All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 21 - Chapter 30

เหลียนเส้าจิ่นที่ปลายสายถึงกับหน้าจ๋อยลงทันที เอ่ยโดยไม่เว้นวรรคว่า “โอเค ๆ ไม่มาก็ไม่มา งั้นฉันออกไปเลี้ยงข้าวเธอกับฮว่าฮว่า หลานสาวของฉันเป็นการส่วนตัวแทนได้ไหม? ตกลงนะ?”“อืม” ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มตีขึ้นมา ทำให้สวี่เพียวเพียวรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย เธอบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เหลียนเส้าจิ่น นายห้ามหลอกฉันนะ”“ฉันจะกล้าได้ยังไงล่ะแม่คุณ! ตกลงตามนี้ เจอกันวันเสาร์นะ”หลังจากวางสาย สวี่เพียวเพียวยังยืนอยู่หน้าร้านอาหาร ลมร้อนจากคอมเพรสเซอร์แอร์พัดผ่านข้างหู ช่วยระบายความมึนเมาไปได้บ้างเหอซิงคือแฟนสาวคนปัจจุบันของเหลียนเส้าจิ่น และในอดีต เธอคือรูมเมทสมัยมหาวิทยาลัยของสวี่เพียวเพียวตอนเรียน เหอซิงดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสวี่เพียวเพียวมาก แต่กลับคอยแอบรายงานเรื่องที่เธอจ้างคนมาเช็คชื่อแทนอยู่ทุกครั้ง ซึ่งนั่นยังถือเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ต่อมา เหอซิงกลับใส่ร้ายว่าสวี่เพียวเพียวใช้อำนาจตระกูลข่มเหงรังแกเพื่อนนักศึกษา เรื่องราวบานปลายใหญ่โต จนแม้แต่ตัวนักศึกษาที่ถูกอ้างว่าโดนรังแกเองก็ยังปักใจเชื่อว่าสวี่เพียวเพียวเป็นคนรังแกเธอจริง ๆเพียงเพราะว่า... นักศึกษาคนนั้นชอบฮั่วจี้เ

“อืม เอาตามนั้น”เซ่ามู่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะได้ยินเสียงฮั่วจี้เซินที่กำลังจะเดินจากไปพูดขึ้นว่า “ค่าผ้าเช็ดหน้า ให้ไปเบิกกับบริษัท”ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของแถมจากการซื้อสินค้าแบรนด์เนมแบรนด์หนึ่ง แต่ถ้าจะซื้อแยกราคาก็หลายพันบาท ฮั่วจี้เซินตาถึงและเขาไม่ต้องการเอาเปรียบใครเซ่ามู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความปิติเขาสาบานว่าจะทำหน้าที่หัวหน้าขันทีผู้ซื่อสัตย์ให้ดีที่สุดเลย!-หลังมื้ออาหารสามีของเยี่ยนชิวขับรถมารับเธอ เขาหันไปมองสวี่เพียวเพียวแล้วเอ่ยว่า “คุณจะไปพร้อมกับเราเลยไหม?”“จะลำบากเปล่า ๆ ค่ะ ช่วยไปส่งฉันที่สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดก็พอ”งานเลี้ยงสังสรรค์จัดขึ้นที่ร้านอาหารเสฉวนแห่งหนึ่งใกล้กับบริษัท เนื่องจากบ้านของเยี่ยนชิวกับบ้านของสวี่เพียวเพียวอยู่คนละทิศคนละทางกันเลย ถ้าต้องขับรถไปส่งเธอจริง ๆ กว่าเยี่ยนชิวจะถึงบ้านก็คงเกือบเที่ยงคืนเยี่ยนชิวพนมมืออย่างโอเวอร์แอคติ้ง “ที่รัก เธอช่างแสนดีเหลือเกิน! ถ้าฉันเป็นสามีเธอนะ คืนนึงฉันจะไม่ทำอะไรเลย จะเอาแต่กอดเธอแล้วก็จูบทั้งคืน!”สวี่เพียวเพียว: “...”โชคดีที่เธอชินกับสไตล์การพูดจาโผงผาง

สวี่เพียวเพียวไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็สัมผัสได้ถึงหยาดฝนที่สาดซัดลงบนใบหน้า เสื้อผ้าเปียกโชกแนบไปกับลำตัว เธอตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บอย่างน่าเวทนารถจี๊ป แรงเลอร์จอดสนิทอยู่ที่หน้าทางออกสถานีรถไฟใต้ดิน ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับสายตาของสวี่เพียวเพียว เจ้าของรถก็บีบแตรเร่งซ้ำ ๆ สองสามครั้งสวี่เพียวเพียวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะฝ่าพายุฝนพุ่งตัวออกไป จากนั้นพยายามดึงประตูเบาะหลังทว่ากลับดึงไม่ออกหยาดฝนเกาะหนาเตอะบนกระจกรถแล้วไหลรินลงมา สวี่เพียวเพียวกลัวว่าฮั่วจี้เซินจะรอนานเกินไป เธอจึงตัดสินใจลองดึงประตูฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับดูคราวนี้มันเปิดออกทันทีเธอถามด้วยใบหน้าซีดเผือดว่า “ช่วยเปิดประตูหลังให้หน่อยได้ไหมคะ?”เพราะอย่างไรเสีย เบาะข้างคนขับก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ที่ที่คนอย่างเธอควรจะนั่งฮั่วจี้เซินทำหน้าขรึมและเย็นชา“นั่งเบาะหลังงั้นเหรอ? เธอนึกว่าฉันเป็นคนขับรถของเธอหรือไง?”พอนึกดูดี ๆ มันก็จริงอย่างที่เขาว่ากว่าจะได้ก้าวขึ้นรถ สวี่เพียวเพียวก็เปียกปอนไปทั้งตัวแล้ว หยดน้ำจากปลายผมไหลร่วงลงบนเบาะหนังแท้เธอจึงรีบพูดขึ้นตามสัญชาตญาณ “ขอโทษด้วยนะคะคุณฮั่ว เดี๋ยวฉันจ

ฮั่วจี้เซินเปล่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกสายหนึ่ง ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ รถบนท้องถนนดูบางตาลงไปถนัดตา“รสนิยมของเธอ... ค่อนข้างแย่นะ”“...คะ?”สวี่เพียวเพียวยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็ได้ยินฮั่วจี้เซินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ คล้ายกับการคาดคั้นผสมโรงไปด้วยความเหยียดหยามและสงสัยหรือบางที มันอาจจะเป็นเพียงความต้องการของผู้บังคับบัญชาที่จะควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาเท่านั้น“เธอไปคว้าพ่อของลูกคนนี้มาได้ยังไง?”สวี่เพียวเพียวก้มหน้าลง มือบีบชายกระโปรงที่เปียกโชกไว้แน่น เดิมทีเธออยากจะเงียบไว้ แต่ท่าทางของฮั่วจี้เซินแสดงชัดว่าเขาจะไม่ยอมรามือหากไม่ได้คำตอบเธอจึงได้แต่ตอบไปอย่างคลุมเครือ “คือ... เพราะเขาหล่อน่ะค่ะ”ฮั่วจี้เซินทำเหมือนได้ยินเหตุผลที่ไร้สาระที่สุดในโลกเขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มจนเห็นสันกรามคมชัด และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอดฮั่วจี้เซิน: “งั้นเหรอ? เพราะแค่หน้าตา เธอถึงขั้นยอมแลกกับสุขภาพของลูกเลยงั้นเหรอ?”ใบหน้าของสวี่เพียวเพียวซีดเผือดลงทันทีการที่เหลียนฮว่าร่างกายไม่แข็งแรง มันไม่เกี่ยวกับพ่อของเด็กเลยส

เขาวางสายทันทีคุณนายฮั่วฟังเสียงสัญญาณตัดสายด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ท่านหันไปสะกิดคุณพ่อฮั่วที่กำลังเล่นเกมไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ดอย่างสนุกสนานอยู่ข้าง ๆ “คุณคะ คุณว่าลูกชายคุณผิดปกติหรือเปล่า?”ยังไม่ทันที่คุณพ่อฮั่วจะตอบ คุณนายฮั่วก็รีบกุลีกุจอไปจัดหาคู่นัดบอดให้ฮั่วจี้เซินทันทีและแถมยังโทรศัพท์ไปหาเจียงซ่งด้วยอีกคน-กลางดึกสงัด สวี่เพียวเพียวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยห้องนอนของเธอเล็กมาก เมื่อเทียบกับบ้านตระกูลสวี่ในอดีต ห้องนอนเล็ก ๆ ห้องนี้อาจจะมีขนาดเท่ากับห้องน้ำของเธอเท่านั้นเองมีเพียงเตียงนอนหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ และโต๊ะนักเรียนที่ซื้อมาจากร้านเฟอร์นิเจอร์มือสองเพื่อใช้เป็นโต๊ะเครื่องแป้ง นั่นคือภาพรวมทั้งหมดของห้องเธอเปิดโทรศัพท์และเห็นข้อความจากลูกค้าที่เคยติดต่อจ้างงานไว้ ฝ่ายนั้นยอมรับราคาของเธอได้และอยากนัดคิววาดรูปสองสามใบสวี่เพียวเพียวคุยคอนเฟิร์มสไตล์และประเภทของภาพวาดกับลูกค้า จากนั้นนัดแนะกำหนดส่งดร๊าฟแรกและหลังจากได้รับเงินมัดจำแล้ว เธอก็ออฟไลน์ข้อกำหนดของงานไม่ถือว่ายากเกินไปในวงการนักวาดภาพประกอบ สวี่เพียวเพียวคือยอดฝีมือที่กำลังโ