All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 271 - Chapter 280

บรรยากาศยามราตรี ภายในโรงพยาบาลฮั่วจี้เซินก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วย เป็นจังหวะที่โสงเจี๋ยเพิ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้ไม่นานโดยมีฮั่วหงคอยดูแลอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิด มือหนาประคองชามอาหารผู้ป่วยที่ผ่านการเคี่ยวจนเนื้อสัมผัสเนียนนุ่ม พลางบรรจงป้อนให้เธออย่างเชื่องช้าทีละคำทันทีที่สายตาของโสงเจี๋ยเหลือบไปเห็นฮั่วจี้เซินเดินเข้ามา ความอาทรก็ฉายชัดบนสีหน้า เธอรีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใยในทันทีว่าเขาได้ทานอะไรมาบ้างหรือยังด้วยคาดเดาจากนิสัยของลูกชายที่มักจะโหมงานหนักจนล่วงเลยเวลาอาหารอยู่เป็นประจำฮั่วจี้เซินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา“ทานแล้วครับ”ฮั่วหงผู้มีเรื่องราวอัดอั้นอยู่เต็มอก เมื่อสบโอกาสที่ได้เห็นหน้าฮั่วจี้เซิน จึงไม่รอช้าที่จะเปิดประเด็นที่ค้างคาใจขึ้นมาทันที“เรื่องของแกกับคุณสวี่คนนั้นมันยังไงกันแน่?”“ผมกำลังตามจีบเธออยู่ครับ แต่ยังไม่สำเร็จครับ เธอเพิ่งบอกผมว่า ไว้รอให้เธอเลิกกับแฟนก่อน ถึงจะยอมรับผมไว้พิจารณา”ฮั่วหงถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง “นี่แม่หนูนั่นเห็นแกเป็นแค่ตัวสำรองรอเสียบอย่างนั้นเหรอ?”“เป็นได้แค่ตัวสำรองก็ยังดีครับ อย่างน้อยผมก็ยังมีโอกาสได้

เช้าวันรุ่งขึ้นของการทำงานสวี่เพียวเพียวเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่รบกวนจิตใจอย่างบอกไม่ถูกเธอรู้สึกปวดศีรษะหนึบจนพาลให้หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ทั้งยังมีอาการหน้ามืดวิงเวียนอย่างรุนแรงประดังเข้ามา ราวกับเป็นลางสังหรณ์เตือนว่ากำลังจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นในไม่ช้าเธอพยายามปลอบใจตนเองว่าอาการเหล่านี้อาจเป็นเพียงผลข้างเคียงจากระดับน้ำตาลในเลือดที่ต่ำเกินไปสวี่เพียวเพียวจึงตัดสินใจดื่มน้ำอุ่นไปครึ่งแก้วพลางหยิบลูกอมขึ้นมาทานรวดเดียวสี่ห้าเม็ด เพื่อหวังจะบรรเทาอาการพะอืดพะอมที่ตีรวนอยู่ในลำคอให้ทุเลาลงเธอตัดสินใจต่อสายหาสวี่เจินหลี่พลางกดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อเฝ้าดูภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องเรียนของเหลียนฮว่าที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือของผู้ปกครองเพื่อคลายความกังวลว่าไม่มีเรื่องผิดปกติอะไรเกิดขึ้นเธอจ้องมองหน้าจอนิ่งครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างปกติสุขสวี่เพียวเพียวใช้นิ้วเรียวพยายามนวดคลึงขมับที่ปวดตุบ ๆ อย่างอ่อนแรงครั้งสุดท้ายที่เธอสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายใจจนแทบคุ้มคลั่งเช่นนี้ คือวันที่เหลียนอวี้คังรุดหนักจนต้องถูกส่งตัวเข้าห้อง ICU

ณ เบื้องหน้าคาเฟ่เพียงแค่กวาดสายตามองปราดเดียว สวี่เพียวเพียวก็มองเห็นร่างของเหอซิงนั่งจิบกาแฟอย่างสำราญทว่ากลับไร้วี่แววของเด็กน้อยทั้งสองคนในรัศมีสายตาสวี่เพียวเพียวไม่รอช้า เธอสาวเท้าเข้าไปข้างในร้านทันทีที่สบเข้ากับใบหน้าที่ปั้นจิ้มปั้นเจ๋อและแววตาเย้ยหยันของอีกฝ่าย เธอเอื้อมมือไปคว้าแก้วกาแฟบนโต๊ะแล้วสาดโครมเข้าใส่ใบหน้าของเหอซิงอย่างเต็มแรง!“ฉันถามว่าลูกของฉันกับย่างย่างอยู่ที่ไหน?”เหอซิงไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือร้อนรนต่อโทสะของอีกฝ่ายแม้แต่น้อยเธอค่อย ๆ หยิบทิชชู่ขึ้นมาซับคราบกาแฟบนใบหน้าอย่างใจเย็นพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนโมโห “จะรีบร้อนไปทำไมล่ะ เด็ก ๆ อยู่ในโรงแรมแถวนี้แหละ พ่อกับแม่ของฉันเป็นคนดูแล รับรองว่าไม่เป็นอะไรหรอก” “นี่ฉันอุตส่าห์มีน้ำใจสั่งกาแฟรอไว้ให้เธอเชียวนะเนี่ย สาดทิ้งแบบนี้ เสียของหมด”เหอซิงใช้ฝ่ามือลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นของตนเองช้า ๆ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเจือไปด้วยความสะใจอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า“เธอก็รู้ คนท้องกินกาแฟไม่ได้ ฉันเลยสั่งมาให้เธอโดยเฉพาะ แล้วเงินล่ะ?”สวี่เพียวเพียวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหอซิงราวกับว่าเธอเพ

แสงไฟหน้าห้องฉุกเฉินยังคงสว่างโพลนทำหน้าที่ของมันอย่างต่อเนื่องยาวนานราวกับไม่มีวันสิ้นสุดโสงเจี๋ยซึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่บนรถเข็น เมื่อเงยหน้าเห็นสวี่เพียวเพียวเดินตรงเข้ามา เขาก็โบกมือเรียกเธอเบา ๆ สวี่เพียวเพียวร้อนรนจนอยากจะตะโกนถามถึงอาการของคนที่อยู่ข้างใน ทว่าทันทีที่อ้าปากกลับมีเพียงความเงียบงันที่เล็ดลอดออกมาเธอจึงจำต้องข่มความตื่นตระหนกแล้วรีบพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์มือถือส่งให้โสงเจี๋ยดูแทนโสงเจี๋ยยื่นมือมาตบหลังมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม “ทีมแพทย์ที่ดีที่สุดกำลังระดมกำลังช่วยกันอย่างสุดความสามารถ เชื่อมั่นในตัวหมอ และเชื่อใจอาเซินนะ อย่าเพิ่งลนลานไปเสียก่อน ส่วนเรื่องเสียงของหนู หมอแจ้งมาแล้วว่าเป็นผลกระทบมาจากสภาวะทางจิตใจที่บอบช้ำอย่างรุนแรง”ภาพเหตุการณ์สยดสยองที่ติดตาประกอบกับโรคหัวใจทางพันธุกรรมที่เธอได้รับสืบทอดมาจากสวี่เจินหลี่เมื่อมนุษย์ถูกต้อนให้จนมุมด้วยความหวาดกลัวและถูกกระตุ้นทางอารมณ์อย่างรุนแรงถึงขีดสุด ย่อมส่งผลให้เกิดความผิดปกติทางสรีระขึ้นได้เป็นธรรมดาโสงเจี๋ยเอื้อมมือมากุมมือสวี่เพียวเพียวไว้แน่นราวกับจะแบ่งเบาความทุกข์ตรม“การที่เขาปกป้องฮว่าฮว่

แสงสว่างจากหน้าจอมือถือที่สะท้อนถ้อยคำไม่กี่ตัวอักษรนั้นสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ หม่นแสงลงและดับมืดไปตามกาลเวลาทว่าฮั่วจี้เซินยังคงนิ่งค้าง สติสัมปชัญญะของเขาคล้ายจะหลุดลอยไปไกลแสนไกลเขาถึงขั้นจินตนาการไปว่าหรือแท้จริงแล้ววิญญาณของเขาได้ปลิดปลิวออกจากร่างไปแล้ว และภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นเพียงฉากฝันอันแสนหวานก่อนการลาลับหรือนี่จะเป็นเพียงแสงสุดท้ายที่สวรรค์ประทานมาให้ก่อนที่ลมหายใจจะดับสูญลงอย่างไม่เหลือเยื่อใยตัวอักษรเหล่านั้น เขารู้จักมักคุ้นมันดีทุกตัวอักษร ทว่าในวินาทีนี้ เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะประกอบพวกมันเข้าด้วยกันให้เป็นประโยคที่เขาเฝ้าโหยหามาทั้งชีวิต เพราะเกรงว่าหากมันเป็นเพียงภาพลวงตา สวี่เพียวเพียวบอกว่าเธอจะแต่งงานกับเขาฮั่วจี้เซินหันขวับกลับมามองเธอทันทีด้วยสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงที่รวดเร็วทำให้เขาลืมตัวกระชากสายออกซิเจนจนหลุดลุ่ย กล้ามเนื้อช่วงคอและแผงอกที่เพิ่งผ่านการเย็บแผลถูกดึงรั้งอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดปูดโปนความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาดั่งเข็มพันเล่มทิ่มแทงจนเหงื่อกาฬเม็ดเป้งผุดซึมเต็มหน้าผากและขมับในชั่วพริบตาสวี่เพียวเพียวเบิกตากว้างด้วยความ