Todos os capítulos de เจ้านายสายฟ้าแลบ: Capítulo 321 - Capítulo 330

ฮั่วเยวียนและเจินอวิ๋น สองสามีภรรยาคู่นี้คือต้นเหตุแห่งความอัปยศที่ฝากฝังรอยด่างพร้อยครั้งใหญ่ที่สุดไว้ให้แก่เกียรติยศของตระกูลฮั่วใครเล่าจะคาดคิดว่าคนที่มีสถานะเป็นถึงลูกสะใภ้ กลับเป็นผู้บงการวางแผนการทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง ทั้งชักนำให้ลูกชายของเขานอกใจไปมีชู้ ทั้งจัดฉากถ่ายคลิปวิดีโอประจานจนว่อนไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตและในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังคุกรุ่น เธอก็ไม่ลืมที่จะติดต่อแจ้งข่าวไปยังคู่หมั้นของหญิงชู้คนนั้น เพื่อสุมไฟให้เรื่องราวลุกลามใหญ่โตและยับเยินไปทั้งเมืองคุณปู่ฮั่วตราหน้าเจินอวิ๋นว่าเป็นผู้หญิงที่เจ้าแผนการและอำมหิตผิดมนุษย์ เขาจึงออกคำสั่งประกาศิตห้ามไม่ให้เธอได้พบหน้าฮั่วจี้จั๋วและฮั่วสวินเจินอีกเป็นอันขาดแม้แต่ชื่อของคุณหญิงย่าฮั่วและฮั่วเยวียน ก็ถูกคุณปู่ฮั่วสั่งห้ามไม่ให้ใครบังอาจเอ่ยถึงประหนึ่งว่าตระกูลฮั่วไม่เคยมีคนเหล่านี้อาศัยอยู่มาก่อนที่ฮั่วจี้จั๋วรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอไปเยี่ยมเยียนในยามนี้ก็เพราะใกล้จะถึงวันเกิดของเจินอวิ๋นเต็มทีเขายืนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความลังเล ยามใดที่เอ่ยถึงคุณพ่อคุณแม่ ศักดิ์ศรีในฐานะคุณชายผู้สูงศักดิ์แ

ซูมู่ไม่ได้รู้สึกเลยว่าสิ่งที่ตนเองพ่นออกมานั้นมีความผิดตรงไหนในสายตาของเขาตระกูลฮั่วช่างร่ำรวยล้นฟ้ามีทรัพย์สินมากมายก่ายกองเกินกว่าจะนับไหวยิ่งไปกว่านั้น เรื่องการดองกันระหว่างซูหว่านและฮั่วจี้เซิน แม้จะยังไม่มีการตกลงหมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ ทว่าคนในตระกูลซูต่างก็รับรู้กันดีซูหว่านกำหมัดแน่นจนมือสั่นเทา เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน“ฮั่วจี้เซินเขาแต่งงานไปแล้ว แกได้ยินไหม? แล้วฉันก็ไม่ได้มีความคิดที่อยากจะดองกับเขาเลยสักนิด!”ซูมู่ไม่เคยระแคะระคายเรื่องที่ฮั่วจี้เซินแต่งงานสายฟ้าแลบมาก่อนจริง ๆ นั่นแหละทว่าพอได้รับรู้ความจริง เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีทุกข์ร้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย“แต่งแล้วก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ ตระกูลฮั่วยังมีลูกชายคนอื่นอีกตั้งสามคนไม่ใช่เหรอ? แค่ตัดพวกบ้านสามที่ไม่ได้ความพวกนั้นทิ้งไป ก็ยังเหลืออีกตั้งสองคน พี่ก็เลือกจิ้มเอาสักคนดิ”“ซูมู่!”ซูหว่านแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าคำพูดเห็นแก่ตัวเช่นนี้จะหลุดออกมาจากปากน้องชายแท้ ๆ ของเธอได้ซูมู่นิ่วหน้าพลางยกนิ้วขึ้นแคะหู“จะโวยวายอะไรนักหนาเนี่ย? ขนาดทางตระกูลฮั่วเขายังนิ่งเฉยไม่เห็นว่าอะไรสั

ในจังหวะที่ก้าวพ้นออกมาจากร้านดอกไม้ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อโค้ทก็ดึงเขาออกจากห้วงคำนึงฮั่วจี้เซินเอื้อมมือข้างหนึ่งหยิบมันขึ้นมากดรับสายปลายสายปรากฏน้ำเสียงแหบพร่าที่แฝงไปด้วยร่องรอยแห่งความชรา“แกเป็นคนส่งคนพวกนั้นไปที่ชนบทใช่ไหม?”“ครับ ผมเอง” คุณปู่ฮั่วถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง“แกคิดจริง ๆ หรือว่าคนแก่อย่างฉันจะไม่มีปัญญาจัดการอะไรแกได้เลย?”“คุณปู่ครับ แล้วคุณปู่คิดจริง ๆ หรือว่าคนอย่างผม จะยังเหลือเยื่อใยความเป็นไปของฮั่วซื่อกรุ๊ปถึงขนาดนั้น?”คุณปู่ฮั่วไม่อาจเข้าใจความเปลี่ยนแปลงนี้ได้เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกหยาดเหงื่อและความทุ่มเทที่ฮั่วจี้เซินอุทิศให้แก่ฮั่วซื่อกรุ๊ปนั้น ท่านล้วนเห็นมันอยู่ในสายตามาโดยตลอดภาพของหลานชายที่ยอมออกไปดื่มรับรองแขกจนแทบเป็นแทบตาย เพียงเพื่อจะแลกกับใบสั่งซื้อเพียงใบเดียวทว่าในตอนนี้ ชายคนที่ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าไม่ได้แคร์ฮั่วซื่ออีกต่อไปแล้ว กลับเป็นฮั่วจี้เซินคนเดิมคนนั้นเองในความคิดของคุณปู่ ฮั่วจี้เซินไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลและหัวแข็งเช่นนี้ทว่าตอนนี้เขากลับกล้าขัดคำสั่งท่านครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เกรงกลัว

บ้านของตระกูลฮั่วตั้งตระหง่านสูงถึงสี่ชั้นจากบานหน้าต่างบนชั้นสาม สายตาสามารถทอดมองออกไปเห็นเส้นขอบฟ้าที่บรรจบกับผิวน้ำทะเลของเมืองเอได้ไกลสุดลูกหูลูกตา ความเวิ้งว้างของท้องทะเลมอบความรู้สึกที่สงบนิ่งชายหนุ่มบรรจงวาดวงแขนโอบกอดสวี่เพียวเพียวไว้จากทางด้านหลัง หยดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมของเขาหยดลงบนต้นคอของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ไหลซึมไปตามร่องหลังที่โค้งมนผิวพรรณอันขาวละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบชั้นดีของเธอกลับยิ่งดูนวลตาเมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานกระจกเข้ามา ราวกับว่าแสงนวลตาจงใจขับเน้นให้ร่างของเธองดงามจับตายิ่งกว่าครั้งใดเสียงคลื่นทะเลภายนอกซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านรุนแรง สวี่เพียวเพียวแนบแก้มลงกับบานกระจกใส ลมหายใจร้อนผ่าวที่หอบถี่พ่นออกมาจนกลายเป็นฝ้าขาวขุ่นมัวเกาะกุมอยู่บนผิวกระจกตามเรือนร่างนวลตาปรากฏร่องรอยสีกุหลาบจาง ๆ เส้นผมสีดำขลับที่สยายลงปรกหัวไหล่ทั้งสองข้าง ดูราวกับดอกเหมยสีแดงสดที่ชูช่อผลิบานท่ามกลางหิมะขาวโพลนในฤดูหนาวสวี่เพียวเพียวรู้สึกราวกับสติของตนกำลังจะขาดสะบั้นข้างใบหูมีเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของชายหน

เยี่ยนชิวกระหน่ำส่งข้อความลงในกลุ่มแชทของพวกเธออย่างไม่ลดละแถมเธอยังขยันส่งรูปที่สื่อมวลชนบันทึกภาพจังหวะสำคัญตอนที่ฮั่วจี้เซินตั้งใจชูมือขึ้นเพื่อให้กล้องจับภาพแหวนแต่งงานแบบเน้น ๆ เข้ามาในกลุ่มรัว ๆ เยี่ยนชิว “คุณฮั่วแต่งงานแล้วจริง ๆ ด้วย!”“แต่เจ้าสาวไม่ใช่ฉันน่ะสิ”เจี่ยนหลิน “ตื่นค่ะ ถ้าเจ้าสาวเป็นเธอจริง คุณฮั่วคงต้องปิดบริษัทฉลองความขาดทุนย่อยยับตั้งแต่วันแรกแล้วล่ะ”กว่าที่สวี่เพียวเพียวจะงัวเงียหยิบมือถือขึ้นมาดู ทั้งคู่ก็คุยกันไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้วเธอค่อย ๆ กดเปิดดูรูปภาพเหล่านั้นทีละใบจนแอบสงสัยไม่ได้ว่านักข่าวที่เก็บภาพฮั่วจี้เซินเป็นมือโปรสายแฟชั่นหรือเปล่าเพราะแต่ละช็อตที่ออกมานั้นดูดีเกินกว่าจะเป็นภาพข่าวเหตุการณ์ปกติฮั่วจี้เซินในรูปดูราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสารระดับโลก รัศมีของเขาเจิดจ้าเสียจนเหมือนเกิดมาเพื่ออยู่ท่ามกลางแสงไฟ ราวกับว่าแม้แต่แสงแฟลชที่วูบวาบหรือไม้ประดับในโถงอาคารก็ยังพร้อมใจกันทำหน้าที่เป็นฉากหลังเพื่อส่งเสริมเขาทว่าสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเซ่ามู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังฮั่วจี้เซินเข้าพอดี ใบหน้าของเลขาหนุ่มถูกมุมกล้องบีบจนเบี