All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 301 - Chapter 310

หากคำพูดนี้เหล่านั้นแว่วไปถึงหูคุณปู่ฮั่วเข้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านจะโกรธจนลมจับไปเลยหรือเปล่าณ สุสานวันนี้สวี่เพียวเพียวสวมกี่เพ้าตัวยาวชายระพื้น ทั้งยังใส่รองเท้าส้นเข็มสูงเพรียว การจะก้าวเดินขึ้นบันไดหินแต่ละขั้นจึงเป็นไปอย่างทุลักทุเลและลำบากไม่น้อยฮั่วจี้เซินเห็นดังนั้นจึงกุมมือเธอไว้แน่น ประคองร่างเธอให้ค่อย ๆ ก้าวเดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่รีบร้อนเมื่อมาถึงเบื้องหน้าป้ายหลุมศพของเหลียนอวี้คัง พวกเขาวางใบสำคัญการสมรสลงบนหน้าป้ายนั้นแสงแดดรำไรทอดเงาผ่านยอดไม้ลงมากระทบแผ่นหินเย็นเยียบที่สลักนามเหลียนอวี้คังไว้ ภาพถ่ายของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเปี่ยมเมตตาในชุดสูทภูมิฐานที่ประดับอยู่บนนั้น ดูราวกับว่าท่านกำลังแย้มยิ้มเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในวันที่สวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินเริ่มต้นชีวิตคู่อย่างเป็นทางการในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต แม้ร่างกายของเหลียนอวี้คังจะทรุดโทรมซูบผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ทว่าในความทรงจำของสวี่เพียวเพียว เขายังคงเป็นคุณพ่อสุดหล่อผู้สง่างามสำหรับเธอเสมอมาฮั่วจี้เซินย่อเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่นึกถือตัว เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนสะอา

เธอก้มหน้าลงพลางหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจโน้มตัวลงไปประทับริมฝีปากจูบที่ข้างแก้มของเขาอย่างรวดเร็วเป็นการทิ้งท้ายจากนั้นก็อาศัยจังหวะที่ฮั่วจี้เซินกำลังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก รีบคว้ากระเป๋าคู่ใจแล้วสาวเท้าเดินฉับ ๆ หายลับเข้าไปในประตูบริษัทสวี่ซื่อทันทีฮั่วจี้เซินค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มตรงตำแหน่งที่สัมผัสอุ่น ๆ ยังคงตราตรึงอยู่ แววตาที่เคยคมดุเปี่ยมล้นไปด้วยกระแสความสุขที่เอ่อล้นจนปิดไว้ไม่มิด “เซ่ามู่ กลับบริษัท”“รับทราบครับคุณฮั่ว!” ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะก้าวพ้นเข้าสู่ตัวอาคาร สวี่เพียวเพียวก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ที่ดังระงมมาจากบริเวณโถงด้านหน้าทันทีที่ผู้ช่วยเหลือบไปเห็นร่างของสวี่เพียวเพียวที่กำลังเดินเข้ามา แววตาพลันเป็นประกายขึ้นมาในทันทีวันนี้คุณสวี่ดูมีสง่าราศีเหลือเกิน !เสื้อโค้ทตัวยาวที่เธอสวมใส่นั้น ยามเยื้องย่าง เผยให้เห็นชายชุดกี่เพ้าที่พลิ้วไหวอยู่ภายใน และในจังหวะที่สายลมพัดผ่านจนสาบเสื้อโค้ทเปิดออก ยิ่งเผยให้เห็นชุดกี่เพ้าผ้าไหมเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นทรวดทรงให้ดูเซ็กซี่เย้ายวนและอ่อนหวานในคราวเดียวกัน ท่วงท่าการเดินที่แช่

“ครูประจำชั้นของฉันเคยสอนไว้ว่า ความยากจนนั้นถือเป็นเรื่องส่วนตัวอย่างหนึ่ง และเพื่อไม่ให้พวกเราต้องกลายเป็นภาระผู้บริจาคในวันที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ข้อมูลของทั้งสองฝ่ายจึงถูกเก็บงำไว้เป็นความลับมาโดยตลอด”ฉีเหมี่ยวเอ่ยจบก็ทอดสายตามองสวี่เพียวเพียวด้วยแววตาที่เป็นประกายแรงกล้าและเด็ดเดี่ยวสายตาคู่นั้นทำให้หัวใจของสวี่เพียวเพียวสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกตื้นตันที่ยากจะอธิบายแสงแดดอ่อน ๆ ของต้นฤดูหนาวสาดส่องผ่านบานหน้าต่างห้องทำงานลงมากระทบพื้นไม้จนดูอบอุ่นละมุนตา ขับเน้นให้ดวงตาของฉีเหมี่ยวดูใสกระจ่างและบริสุทธิ์ ราวกับลูกแกะตัวน้อยที่กำลังเยื้องย่างอยู่บนเนินเขาอันเขียวขจีฉีเหมี่ยวระบายยิ้มออกมาบาง ๆ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วป้ายหยาดน้ำตาที่คลออยู่ตรงหางตา“หลังจากที่ฉันออกมาจากสถานีตำรวจในวันนั้น ฉันตัดสินใจเดินทางกลับไปที่บ้านเกิดค่ะ ในระหว่างที่กำลังช่วยคุณครูจัดระเบียบแฟ้มเอกสารเก่า ๆ อยู่นั้น ฉันบังเอิญเหลือบไปเห็นข้อมูลของผู้บริจาคเงินช่วยเหลือฉันมาตลอดหลายปีค่ะ”หัวใจของสวี่เพียวเพียวสะดุดกึกมุมปากของฉีเหมี่ยวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอค่อย ๆ หยิบซองจดหมายเก่าคร่ำฉบั

ฮั่วจี้เซินขยับมือหนาเข้ามากุมมือของเธอไว้แน่น“ฉันไม่ได้ไม่เชื่อมั่นในฝีมือของเธอ”เขาก็แค่ไม่อยากเห็นเธอต้องแบกรับภาระหนักจนเหนื่อยล้าเกินไปก็เท่านั้นสวี่เพียวเพียวอ่านความนัยในดวงตาคู่นั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่งท่าทีที่ของเธอจึงค่อย ๆ อ่อนลง“ถ้าหากว่าสุดท้ายแล้ว ฉันกลับกลายเป็นคนที่ไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้จริง ๆ ถึงตอนนั้นฉันค่อยกลับมาขอออเดอร์จากนายก็ได้นี่ ตอนนั้นนายคงไม่ใจร้ายปฏิเสธความช่วยเหลือจากฉันหรอกใช่ไหม?”ใบหน้าของฮั่วจี้เซินฉายชัดความไม่สบอารมณ์ “ใครบอกว่าเธอไม่มีพรสวรรค์? ฉันเชื่อมั่นว่าเธอต้องทำมันออกมาได้ดีแน่นอน”จากบริเวณเบาะหน้า เซ่ามู่เอ่ยแทรกขึ้น“คุณฮั่วครับ ช่วงนี้บรรดาผู้ถือหุ้นเริ่มกดดันให้คุณรีบจัดการเรื่องกระแสวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับตัวเกมอย่างเร่งด่วนครับ”เนื่องจากประเด็นนี้มีส่วนพาดพิงถึงสวี่เพียวเพียวโดยตรง เซ่ามู่จึงเลือกที่จะรายงานข้อมูลอย่างเปิดเผย“เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเนื่องไปถึงชื่อเสียงของคุณนาย ทางแผนกประชาสัมพันธ์จึงได้จัดเตรียมแผนการแถลงข้อเท็จจริงเพื่อชี้แจงต่อสาธารณชนเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับ”ฮั่วจี้เซินหันไปสบตาสวี่เพียวเพียวเพื่อข

“รับมือไม่ไหวจริง ๆ นั่นแหละ ตอนนี้ฉันเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาแล้วที่พาเธอกลับมาทานข้าวที่นี่”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ในวันดี ๆ ที่เราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันแบบนี้ เธอควรจะไปปรากฏตัวอยู่บนเตียงฉันมากกว่าที่จะมาอยู่ที่นี่นะ”สวี่เพียวเพียวอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะผู้ชายคนนี้เวลาพูดเรื่องพรรค์นี้ ไม่คิดจะรักษามาดหรือรักษาหน้าตาตัวเองเลยหรือไงกันนะ?เขาเอ่ยประโยคที่ชวนให้คนฟังใจสั่นสะท้านออกมาได้หน้าตาเฉย ราวกับกำลังถกปัญหาธุรกิจกับเธออยู่ก็ไม่ปาน ทำให้สวี่เพียวเพียวหน้าร้อนฉ่าแดงระเรื่อไปหมดท้ายที่สุดเธอก็อดรนทนไม่ไหว ต้องยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่หน้าแข้งของฮั่วจี้เซินเบา ๆ ใครจะไปนึกว่าคนหน้านิ่งอย่างเขาจะแกล้งกุมหน้าแข้งแล้วทรุดตัวลงนั่งแหมะบนบันไดเสียดื้อ ๆ “ช่วยฉันด้วย ไม่งั้นลุกไม่ขึ้นแน่” ทันใดนั้น เสียงของโสงเจี๋ยก็แว่วออกมาจากทางโถงบ้านเสียก่อน“เพียวเพียวเหรอ? มาถึงแล้วทำไมไม่เข้ามาข้างในล่ะจ๊ะ?”สวี่เพียวเพียวมองมือที่ฮั่วจี้เซินยื่นค้างมาตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ทำใจอย่างไม่มีทางเลือกจะปล่อยให้โสงเจี๋ยออกมาเห็นสภาพฮั่วจี้เซินนั่งแหมะอยู่ตรงบันไดหน้าประตูโดยไม่มีท่าทีว่าจะ