All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 231 - Chapter 240

บางครั้งของกินที่เราถูกออกคำสั่งสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดในวัยเยาว์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมาเราอาจจะกลายเป็นคนคลั่งไคล้มันอย่างสุดโต่ง หรือไม่ก็อาจจะรังเกียจจนไม่ยอมแตะต้องมันเลยแม้แต่คำเดียวไปชั่วชีวิตทว่าในวินาทีนี้ ฮั่วจี้เซินกลับเริ่มรู้สึกนึกสนใจเจ้าก้อนครีมรสหวานตรงหน้าขึ้นมา“เค้กพวกนี้ พวกเด็กผู้หญิงเขาจะชอบกันไหม?”ฮั่วสวินเจินถึงกับเลิกคิ้ว “ถ้าเป็นวัยยี่สิบต้น ๆ แบบฉันก็ถือว่าชอบอยู่นะคะ แต่ถ้าเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ อายุสักสองสามขวบ ก็น่าจะยิ่งกรี๊ดกร๊าดชอบใจเข้าไปใหญ่เลยละค่ะ”“ส่งกล่องเค้กมาให้พี่”ฮั่วสวินเจินรีบกุลีกุจอส่งกล่องเค้กให้ฮั่วจี้เซินทันทีด้วยความเต็มใจฮั่วจี้เซินยื่นมือออกไปรับพลางประคองกล่องกระดาษใบนั้นไว้อย่างระมัดระวัง ในจังหวะนั้นเขาพลันนึกถึงประเด็นบางอย่างขึ้นมาได้ จึงปรายตามองน้องสาว“ลูกสาวบ้านซูที่คุณปู่พยายามยัดเยียดให้พี่ เธอชื่ออะไรนะ?”“ซูหว่านค่ะ ดูเหมือนคุณปู่จะถูกใจเธอมากเป็นพิเศษเลยนะคะ เห็นว่าท่านวางแผนจะดึงเธอเข้ามาทำงานที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปในเร็ว ๆ นี้ด้วย เพื่อเปิดทางให้เธอได้ใกล้ชิดกับพี่ อีกอย่าง...ทางคุณลุงใหญ่เองก็เห็นดีเห็นงามกับเรื่องด้วย

เหลียนฮว่าหลับสนิทโดยในอ้อมแขนเล็ก ๆ นั้นยังคงกอดตุ๊กตาแพนด้าตัวจ้อยเอาไว้แน่นเดิมทีสวี่เพียวเพียวตั้งใจจะกลับไปสะสางงานที่ค้างไว้ให้เสร็จสิ้น แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดวันก็เริ่มเข้าจู่โจมทว่าเมื่อเธอเอนตัวลงนอนกลับไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เลยเธอนึกย้อนไปถึงครั้งที่ได้ฉลองวันเกิดฮั่วจี้เซินเป็นครั้งแรกหากจะเอ่ยถึงเหตุการณ์ในวันนั้นก็นับว่าน่าขันย้อนกลับไปตอนนั้น เธอตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยการสั่งเค้กเตรียมไว้อย่างดิบดี ทว่าโชคร้ายที่ทางร้านดันลืมคำสั่งซื้อของเธอไปเสียได้ กว่าจะตามจี้จนเค้กมาส่งถึงมือ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบจะข้ามวันไปนานมากแล้วทว่าทันทีที่ฮั่วจี้เซินได้เห็นก้อนเค้กที่เธอประคองมาวางตรงหน้า แววตาที่เคยอ่านยากของเขากลับฉายแววประหลาดใจออกมาอย่างปิดไม่มิดเขายื่นมือหนามาบีบแก้มเนียนของเธอเบา ๆ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอไปรู้มาได้ยังไงว่าวันนี้เป็นวันเกิดของฉัน?”ในตอนนั้นสวี่เพียวเพียวรู้สึกพองโตด้วยความภาคภูมิใจในแผนการของตัวเอง เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อยพลางตอบกลับไปด้วยท่าทางมั่นใจสุดขีด “นายเป็นแฟนฉันนี่นา ฉันจะไม่รู้วันเกิดแฟนได้ไงกัน! ฉันแอบจำมาจา

สวี่เพียวเพียวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดช่องว่างให้หญิงสาวผู้มาใหม่แทรกตัวเข้ามาฮั่วสวินเจินกอดแก้วกาแฟในมือแน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอตรงหน้าพลางเดาะลิ้นสองทีด้วยท่าทางขัดใจ“แต่น่าเสียดายที่คุณย่าคนนี้ดันบอกว่าไม่ถูกใจคุณปู่ เรื่องราวมันเลยบานปลายมาถึงขั้นนี้”เยี่ยนชิวขมวดคิ้วมุ่นจ้องมองสาวสวยแปลกหน้าที่จู่ ๆ ก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามา เธอพิจารณาผู้มาใหม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “เธอคือใครกันน่ะ?”“ฮั่วสวินเจิน ต่อจากนี้ฉันจะมารับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการดูแลกลุ่มพวกเธอชั่วคราว”คำว่าชั่วคราวสำหรับฮั่วสวินเจินนั้นไม่ใช่แค่การถ่อมตัว แต่มันคือการประเมินสถานการณ์อย่างเฉียบคม เธอรู้ซึ้งถึงนิสัยของพี่ชายตัวเองดี ทันทีที่วิกฤตการณ์ฝั่งนี้คลี่คลายเมื่อไหร่ ฮั่วจี้เซินคงจะไล่ตะเพิดเธอกลับไปให้พ้นทางทันทีอีกอย่าง เธอก็ทิ้งบริษัทของตัวเองที่ฝั่งโน้นเอาไว้นานเกินไปไม่ได้เหมือนกัน งานกองพะเนินเหล่านั้นรอให้เธอกลับไปจัดการอยู่เยี่ยนชิวไม่คิดเลยว่าผู้บริหารสาวสวยที่จู่ ๆ ก็โผล่มาจะดูเป็นกันเองผิดคาดที่สำคัญ เธอยังรู้ข้อมูลวงในเรื่องการนัดบอดในหมู่ผู

“นายยังขับไหวหรือเปล่า?”เจียงซ่งลองขยับตัวและปรับความรู้สึก ก่อนจะพยักหน้ายืนยัน“ไหว ขับช้าหน่อยคงไม่มีปัญหา พอดีเมื่อกี้ตอนสตาร์ตรถรีบไปหน่อย คาดเข็มขัดนิรภัยไม่ทัน หัวเลยโขกพวงมาลัยเข้าให้ แต่ยังมองเห็นทางชัด สติยังอยู่ครบ”รถยนต์ที่มีรอยบุบสลายเคลื่อนตัวไปจนถึงโรงพยาบาลสวี่เพียวเพียวไม่ยอมทิ้งเขาไปไหน เธอเดินเรื่องอยู่เป็นเพื่อนตั้งแต่ลงทะเบียนหน้าเคาน์เตอร์ จนกระทั่งถึงตอนที่เขาเข้าไปทำแผลในห้องฉุกเฉินเจียงซ่งกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้เบา ๆ “ข้อมือพี่เองก็ให้หมอตรวจดูหน่อยก็ดีนะ”สวี่เพียวเพียวก้มลงมองข้อมือของตัวเองรอยเขียวช้ำเริ่มเข้มขึ้นเป็นจ้ำตัดกับผิวที่ขาวจัดกว่าคนปกติทั่วไปของเธอจนดูน่ากลัวสวี่เพียวเพียวส่ายหน้าช้า ๆ เพื่อปฏิเสธ“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นวด ๆ ทายาหน่อยเดี๋ยวก็หาย นายนั่นแหละรีบไปทำแผลเถอะ”กว่ากระบวนการตรวจเช็กบาดแผล ทำความสะอาด และพันผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตาจะเสร็จสิ้นลง เวลาก็ล่วงเลยไปพักใหญ่เมื่อทั้งคู่ก้าวเท้าออกมาจากโรงพยาบาล เจียงซ่งที่ตอนนี้มีผ้ากอซปิดอยู่ที่หน้าผาก จึงเพิ่งมีแก่ใจเดินไปสำรวจสภาพท้ายรถที่ถูกชนยับเยินของตัวเอง

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังตั้งสมาธิอยู่กับการบังคับพวงมาลัยเพื่อพาเธอไปยังโรงพยาบาล เดิมทีเขาตั้งใจจะข่มอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเองเอาไว้ให้ลึกที่สุด เพื่อไม่ให้บรรยากาศกระทบจิตใจเธอทว่าจู่ ๆ สวี่เพียวเพียวก็โพล่งถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย“ตอนนั้นที่ฉันเล่นเกมจนลืมเวลาไม่ได้กลับหอ คุณโกรธมากเลยใช่ไหม?”ฮั่วจี้เซินไม่คิดว่าเธอจะขุดเอาเรื่องราวในอดีตขึ้นมาถามกะทันหันแบบนี้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง อยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ ทว่าเขากลับยับยั้งใจไว้ได้ทัน ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำนน“ทำไมคุณถึงโกรธล่ะ?”“จะให้พูดความจริงอย่างตรงไปตรงมาเลยใช่ไหม”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนเกือบจะเป็นประโยคบอกเล่าธรรมดาทว่าในแววตาคมลึกคู่นั้นกลับมีร่องรอยของความไม่แน่ใจพาดผ่านวูบหนึ่งสวี่เพียวเพียวพยักหน้ายืนยัน“ค่ะ ไม่งั้นฉันจะถามคุณให้เสียเวลาทำไมกัน”“เพราะเธอมัวแต่เล่นเกมกับเจียงซ่งจนลืมไปแล้วว่านัดกินข้าวเย็นกับฉันไว้”สวี่เพียวเพียวถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะความทรงจำที่เลือนรางค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมา เธอจำได้แล้วว่าก่อนจะเดินเข้าพ้นประตูร้านเกมไปในบ่ายวันนั้น เธอตกปากรับคำกับฮั่วจี้เซินไว้จริง ๆ ว่