All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 251 - Chapter 260

ฮั่วจี้เซินเพียงส่งเสียงตอบรับ อืม สั้น ๆ ในลำคอ“คิดจะหาผู้ชายแบบไหนกัน? แบบไอ้หมอนั่นเมื่อกี้ก็ไม่ได้ ในห้องพักฟื้นนั่นไม่ได้ แล้วถ้าเป็นแบบเจียงซ่ง บอกเลยว่าอย่าแม้แต่จะคิด”เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบย้ำ ๆ ที่มุมปากของสวี่เพียวเพียวลมหายใจกรุ่นร้อนที่รินรดและคลอเคลียอยู่ชิดใกล้ ทำเอาสวี่เพียวเพียวเริ่มรู้สึกมึนงงจนหัวสมองขาวโพลนไปหมด“ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ ฉันจะเลือกใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”ฮั่วจี้เซินหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์นั้นสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงโสตประสาทเขาเชยคางบังคับให้สวี่เพียวเพียวสบตา ก่อนจะขยับเข้าไปรุกรานเรียวปากบางด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้น แรงบดจูบที่หนักหน่วงทำเอาฟันกระทบกันจนเกิดเสียงพร้อมกับเสียงชื้นแฉะที่ยากจะเพิกเฉย เมื่อลมหายใจของคนทั้งคู่สอดประสานพันจนแทบแยกไม่ออกฮั่วจี้เซินกดเสียงต่ำลงพลางเอ่ยถาม “จะไม่เกี่ยวได้ยังไง? ถ้าฉันไม่รู้ว่าเธอคบกับใคร แล้วฉันจะหาจังหวะเข้าไปเป็นชู้ได้ยังไงกันล่ะ?”ท่ามกลางความเงียบบนหาดทรายด้านนอกโรงแรม เสียงเปียโนที่ใครบางคนกำลังบรรเลงกลับโหมจังหวะหนักหน่วงขึ้นมาวูบหนึ่

ต่อให้ในอนาคตอันใกล้ ผู้หญิงคนนั้นอาจจะได้ก้าวเข้ามาเป็นคู่หมั้นของฮั่วจี้เซินอย่างเป็นทางการแต่นั่นก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องไกลตัวที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับสวี่เพียวเพียวเลยสักนิดเธอรู้ดีว่าตนเองไม่ได้มีสิทธิ์ใด ๆ ที่จะเอ่ยปากตั้งคำถามสวี่เพียวเพียวทอดสายตามองเด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่ทับซ้อนหากพินิจจากเรียวคิ้วและดวงตาคู่นั้น เธอก็มองเห็นเงาของคุณนายฮั่วซ้อนทับอยู่จริง ๆ รวมถึงเค้าโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากฮั่วจี้เซินอย่างไม่มีผิดเพี้ยนอาจเป็นเพราะพักหลังมานี้เหลียนฮว่าดูจะติดหนึบฮั่วจี้เซินเป็นพิเศษเมื่อใช้เวลาอยู่ร่วมกันนานเข้า ทั้งท่าทางและสีหน้าของเด็กน้อยก็เริ่มจะถอดแบบคนใกล้ชิดมาโดยสัญชาตญาณจากใบหน้าของคนตัวโตและตัวเล็กที่เดิมทีอาจไม่ได้ดูละม้ายคล้ายกันถึงขนาดนั้น ทว่าในยามนี้ ยิ่งพินิจมองกลับยิ่งเห็นความเหมือนที่ซ้อนทับกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนบางครั้งสวี่เพียวเพียวก็เกิดอาการพร่าเบลอในมโนภาพราวกับภาพในอดีตกำลังซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า ราวกับเธอกำลังย้อนเวลากลับไปมองเห็นฮั่วจี้เซินในวัยเยาว์ ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่เคียงข้างเธอท่ามกลางห้องที่ตก

สวี่เพียวเพียวและเจี่ยนหลินต่างพากันแสดงท่าทีขยะแขยงออกมาอย่างไม่ปิดบังเจี่ยนหลินและคนอื่น ๆ ต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่า ที่สวี่เพียวเพียวเอ่ยอ้างเรื่องคุณพ่อของลูกออกมานั้น เป็นเพียงกุศโลบายเพื่อแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าเท่านั้น จึงไม่มีใครคิดจะซักไซ้ให้เธอต้องลำบากใจต่อไม่ไกลจากจุดนั้น กลุ่มพนักงานเริ่มลงมือตั้งเตาบาร์บีคิวกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างโชยมาตามลมทะเลฉีเหมี่ยวเดินยิ้มร่าพลางถือถาดบาร์บีคิวที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเข้ามาแจกจ่าย โดยเธอแยกออกเป็นสองถาดชัดเจนเพื่อความใส่ใจ“ถาดนี้ของพวกเด็ก ๆ นะคะ ไม่ใส่พริก ส่วนถาดนี้ของพวกพี่ ๆ ค่ะ พริกเน้น ๆ แซ่บถึงใจ”“เห็นเขาเล่ากันว่าอาหารทะเลสด ๆ พวกนี้ คุณฮั่วเป็นคนลงแรงออกไปตกมาด้วยตัวเองเมื่อตอนบ่ายเลยนะคะ”เจี่ยนหลินถึงกับหลุดอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ“นี่พวกเรามีวาสนาถึงขั้นได้ลิ้มรสอาหารทะเลที่ท่านประธานออกไปหามาให้ด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย? วันนี้ฟ้าจะฝ่าไหมนะ”สวี่เพียวเพียวยื่นมือไปหยิบกุ้งย่างขึ้นมาไม้หนึ่งอย่างเหม่อลอย ก่อนจะค่อย ๆ ละเลียดทานอย่างเชื่องช้าฮั่วจี้เซินมีความคลั่งไคล้ในการตกปลาทะเลมาแต่ไหนแต่ไรแล้วย้อ

ซาลวี่เอินหลุดหัวเราะออกมาในทันที “ที่แท้คนคนนั้นก็คือเธอเองหรอกเหรอเนี่ย? โลกมันกลมชะมัด! แล้วตอนนั้นจำคนข้าง ๆ พี่ได้ไหม หมอนั่นก็คือฮั่วจี้เซิน ไอ้ยมทูตหน้าตายคนนั้นไงล่ะ”ในตอนนั้นซูหว่านไม่ได้สังเกตเห็นฮั่วจี้เซินเลยแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินซาลวี่เอินเฉลยเช่นนี้ เธอจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลังเล “เอ๊ะ... เป็นพี่จี้เซินหรอกเหรอคะ? บังเอิญจริง ๆ ด้วย เสื้อคลุมตัวนั้นฉันยังเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยค่ะ ไว้ถ้ามีโอกาสฉันจะเอามาคืนนะคะ!”ซาลวี่เอินถึงกับหลุดขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เขารู้สึกว่าคุณหนูตระกูลซูคนนี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์จนน่ากลัวจริง ๆ !“คุณซู ลองคิดดูสิว่าตอนนี้พี่จะเอาชุดนักเรียนมัธยมปลายไปทำอะไรได้?”แน่นอนว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริง ๆ อย่าว่าแต่ในตอนนี้เลยต่อให้เป็นในตอนนั้น ด้วยฐานะและสวัสดิการของโรงเรียนที่พวกเขาเรียนอยู่แค่ชุดนักเรียนหายไปเพียงตัวเดียว การเดินไปเบิกชุดใหม่ที่ห้องฝ่ายปกครองก็ถือเป็นเรื่องง่ายดายจนจบปัญหาได้ในพริบตาอีกอย่างในช่วงวัยมัธยมแบบนั้น นักเรียนชายส่วนใหญ่ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกว่าชุดที่ตัวเองสวมอยู่น่ะเป็นของใครกันแน่มักจะหยิบฉว

สวี่เพียวเพียวถลึงตาใส่เขา“ตอนนี้คนที่อันตรายที่สุดสำหรับฉัน ไม่ใช่คุณหรอกเหรอคะ?”สำหรับเธอแล้ว เพื่อนร่วมงานชายพวกนั้นอาจจะเป็นคนแปลกหน้าที่ดูคุกคามและมีดัชนีความอันตรายสูงก็จริงแต่เมื่อเทียบกับฮั่วจี้เซินล่ะ เขาอันตรายน้อยกว่าคนพวกนั้นตรงไหนกัน?ในสายตาของเธอ เขาต่างหากคือบุคคลที่อันตรายที่สุดที่วนเวียนอยู่ข้างกายเธอในเวลานี้ฮั่วจี้เซินหมุนตัวไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางไว้แล้วหย่อนกายลงนั่งอย่างสงบ“นอนเถอะ รอจนกว่าพวกเธอสองคนจะหลับแล้ว ฉันถึงจะกลับห้องตัวเอง”เขานั่งนิ่งไม่ได้ขยับกายไปไหนด้วยท่าทีสำรวมตำแหน่งเก้าอี้ที่เขานั่งนั้นตั้งอยู่บริเวณปลายเตียงค่ำคืนบนเกาะช่างเงียบสงบ ลมทะเลพัดเอื่อยสอดประสานกับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศที่เย็นกำลังดีสวี่เพียวเพียวเดิมทีคิดไปว่าการมีฮั่วจี้เซินนั่งคุมเชิงอยู่แบบนี้คงจะทำให้เธอข่มตาหลับไม่ลงแน่ ๆ แต่ที่ไหนได้ เพียงไม่นานความอ่อนเพลียก็เข้าจู่โจมจนเธอหลับเข้าสู่ห้วงความฝันไปอย่างรวดเร็วภายในห้องที่เคยตึงเครียด บัดนี้เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างสม่ำเสมอของหญิงร่างและเด็กหญิงตัวน้อยชายหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่