Semua Bab เจ้านายสายฟ้าแลบ: Bab 41 - Bab 50

แต่พอคิดดูแล้ว พวกเขาเคยไปถ่ายรูปติดบัตร และไปเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าด้วยกันเพียงไม่กี่ครั้งเสื้อผ้าที่ซื้อมาส่วนใหญ่ก็เป็นแบบที่เขาชอบ ซึ่งสวี่เพียวเพียวไม่มีโอกาสได้ใส่ไปไหนเลยเพราะส่วนใหญ่มันมักจะจบลงด้วยการถูกฉีกกระจุยบนเตียงกว้างในโรงแรมเสียมากกว่าฮั่วจี้เซินจึงเผลอมองข้ามไปโดยสัญชาตญาณว่า โดยเนื้อแท้แล้วสวี่เพียวเพียวเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นและมีอารมณ์รุนแรงคนหนึ่งเจียงซ่งมักจะเรียกเธอว่าคุณหนูใหญ่สวี่อยู่เสมอและเธอก็มีนิสัยแบบคุณหนูใหญ่จริง ๆ นั่นแหละเพียงแต่ยามอยู่ต่อหน้าเขา เธอกลับเก็บซ่อนความพยศเหล่านั้นไว้จนหมดสิ้น ราวกับเม่นที่ยอมหงายพุงที่นุ่มนิ่มและอบอุ่นให้เขาเพียงคนเดียวส่วนหนามแหลมคมนั้นมีไว้เผื่อแผ่ให้คนอื่นความเกรี้ยวกราดทั้งหมดของสวี่เพียวเพียวจะระเบิดออกมาก็ต่อเมื่อเธอพบว่ามีคนทำร้ายฮั่วจี้เซิน ครั้งหนึ่งตอนอยู่มหาวิทยาลัย มีนักศึกษาชายที่ไม่ชอบขี้หน้าฮั่วจี้เซินและพูดจาเหน็บแนมอยู่หลายครั้งสวี่เพียวเพียวโกรธยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีกเธอถึงขั้นยืนเท้าสะเอวเข้าไปโต้เถียง จนทำให้อีกฝ่ายหน้าดำหน้าแดงพูดไม่ออกนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนออกโรงปกป้องฮั่ว

รสชาติมันไม่ได้แย่นักมือของฮั่วจี้เซินยังคงวางค้างอยู่ที่เอวของสวี่เพียวเพียว เขาหักห้ามใจไม่ไหวจนเผลอใช้นิ้วลูบไล้ไปมาสองสามครั้งสวี่เพียวเพียวได้สติและพยายามจะลุกขึ้นจากตักเขา แต่ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่เป็นผล จึงได้แต่ประท้วงเสียงเบา “คุณฮั่วคะ...”เสียงของเธอในตอนนี้เบาหวิวราวกับเสียงแมวคราง ไม่มีอำนาจข่มขู่ใด ๆ เลยสักนิดฮั่วจี้เซินเอ่ยอย่างนึกรำคาญ “ทำไมเธอถึงมีปัญหาเยอะขนาดนี้?”ทั้งโรคกลัวที่แคบ ทั้งน้ำตาลในเลือดต่ำ แถมยังแพ้ช็อกโกแลตอีก ดูเผิน ๆ เหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่หากอาการหนักขึ้นมา แต่ละอย่างล้วนส่งผลถึงชีวิตได้ทั้งนั้นผู้ชายคนนั้น... ปกติดูแลเธอแบบนี้งั้นเหรอ?สวี่เพียวเพียวรีบลุกออกจากตักเขาพลางเอ่ยอ้อมแอ้ม “ฉันจะระวังตัวค่ะ... ว่าแต่คุณเรียกฉันมามีธุระอะไรกันแน่คะ?”“เรื่องของเจียงหรั่น เธอมีความเห็นว่ายังไง?”สวี่เพียวเพียวสบเข้ากับสายตาที่เรียบเฉยราวกับน้ำที่นิ่งสนิทของเขาเธอฝืนบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเป็นงานเป็นการว่า “เจียงหรั่นไม่มีคุณสมบัติตามมาตรฐานการรับเด็กฝึกงานของบริษัทเราค่ะ”“อืม ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว ก

ทรวงอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ราวกับระลอกคลื่นในมหาสมุทรเธอสวมสร้อยคอเชือกสีแดงที่มีจี้เล็ก ๆ ประดับ ซึ่งตอนนี้มันถูกคลื่นสีขาวโพลนนั้นกลืนกินไปครึ่งหนึ่งประกอบกับสีหน้าท่าทางแบบนี้ คงไม่มีผู้ชายคนไหนเห็นแล้วไม่หวั่นไหว ความสวยของสวี่เพียวเพียวเป็นความงามที่ต้องเชยชม ยิ่งมองนานเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนจะจมดิ่งลงไปต่อหน้าเธอมากขึ้นเท่านั้นเขากระแอมไอออกมาสองครั้ง ก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบเพื่อกดความว้าวุ่นใจนั้นไว้แล้วจึงเอ่ยอนุญาตให้คนที่รออยู่หน้าประตูเข้ามาอวี๋ซาง ผอ. ฝ่ายออกแบบเดินบิดสะโพกเข้ามา เมื่อเห็นฮั่วจี้เซิน ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาหลายเฉด“คุณฮั่วคะ นี่คือแผนงานออกแบบตัวใหม่ของแผนกเราค่ะ รบกวนคุณช่วยดูหน่อยค่ะ”“อืม”ภายในห้องทำงานหลงเหลือเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเอกสารของฮั่วจี้เซินเท่านั้นสวี่เพียวเพียวขดตัวอยู่ใต้โต๊ะทำงาน ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ขาของเธอก็เริ่มเหน็บกินเธออยากจะเปลี่ยนท่าทางแต่ฮั่วจี้เซินนั่งไขว่ห้างอยู่ ทำให้เธอไม่มีพื้นที่พอจะขยับตัวได้เลยสวี่เพียวเพียวจึงเอื้อมมือไปสะกิดที่หน้าแข้งของฮั่วจี้เซินเบา ๆทว่าเขากลับทำเป็นไม่สน

เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า หนึ่งในบริษัทที่เธอยื่นเรซูเม่ไปนั้น มีบริษัทลูกในเครือของตระกูลฮั่วรวมอยู่ด้วยและบังเอิญว่าบัญชีผู้ดูแลระบบของฝ่าย HR แห่งนั้น เซ่ามู่เป็นคนดูแลอยู่พอดีเมื่อเขากดเข้าไปดูก็พบว่า เวลาที่สวี่เพียวเพียวล็อกอินเข้าแอปหางานล่าสุดคือเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนใบหน้าของฮั่วจี้เซินดูแย่ลงถนัดตา เขาคลึงขมับเบา ๆ พลางเอ่ยว่า“ไม่มีเรื่องแบบนั้น ฉันเรียกเธอมาเพื่อจะให้ทีมของเธอรับผิดชอบโปรเจกต์เกมตัวใหม่”ภายใต้ฮั่วซื่อกรุ๊ปมีการพัฒนาเกมออกมามากมายมีเกมหนึ่งที่ยังอยู่ในขั้นตอนวางแผนงาน แต่มันดูคล้ายกับแนวเกมที่สวี่เพียวเพียวชอบเล่นสมัยเรียนมากฮั่วจี้เซินคิดว่า เธอน่าจะยังชอบของพวกนั้นอยู่ในฐานะนักธุรกิจ เมื่อพิจารณาจากผลกำไรแล้ว ฮั่วจี้เซินเห็นว่าการยกแผนงานนี้ให้สวี่เพียวเพียวทำไม่น่าจะมีปัญหาอะไรส่วนเรื่องที่เธอยื่นใบสมัครงานใหม่นั้น...“พนักงานมีสิทธิ์ที่จะลาออกไปหาที่ใหม่ แต่ถ้าลาออกตอนนี้จะไม่ได้โบนัสปลายปี ฝากนายไปบอกให้เธอพิจารณาเอาเองก็แล้วกัน”“ครับคุณฮั่ว ผมเข้าใจแล้ว”เซ่ามู่เดินออกมาถึงหน้าประตูแล้วลอบถอนหายใจยาวทุกครั้งที่ต้องรายงานงานกับคุณฮั่ว

“ทำไมไม่ดื่มล่ะ? คุณมาจากบริษัทไหนเหรอ?”ขณะที่พูด มือของชายคนนั้นก็เอื้อมมาทางแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของสวี่เพียวเพียว ทว่ายังไม่ทันจะสัมผัสโดน เธอก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความรังเกียจเธอเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง พลางชูแก้วแชมเปญขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ดิฉันมาจากฝ่ายการตลาดของฮั่วซื่อกรุ๊ปค่ะ นี่คือนามบัตรของดิฉัน...”เธอยังไม่ทันจะเปิดกระเป๋าถือ ชายคนนั้นก็ห้ามไว้ “เอ๊ะ ไม่ต้องหรอก ผมชอบให้คุณแนะนำตัวกับผมด้วยตัวเองมากกว่า นามบัตรน่ะมันก็แค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่ไม่มีความรู้สึก”สวี่เพียวเพียวเงยหน้าขึ้น และพบว่าสายตาของอีกฝ่ายกำลังจับจ้องอยู่ที่ทรวงอกของเธอ แววตานั้นเต็มไปด้วยการสื่อความหมายที่หยาบโลนแม้ช่วงอกจะไม่มีเนื้อผ้าที่เปิดเผย แต่ป๋ออวิ๋นหล่างยังคงใช้สายตาที่ราวกับจะมองทะลุชุดเดรสที่บอบบางนี้ และจ้องเขม็งมาที่สวี่เพียวเพียวไม่วางตาฝ่ายการตลาดงั้นเหรอ... ก็แค่พนักงานตัวเล็ก ๆไว้เสร็จงานค่อยเอาเงินฟาดหัวก็น่าจะไล่ไปได้ง่าย ๆถ้าผู้หญิงคนนี้ปรนเปรอให้เขาพอใจได้ การจะเลี้ยงดูไว้สักพักก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ไว้เบื่อเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน เขาเป็นคนใจป้ำกับผู้หญิงอยู่แล้วป๋ออวิ๋นหล่