All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 261 - Chapter 270

ความกังวลฉายชัดออกมาทางสีหน้าของเหลียนฮว่า“หนูอยากไปโรงพยาบาล ไปหาคุณย่าไบรเออร์”ความเป็นห่วงของเธอที่มีต่อคุณย่าไบรเออร์นั้นท่วมท้นจนสัมผัสได้ฮั่วจี้เซินหักพวงมาลัยเลี้ยวตรงทางแยกข้างหน้าทันที มุ่งหน้าเปลี่ยนทิศทางไปยังโรงพยาบาลด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วคุณนายฮั่วได้รับการปฐมพยาบาลและจัดการบาดแผลเรียบร้อยแล้ว เธอนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ขาข้างหนึ่งถูกเข้าเฝือกดามยกสูงจนขยับเขยื้อนไม่ได้ร่างกายบัดนี้ดูอ่อนแรงลงถนัดตา ซ้ำร้ายใบหน้าครึ่งหนึ่งยังถูกบดบังด้วยหน้ากากเครื่องช่วยหายใจ ทำให้เธอไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ๆ ออกมาได้ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาเด็กน้อยทั้งสองคนใจเสียจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ทั้งฉินอวี่โยวและเหลียนฮว่าต่างรีบถลาเข้าไปกุมมือคุณนายฮั่วไว้คนละข้าง พลางสะอื้นฮักขณะที่ฮั่วจี้เซินแผ่รังสีความตึงเครียดออกมาจนบรรยากาศหนักอึ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจจราจรที่ยืนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ใกล้ ๆ รีบก้าวเข้ามาอธิบายรายละเอียดเหตุการณ์“เป็นอุบัติเหตุรถชนครับ คู่กรณีคันหน้าเมาแล้วขับ ซึ่งตอนนี้เราควบคุมตัวไปดำเนินคดีเรียบร้อยแล้ว จริง ๆ ตา

สวี่เพียวเพียวบอกความจริงเรื่องที่เหลียนฮว่าเป็นลูกของฮั่วจี้เซินให้คุณนายฮั่วได้รับรู้ เพราะว่าภาพของคุณนายฮั่วที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงประกอบกับเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยนั้นกระแทกใจเธออย่างแรงจนหัวใจของเธอสั่นคลอนเธอนึกหวนไปถึงเหลียนอวี้คังหากคุณพ่อยังคงอยู่ เขาก็คงจะรักและทะนุถนอมเธอรวมถึงลูกน้อยอย่างไม่มีเงื่อนไขเช่นนี้เหมือนกันสายเลือดช่างเป็นเรื่องมหัศจรรย์นักถึงแม้ในตอนที่คุณนายฮั่วจะยังไม่รู้ว่าเหลียนฮว่าคือหลานสาวโดยสายเลือด แต่เพียงเพราะเด็กน้อยมีใบหน้าละม้ายคล้ายตนคุณนายฮั่วกลับมอบความรักให้จนหมดหัวใจ และดูท่าจะโปรยปรายความเอ็นดูจนแทบจะเสียคนขนาดฉินอวี่โยวเองยังเอ่ยปากประชดประชันว่า คุณนายฮั่วรักเหลียนฮว่าจนเขาแทบจะกลายเป็นคนนอกสวี่เพียวเพียวลอบครุ่นคิดเธอจะไม่มีวันสละสิทธิ์การเลี้ยงดูเหลียนฮว่าให้ใครทั้งนั้น ทว่าถ้าลูกสาวจะมีคุณย่าที่พร้อมจะมอบความรักความเอ็นดูให้อย่างสุดหัวใจเพิ่มขึ้นมาอีกคนก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่จะช่วยให้ชีวิตของเด็กน้อยสมบูรณ์พร้อมที่สุดเจ้าลูกสุนัขช่างแสนรู้ราวกับล่วงรู้ว่ากำลังอยู่บนรถ มันจึงเอาแต่หมอบนิ่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมบนตักขอ

สวี่เพียวเพียวพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น“นี่เป็นการตัดสินใจส่วนตัวของฉันเองค่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวบริษัทเลย หากคุณรู้สึกลำบากใจ บอกให้คุณฮั่วมาพบฉันได้นะคะ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนชี้แจงเหตุผลกับเขาเอง”เรื่องการลาออกนี้ไม่ใช่การตัดสินใจที่วู่วาม เพราะเธอได้ตกลงกับสวี่เจินหลี่ไว้ตั้งนานแล้วในเมื่อตอนนี้เธอต้องกลับไปสะสางปัญหาของบริษัทของตระกูลสวี่ให้เรียบร้อย เพื่อฟื้นฟูธุรกิจที่เกิดจากหยาดเหงื่อแรงกายของพ่อแม่ให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง เธอจึงไม่อาจทำงานที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปต่อไปแบบจับปลาสองมือได้เรื่องการลาออกนี้ เธอยังไม่ได้แพร่งพรายให้พวกเยี่ยนชิวได้รับรู้ มีเพียงเซ่ามู่เท่านั้นที่ได้รับใบลาออกไปไว้ในมือ คำพูดของเธอนั้นทั้งตรงไปตรงมาและหนักแน่นแววตาที่จ้องมองมาเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวราวกับกุหลาบเหล็กที่กำลังผลิบาน ทรงพลังเสียจนคนมองยากจะต้านทานไหวเซ่ามู่ได้แต่ยืนมองเธอตาค้างเขานึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ในตอนที่สวี่เพียวเพียวเพิ่งย้ายกลับมาจากสาขาต่างประเทศ เธอยังเป็นเพียงเด็กสาวขี้อายที่มักจะก้มหน้าหลบสายตาผู้คนอยู่เสมอทว่าหลังจากผ่านการขัดเกลาไปไม่นาน กลิ่นอายความมั่นใจแ

ไม่มีวันที่จะกลับคืนมาสมบูรณ์งดงามดังเดิมได้อีกต่อไป-ตัดมาที่โรงพยาบาลคุณนายฮั่วเอาแต่ชะเง้อคอมองไปทางประตูครั้งแล้วครั้งเล่าจนฮั่วฮงต้องเอื้อมมือมาบีบบ่าเบา ๆ เพื่อปรามให้เธอนั่งลงสงบสติอารมณ์“คุณจะมองหาอะไรอยู่ หันซ้ายทีขวาทีจนผมเวียนหัวไปหมดแล้วนะ”“ก็มองหาว่าหลานสาวน่ะสิ เมื่อไหร่จะมาสักทีนะ”ฮั่วฮงถึงกับงง “?”เขาจำได้ว่าอุบัติเหตุรถชนครั้งนี้ หมอก็ไม่ได้ระบุว่าสมองของเธอได้รับความกระทบกระเทือนตรงไหนนี่นาเมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบขยับเข้าไปใกล้พลางยื่นมือไปอังหน้าผากภรรยา“โสงเจี๋ย คุณโดนชนจนสมองกระทบกระเทือนหรือเปล่า? หรือว่ามีแผลภายในตรงไหนที่หมอตรวจไม่เจอ?”คุณนายฮั่วปัดมือสามีทิ้งทันควัน“พูดจาเลอะเทอะน่ะ ฉันกำลังจะมีหลานสาวแท้ ๆ แล้วต่างหากล่ะ ต่อให้คุณจะอิจฉาจนตาพองแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์หรอก”ฮั่วฮงมองเธอด้วยสีหน้ามึนตึบอย่างหาทางออกไม่เจอ“ถ้าคุณมีหลานสาว แล้วนั่นไม่ใช่หลานสาวของผมด้วยหรือไง?”“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย ตอนนี้ฉันยังไม่บอกคุณหรอก เอาไว้รอให้หลานสาวรักฉันจนถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อไหร่ ฉันถึงจะยอมบอกคุณว่านั่นคือหลานของเรา”คุณผู้หญิงโสงเจี๋ยวาด

ใบหน้ากร้านโลกของฮั่วฮงปรากฏรอยริ้วสีแดงระเรื่อจาง ๆ ขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้เขารีบแสร้งทำเป็นบ่นงึมงำกลบเกลื่อน “จะขุดคุ้ยเรื่องเก่าพวกนี้มาพูดทำไมกัน ไร้สาระ”เรื่องราวก็ผ่านพ้นไปตั้งหลายปีดีดักแล้ว ยังจะเอามาป่าวประกาศต่อหน้าคนอื่นอีกฮั่วฮงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขินจนทำตัวไม่ถูกโสงเจี๋ยหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตาและหัวคิ้วของเธอฉายแววแห่งความสุขที่แผ่ซ่านออกมา“อาเซินน่ะมีนิสัยส่วนนี้เหมือนพ่อเขาเปี๊ยบเลย เชื่อไหมว่าตลอดหลายปีมานี้ ป้าไม่เคยได้ยินคำว่ารักหลุดออกมาจากปากอาฮงสักคำเดียว ทำตัวทึ่มทื่อเหมือนคนไม่มีปากยังไงอย่างงั้นแหละ”“แก่จนป่านนี้แล้ว ยังจะมัวมารักมาหลงอะไรกันอีกล่ะ! ผมว่าคุณต้องโดนรถชนจนสมองรวนไปหมดแล้วแน่ ๆ สงสัยต้องนัดทำซีทีสแกนด่วนเลย”ไม่พูดเปล่า ฮั่วฮงรีบลุกขึ้นยืนทำทีเป็นวุ่นวาย ยื่นมือไปอังหน้าผากภรรยาเพื่อเช็กอาการตัวก็ไม่ร้อนนี่นาทำไมจู่ ๆ ภรรยาของเขาถึงได้หยิบยกเอาความหลังครั้งเก่าขึ้นมาพร่ำเพ้อเสียอย่างนั้นปกติแล้วโสงเจี๋ยไม่ใช่คนประเภทที่จะหยิบเอาเรื่องในอดีตมาเล่าซ้ำซาก ส่วนตัวเขาเองในฐานะลูกผู้ชายหน้าเข้ม ก็ยิ่งไม่ใช่คนประเภทที่จะมานั่งรำ