลยล่ะว่าไม่รู้จักเขา!ฮั่วจี้เซินกระชากเนคไทออกด้วยความหงุดหงิดเพื่อให้ตัวเองมีช่องว่างพอจะหายใจได้สะดวกขึ้นเขาเป็นคนทะนงตัวมาตั้งแต่เด็ก เป็นลูกที่ฟ้าประทานมา ในขณะที่ลูกชายคนอื่น ๆ ของคุณปู่ฮั่วล้วนไม่ได้ความ จนทุกคนคิ

ฉินอวี่โยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พึมพำว่า “พ่อของเธอไม่มารับเลย เธอมีพ่อจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย?”“มีสิ” เหลียนฮว่าตอบด้วยท่าทางซื่อ ๆ “ถ้าไม่มีพ่อ แล้วฉันจะเกิดมาได้ยังไงล่ะ?”เอิ่ม... ฟังดูมีเหตุผลฉินอวี่โยวพยักหน้า ยอมรับในคำพูดของเหลียนฮว่าแต่โดยดีที่เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าเหลียนฮว่าไม่มีพ่อคงเป็นเรื่องที่ผิด คุณย่าพูดไม่ถูก เด็กทุกคนต้องมีพ่ออยู่แล้วเพียงแต่พ่อของเหลียนฮว่าก็สุขภาพไม่ดีเหมือนกับเธอนั่นแหละฮั่วจี้เซินลุกขึ้นยืน พลางปรายตามองไปเห็นสวี่เพียวเพียวที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงเรียนอนุบาลในมือของเธอถือถุงใบเดียวกับที่เยี่ยนชิวถือตอนที่อยู่ในลิฟต์ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นเสื้อผ้าที่ลูกสาวของเยี่ยนชิวไม่ต้องการแล้ว และเธอจะนำมันมาให้เหลียนฮว่าใส่ต่อสมัยเรียน งานอดิเรกที่สวี่เพียวเพียวโปรดปรานที่สุดคือการซื้อเสื้อผ้าใหม่และทุกครั้งที่เธอซื้อกระโปรงใหม่ เธอก็จะใส่มาให้ฮั่วจี้เซินดูเสมอกระโปรงบางตัวที่สั้นเกินไป บางเกินไป หรือเผยให้เห็นเนื้อหนังมากเกินไป ล้วนมักจะลงเอยด้วยจุดจบอีกแบบเสมอ ฮั่วจี้เซินชอบที่จะฉีกทึ้งผ้าเหล่านั้นทิ้ง เพื่อเฝ้ามองสีหน้าเอียงอายแต่ทว่ายินยอมพร้อม

ในวันแรกของการเข้าเรียน สวี่เพียวเพียวถูกหัวหน้าฝ่ายวิชาการดักจับและตำหนิอย่างหนักเพราะเธอขับรถสปอร์ตเข้ามาในมหาวิทยาลัยนั่นคือตอนที่เธอได้เห็นฮั่วจี้เซินเป็นครั้งแรก เขาในฐานะตัวแทนนักศึกษาใหม่ไปที่สำนักงานวิชาการเพื่อตรวจสอบรายชื่อในตอนนั้น ฮั่วจี้เซินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงวอร์มขายาวสีเทา และรองเท้าผ้าใบยี่ห้อคอนเวิร์สที่ซักจนซีดขาว ความสง่าผ่าเผยแบบเด็กหนุ่มและใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบนั้น ได้พรากหัวใจของสวี่เพียวเพียวไปครึ่งหนึ่งตั้งแต่วินาทีแรกเมื่อฝ่ายวิชาการสั่งให้เธอเขียนข้อความสำนึกผิด เธอกลับไม่ต่อรองสักคำ เพราะอยากจะตามออกไปดูให้เห็นกับตาว่าเขาคือเทพบุตรมุมข้างจริง ๆ หรือเปล่าปรากฏว่า พอตามออกไป เธอก็เห็นเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งกอดคอฮั่วจี้เซิน และชวนเขาไปเล่นบาสเกตบอลหนึ่งในเด็กหนุ่มกลุ่มนั้น สวี่เพียวเพียวรู้จักดี เขาคือเจียงซ่งก่อนเปิดเทอมในกลุ่มนักศึกษาใหม่มักจะมีการนัดเล่นเกมด้วยกัน ตอนนั้นเจียงซ่งมักจะเล่นเกมกับสวี่เพียวเพียวเป็นประจำ จนทั้งคู่แอดเฟรนด์กันก่อนเปิดภาคเรียนในคืนหนึ่งของการเล่นเกม เจียงซ่งถูกสวี่เพียวเพียวถล่มจนเละเทะเขาทนไม่ไหวจึงทักไปถา

อันที่จริงแล้วมันช่างพอดิบพอดีหากอวบกว่านี้อีกนิดก็คงดูอ้วนไป หากผอมกว่านี้อีกหน่อยก็คงดูซูบ ฮั่วจี้เซินชอบรูปร่างของสวี่เพียวเพียวในตอนนั้นที่สุด“กำลังดี”เขาชอบความรู้สึกที่มีเนื้อหนังยามโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ไม่ชอบสัมผัสที่เหลือแต่กระดูกภาพฝันตัดสลับไป...ฮั่วจี้เซินกดร่างสวี่เพียวเพียวลงบนเตียงในโรงแรม คราวนี้ไม่มีเนื้อผ้าถักขวางกั้น ฝ่ามือของเขาแนบชิดไปกับหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยของเธอเสียงของสวี่เพียวเพียวดังก้องอยู่ในหูเธอกล่าวว่า “คุณล้ำเส้นแล้วนะ ฮั่วจี้เซิน”สายฝนข้างนอกหน้าต่างโหมกระหน่ำขึ้น ประกอบกับเสียงสายฟ้าฟาดดังสนั่นจนฮั่วจี้เซินสะดุ้งตื่น เขาจ้องมองเพดานห้องนอนตัวเอง และหายใจหอบถี่ไม่มั่นคงอยู่นานครู่ต่อมา ฮั่วจี้เซินสะบัดผ้าห่มออกพลางสบถด่าออกมาคำหนึ่งไม่นานนัก เสียงฝักบัวจากในห้องน้ำก็ดังซ่าขึ้นมาหลังจากอาบน้ำเย็นเสร็จออกมา ฮั่วจี้เซินก็ได้รับข้อความจากเบอร์ปริศนา“สามีของสวี่เพียวเพียวชื่อว่าเหลียนเส้าจิ่น จบจากมหาวิทยาลัยเอ เคยทำงานที่บริษัทตระกูลสวี่ หลังจากบริษัทล้มละลาย เหลียนเส้าจิ่นก็หายเงียบไป”ความรุ่มร้อนที่เพิ่งถูกน้ำเย็นกดทับไว้ กลั