Semua Bab เจ้านายสายฟ้าแลบ: Bab 31 - Bab 40

สวี่เพียวเพียวเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเฉย“ต่อให้จะเป็นผู้หญิงของคุณฮั่วจริง ๆ แต่ตอนนี้ในทางนิตินัยเธอคือเด็กฝึกงานในแผนกเรา เราก็แค่ทำไปตามกฎระเบียบก็พอ ถ้าคุณฮั่วคิดจะใช้เส้นสายเปิดประตูหลังให้เธอ เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งแรงกระเพื่อมใด ๆ ยังคงรักษาความเที่ยงธรรมและเป็นกลางไว้ได้เหมือนเช่นเคยเยี่ยนชิวก็พยักหน้าเห็นพ้อง “ที่เธอพูดก็ถูก พวกคนรวยแบบนั้น รอบกายจะมีผู้หญิงสักกี่คนก็ไม่รู้ เมื่อตอนเที่ยงฉันยังเห็นผอ.อันจากฝ่ายกลยุทธ์ขึ้นไปที่ห้องท่านประธานเลย ได้ยินมาว่าผอ.อันกับคุณฮั่วเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยกันด้วยนะ”เจี่ยนหลินเร่งระดับเครื่องนวดคอให้แรงขึ้นพลางหัวเราะเยาะ “เธอหมายถึง อันเหวินโม่น่ะเหรอ? ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมสองวันก่อนเธอถึงรีบเลิกกับแฟนที่คบอยู่ ที่แท้ก็เปลี่ยนเป้าหมายนี่เอง”เยี่ยนชิวส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอมือไม้ของเธอเริ่มอยู่ไม่สุข เอื้อมไปลูบไล้ช่วงเอวบางคอดของสวี่เพียวเพียวพลางทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ ทำไมทุกคนก็กินของคล้าย ๆ กัน แถมเธอยังกินน้อยกว่าสวี่เพียวเพียวด้วยซ้ำ แต่ทำไมเอวของแม่สาวคนนี้ถึงได้บางกิ่วขนาดนี้เมื่อก้มมองหน้าท้องท

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน หลังจากที่สวี่เพียวเพียวเคยถูกขังคราวนั้น เธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะแก้ไขอาการผิดปกตินี้ เธอมักจะแกล้งขังตัวเองไว้ในห้องมืดวันละหลายนาที พอเริ่มทนไม่ไหวก็จะให้แม่สวี่เปิดประตูให้ เธอสามารถทนอยู่ในพื้นที่ปิดตายได้เพียงครึ่งนาทีเท่านั้น... แต่นั่นก็นับว่าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้วบวกกับครั้งนี้เธออยู่ในลิฟต์กับฮั่วจี้เซิน เดิมทีสวี่เพียวเพียวก็เกร็งไปทั้งตัวและระแวดระวังขั้นสุดอยู่แล้ว ทว่าพื้นที่ในลิฟต์นั้นทั้งเล็กและอึดอัดกว่าห้องเก็บของหลายเท่า เหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากของสวี่เพียวเพียวจึงไหลซึมจนเปียกชุ่มบนเสื้อสูทของฮั่วจี้เซินฮั่วจี้เซินกระซิบเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันติดต่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาก็มา” “สวี่เพียวเพียว พูดกับฉันหน่อย! เธอไหวไหม?”สวี่เพียวเพียวหอบหายใจอย่างแรง แต่ทว่าทุกครั้งที่อ้าปาก อากาศที่ไหลเข้าปากกลับเบาบางเหลือเกิน มือเท้าของเธอเริ่มชาหนึบ แต่สติสัมปชัญญะยังคงหลงเหลืออยู่ เมื่อเห็นฮั่วจี้เซินประคองใบหน้าของเธอไว้และทำท่าจะโน้มตัวลงมาจูบ สวี่เพียวเพียวก็เบือนหน้าหนีทันที ทำให้จูบที่ตั้งใจจะเป

ฮั่วจี้เซินตอบกลับด้วยเครื่องหมายคำถามเพียงตัวเดียว “ก็คุณป้าโสงสงสัยเรื่องของเราสองคนไม่ใช่เหรอพี่ ผมเลยบอกท่านว่าผมมีแฟนแล้ว แล้วก็เลยขอให้เพียวเพียวช่วยหน่อย”“ผมแค่อยากให้พี่ช่วยดูว่า ถ้าส่งรูปนี้ให้คุณป้าดู มันจะเหมาะสมไหม?”หลังจากอธิบายไป เจียงซ่งถึงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เหลียนฮว่าน่ารักเกินไปจริง ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้คาสโนว่าอย่างเจียงซ่งถึงกับเกิดความรู้สึกโหยหาชีวิตครอบครัวที่มีภรรยาและลูกน้อยขึ้นมาวูบหนึ่งฮั่วจี้เซินตอบกลับมาสั้น ๆ “ไม่เหมาะสม” “ถ้าแม่ฉันเห็นเธอพาลูกมาด้วย ท่านต้องสงสัยแน่”พ่อแม่ของเจียงซ่งไม่มีวันยอมรับผู้หญิงที่มีลูกติดเข้าบ้านแน่นอน แค่เห็นเด็ก คนที่ดูออกก็รู้ทันทีว่าเจียงซ่งกำลังเล่นละครตบตาอยู่ เจียงซ่งถึงกับกระจ่างแจ้งในฉับพลันทีแรกเขานึกว่าที่พี่เซินดูหงุดหงิด เป็นเพราะจู่ ๆ ต้องมาเห็นภาพสวี่เพียวเพียวกับลูกที่เกิดจากชายอื่นเสียอีก ดูเอาเถอะ พี่เซินก็ยังคงเป็นพี่เซิน เยือกเย็นและเที่ยงตรงเสมอเจียงซ่งจึงส่งรูปใหม่ไปแทน ซึ่งเป็นรูปถ่ายมุมกล้องหลอกตาที่ดูเหมือนกำลังจูงมือกัน โดยสวี่เพียวเพียวยืนอยู่ข้างกายเขา ส่

ลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นห้าในเวลาอันรวดเร็ว สวี่เพียวเพียวพาลูกเดินออกไปโดยไม่ได้สังเกตเห็นฮั่วจี้เซินเลยแม้แต่นิดเดียว จากนั้นประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลงในลิฟต์แก้วแบบกึ่งโปร่งใสที่มองเห็นทัศนียภาพภายนอกได้ครึ่งหนึ่ง ฮั่วจี้เซินมองผ่านกระจกออกไปเห็นเหลียนเส้าจิ่นโอบอุ้มเหลียนฮว่าอย่างระมัดระวัง พลางเอื้อมมือไปจูงสวี่เพียวเพียว สวี่เพียวเพียวยื่นมือออกไป ดูเหมือนเธอกำลังควงแขนผู้ชายคนนั้นอยู่ ภาพครอบครัวสามคนค่อย ๆ เดินห่างออกไปในลิฟต์เหลือเพียงพนักงานส่งอาหารคนหนึ่ง เมื่อเห็นฮั่วจี้เซินยืนนิ่งไม่ยอมลง เขาจึงนึกว่าอีกฝ่ายลืม “พี่ครับ ไม่ลงเหรอ?” ฮั่วจี้เซินถึงได้สติ พยักหน้าขอบคุณ “ลงครับ ขอบคุณมาก”คุณนายฮั่วเพิ่งจะส่งเถาอวี้ชิงกลับไป พอเห็นฮั่วจี้เซินเดินเข้ามาหา ท่านก็ทำหน้าประหลาดใจระคนดีใจมาก “ลมอะไรหอบมาเนี่ย?” “จะมาจ่ายเงินให้คุณแม่ไงครับ ไม่ดีใจเหรอ?” “ดีใจสิ! แต่ถ้ารูปที่แกส่งมาเมื่อกี้ไม่กดลบทิ้งไปซะก่อน แม่จะดีใจกว่านี้ร้อยเท่า!” คุณนายฮั่วรู้สึกนึกเสียดายอยู่ในใจ ลืมเซฟไว้ซะได้!ฮั่วจี้เซินใช้มือเดียวปลดกระดุมสูทออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม “แม่ก็มีรูปอื่นให

ปลายสายเงียบไปนานครึ่งนาที ฮั่วจี้เซินเองก็นิ่งเงียบเช่นกัน อีกด้าน ซาลวี่เอินเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยถาม “อะไรกัน แฟนเก่ามึงสวมเขาให้เหรอ?” “ไม่ใช่” ฮั่วจี้เซินปฏิเสธโดยสัญชาตญาณซาลวี่เอินในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่ไม่รู้จักสวี่เพียวเพียว หัวเราะร่ายิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ “กูก็ว่าอย่างนั้น ในโลกนี้จะมีผู้หญิงที่กล้าทิ้งมึงแล้วยังสวมเขาให้มึงอีกได้ยังไง! แล้วสรุปมึงโทรมาทำไมเนี่ย?”ฮั่วจี้เซินเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้นโดยตรง “มึงบอกว่า ถ้ามึงคิดจะแก้แค้นเธอ นั่นเป็นเพราะมึงยังชอบเธออยู่งั้นเหรอ?” “ถ้าเป็นคนอย่างกูน่ะใช่ เพราะมึงก็รู้ว่ากูน่ะเป็นคนใจแคบ ผู้หญิงที่กูชอบ ถ้าจีบไม่ติดก็แล้วไปเถอะ แต่ถ้าได้เป็นแฟนกันแล้ว ยังจะมีโอกาสมาสวมเขาให้กูได้อีกเหรอ?” ซาลวี่เอินหัวเราะเบา ๆ ขณะนอนรับแสงแดดอันสดใสอยู่ริมชายหาดของเกาะแห่งหนึ่งในซีกโลกใต้พลางเอ่ยอย่างขี้เกียจว่า “ฝันไปเถอะ” “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย หรือความรู้สึกส่วนตัวของกู กูไม่มีวันปล่อยให้เธอได้เสวยสุขแน่”ฮั่วจี้เซินขมวดคิ้วมุ่น เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง หลังจากอัดควันเข้าเต็มปอ