Semua Bab เจ้านายสายฟ้าแลบ: Bab 51 - Bab 60

บริเวณที่ปลายนิ้วของเขาเลื่อนผ่านไปนั้นรู้สึกคันยุบยิบทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นภายในห้องนี้ เปรียบเสมือนขนนกที่ล่องลอยอยู่กลางใจ คอยปัดป่ายให้คนรู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัวมือหนาของชายหนุ่มโอบรัดเอวคอดกิ่วของสวี่เพียวเพียวไว้ เมื่อชุดราตรีถูกรัดช่วงเอวให้เข้ารูป เธอก็ดูงดงามราวกับตุ๊กตาในลูกแก้วคริสตัลหลายปีที่ผ่านมา ข้างกายเขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงพวกเธอแวะเวียนเข้ามาไม่ซ้ำหน้า และยามที่พวกเธอมองมาที่เขา แววตาเหล่านั้นมักจะสื่อความหมายแบบเดียวกันเสมอเป็นความเร่าร้อนที่ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวทว่าในสายตาเหล่านั้น กลับไม่มีใครเลยที่เหมือนกับสวี่เพียวเพียวความรักที่ทั้งร้อนแรงและจริงใจเช่นนั้น เขาไม่เคยได้เห็นมันอีกเลยอันที่จริง มีหลายครั้งที่ฮั่วจี้เซินมีโอกาสจะอธิบายตัวตนที่แท้จริงของเขาให้เธอฟัง แม้ว่าเขาจะไม่เคยคิดว่าฐานะเหล่านั้นคือพันธนาการก็ตามทายาทฮั่วซื่อกรุ๊ป คำคำนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหน ใครต่อใครต่างก็แหงนมองด้วยความยำเกรงไม่ใช่หรือ?แต่เขาก็หักห้ามใจไว้เหตุผลที่ไม่บอกสวี่เพียวเพียวก็เพราะเขากลัว กลัวว่ายามที่เธอมองเขา แววตาของเธอจะเปลี่ยนไปเหมือนคนอื่น ๆกลัวว่ามั

เธอไม่เคยลืมแต่เธอไม่คิดเลยว่า ฮั่วจี้เซินจะใช้ตัวเลขไม่กี่ตัวนี้มาตั้งเป็นรหัสผ่านประตูห้องอาจจะเป็นเพราะว่าในทุก ๆ ปีของวันครบรอบที่คบกัน พวกเขามักจะมาที่ห้องนี้เสมอสวี่เพียวเพียวรินน้ำอุ่นใส่แก้ว แล้วหาน้ำผึ้งขนาดมินิที่ยังไม่ได้แกะขวดออกมาจากตู้เย็นเธอผสมจนเข้ากันแล้วยื่นส่งให้เขา“คุณฮั่วคะ คุณดื่มมากเกินไปแล้วค่ะ”ฮั่วจี้เซินนอนอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วมองเธอโดยไม่รับแก้วน้ำจากมือความปวดหนึบเริ่มโจมตีที่ขมับจู่ ๆ ฮั่วจี้เซินก็จ้องหน้าเธอแล้วโพล่งออกมา“ก่อนหน้านี้ ฉันเคยดื่มจนเมาหนักแบบนี้ครั้งหนึ่งใช่ไหม?”สวี่เพียวเพียวขานรับอืมเบา ๆ “ค่ะ พอเข้ามาถึงคุณก็อ้วกเต็มพื้นไปหมด เสียค่าทำความสะอาดไปตั้งเยอะแน่ะ”ฮั่วจี้เซินจำเรื่องนั้นไม่ได้แล้วเขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม“เมื่อไหร่?”“งานวันเกิดรุ่นน้องผู้หญิงของคุณคนหนึ่ง ฉันไปรับคุณ แต่คุณกลับบอกว่าฉันยุ่งไม่เข้าเรื่อง”สวี่เพียวเพียวยิ้มบาง ๆ ใบหน้าดูซีดเซียวเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ฮั่วจี้เซินก็นึกออกทันทีนั่นไม่ใช่รุ่นน้องที่ไหนหรอก แต่เป็น “ฮั่วสวินเจิน” น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขาเองเด็ก ๆ ในตระกูลฮั่ว

ฮั่วจี้เซินกดโทรออกเสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ปลายสายจึงรับหลังจากแจ้งจุดประสงค์ไป อีกฝ่ายก็นิ่งคิดก่อนจะเอ่ยว่า “เกรงว่าจะตรวจสอบไม่ได้ง่าย ๆ นะครับ”มาตรการรักษาความลับของโรงพยาบาลในต่างประเทศนั้นเข้มงวดมาโดยตลอด ต่อให้เพิ่มเงินก็ยากที่จะได้ข้อมูลของคนไข้ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ฮั่วจี้เซินถามถึง คือหญิงที่คลอดบุตรซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องทางสังคมใด ๆ กับเขาเลยหากอีกฝ่ายไม่สนิทกับฮั่วจี้เซินและรู้ดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร คงเกือบจะคิดไปแล้วว่าฮั่วจี้เซินกำลังแอบสืบเรื่องลูกนอกสมรสของตัวเองอยู่แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยหากมีผู้หญิงคนไหนคลอดลูกให้ฮั่วจี้เซินจริง ป่านนี้คงรีบอุ้มลูกมาแสดงตัวนานแล้วนั่นมันตระกูลฮั่วเชียวนะพออีกฝ่ายพูดแบบนั้น ฮั่วจี้เซินก็เห็นด้วยแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังสั่งให้สืบต่อไปเขาชอบที่จะเห็นข้อมูลที่เที่ยงตรงและชัดเจน เพื่อมาฉุดรั้งความร้อนรนของเขาในตอนนี้อวี๋ฮุ่ยเคาะประตูแล้วยกจานผลไม้มาวางไว้ข้างมือของฮั่วจี้เซิน“พี่มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เป็นเด็กผู้หญิงที่นิสัยดีทีเดียว ฐานะทางครอบครัวก็คู่ควรกับนายนะ อยากลองทำความรู้จักดูหน่อยไหม?”แค่มองปราดเดี

อวี๋ฮุ่ยอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจปฏิกิริยาแรกของเธอคือไม่เชื่อในสิ่งที่ฉินอวี่โยวพูดดูจากรูปร่างของเขาแล้ว เหมือนเด็กที่ที่บ้านไม่มีข้าวจะกินอย่างนั้นเหรอ?ถ้าเขาไม่มีข้าวกิน เด็กทั้งโลกก็คงเหมือนมาจากแอฟริกาหมดแล้วแม้แต่ฮั่วจี้เซินเองก็ยังคิดว่าฉินอวี่โยวล้อเล่นหรือกำลังโกหกสวี่เพียวเพียวมองไปที่ฉินอวี่โยวเด็กน้อยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าดูท่าทางกำลังอับอายสวี่เพียวเพียวเหลือบมองลูกสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่เหลียนฮว่าพูด“ฉินอวี่โยว หนูอธิบายมาเองเถอะจ้ะ”ฉินอวี่โยวอึกอัก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกฮั่วจี้เซินก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าแล้วเลิกผ้าห่มออก “พูดจาดี ๆ”คนที่เด็กชายกลัวที่สุดก็คือคุณน้าของเขานั่นเอง“ตอนกลางวันคุณย่าให้ผมกินข้าวแค่ถ้วยเดียวครับ แถมไม่ให้กินเนื้อสัตว์ด้วย”“ตอนบ่ายผมเลยหิวมาก”บ้านของฉินอวี่โยวอยู่ใกล้กับโรงเรียนอนุบาลมากแม่สามีของอวี๋ฮุ่ยอ้างว่ากลัวหลานจะกินข้าวเที่ยงที่โรงเรียนได้ไม่ดี จึงไม่ยอมให้เขากินที่นั่น และจะไปรับหลานกลับมากินข้าวที่บ้านทุกวันพอกินเสร็จค่อยส่งกลับไปอวี๋ฮุ่ยเองก็รู้สึกว่ามันวุ่นวายเกินเหตุแต

จิตใจของเด็ก ๆ นั้นมักจะอ่อนไหวและรับรู้ความรู้สึกได้ไวเสมอสวี่เพียวเพียวทั้งขำทั้งสงสารจนทำตัวไม่ถูก“ก็ไม่เชิงว่าไม่ชอบหรอกจ้ะ”ทว่าในโลกของเด็ก ๆ กลับมีแค่คำว่าชอบกับไม่ชอบเท่านั้นฉินอวี่โยวเอียงคอทำหน้าไม่เข้าใจในคำตอบของเธอฉินอวี่โยวอายุเพียงสองขวบกว่าเขายังตัวเล็กนิดเดียว นอนอยู่บนเตียงคนไข้เพื่อฉีดยาฆ่าเชื้อโดยที่ไม่มีผู้ปกครองอยู่ข้างกายสักคน มองดูแล้วก็น่าสงสารอย่างบอกไม่ถูกสวี่เพียวเพียวเงยหน้ามองไปที่ประตูห้องพักฮั่วจี้เซินออกไปสูบบุหรี่ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่อาจเป็นเพราะเธอเองก็เป็นแม่คนแล้ว พอเห็นเด็กที่ตกอยู่ในสภาพนี้จึงอดที่จะใจอ่อนไม่ได้เธอลุกขึ้นเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งลงตรงกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน เพื่อจะได้ดูแลได้สะดวกเธอกุมมือน้อย ๆ ของฉินอวี่โยวเอาไว้แล้วถามอย่างอ่อนโยน “เจ็บมือไหมจ๊ะ?”ฉินอวี่โยวส่ายหน้า“คุณน้าคนสวยครับ ผมเรียกคุณน้าว่าน้าเพียวเพียวได้ไหมครับ?”“ได้สิจ๊ะ”นิ้วเล็ก ๆ ของเขากุมมือสวี่เพียวเพียวไว้แน่น พลางถามด้วยความสับสน “ทำไมจู่ ๆ คุณแม่ถึงรีบไปล่ะครับ?”สวี่เพียวเพียวถึงกับน้ำท่วมปากเธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรด