All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 341 - Chapter 350

เยี่ยนชิวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอเธอยื่นมือไปหยอกล้อพลางสะกิดเบา ๆ ที่เอวของสวี่เพียวเพียว ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “เดี๋ยวก่อนนะ สารภาพมาซะดี ๆ ว่าเธอยังมีความลับอะไรซุกซ่อนไว้ไม่ยอมบอกพวกเราอยู่อีกหรือเปล่า?”เยี่ยนชิวเริ่มนึกหวั่นใจขึ้นมาจริง ๆ แล้วว่า หากคราวหน้าสวี่เพียวเพียวเกิดหลุดความลับอะไรที่สั่นสะเทือนวงการออกมาอีก เธอและเจี่ยนหลินคงได้หัวใจวายตายไปพร้อมกันแน่ ๆ นัยน์ตาของสวี่เพียวเพียวไหวระริกด้วยประกายแห่งความสุขที่เอ่อล้นเธอค่อย ๆ ชูปลายนิ้วขึ้น เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของแหวนที่สวมอยู่“ก็ประมาณเดือนพฤษภาคมปีหน้า เตรียมตัวมางานแต่งงานของฉันด้วยนะ ไม่ต้องลำบากใส่ซองอะไรทั้งนั้น แค่มาร่วมทานมื้อค่ำด้วยกันก็ดีใจมากแล้ว”เยี่ยนชิวหรี่ตาเพ่งมองประกายของแหวนบนนิ้วอีกฝ่ายอย่างพิจารณา “จะว่าไปเพชรเม็ดนี้ดูจะไม่ใหญ่โตเท่าไหร่เลยนะ นี่สามีเธอแอบขี้งกหรือเปล่าเนี่ย”“แหวนวงนี้ฉันเป็นคนซื้อเองแหละ ซื้อเมื่อสามสี่ปีที่แล้ว ตอนนั้นแค่อยากได้แบบเรียบง่าย ขนาดมันเลยไม่ได้ใหญ่โตหวือหวาอย่างที่เห็นนี่แหละ”ฮั่วจี้เซินเคยออกปากยืนยันหนักแน่นว่าจะหาแหวนเพชรวงที่ใหญ่กว่านี้มาแทน ทว่าสวี่เ

ซาลวี่เอินเหยียบคันเร่งจนมิดเข็มไมล์เส้นกรามของเขาบดแน่นจนขึ้นสันนูนเด่นชัด สายตาคมจดจ้องไปยังสัญญาณไฟจราจรเบื้องหน้าอย่างไม่ยอมลดละ ในขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงกดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าไม่ว่าจะเพียรโทรไปกี่ครั้ง ทุกอย่างกลับยังคงเงียบกริบราวกับหินที่จมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรอย่างไร้ร่องรอยไม่มีสัญญาณตอบรับจากปลายสายเลยแม้แต่นิดเดียวเขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความอัดอั้นปกติเธอก็ออกจะเป็นผู้หญิงว่าง่ายแท้ ๆ แต่ทำไมในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้กลับนึกจะพยศขึ้นมาเสียนี่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นถูกคนตระกูลซูยึดไปเพื่อตัดการติดต่อ หรือแท้จริงแล้วซูหว่านกำลังตั้งใจหลบหน้าและไม่ยอมรับสายของเขาเองกันแน่รถแล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซูรอบบริเวณนั้นปลูกต้นอู๋ถงเรียงรายเป็นทิวแถวกิ่งก้านสาขาของไม้ยืนต้นขนาดมหึมาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ แสงสลัวจากเสาไฟริมทางที่ลอดผ่านร่มเงาไม้ลงมา ยิ่งขับให้รถสีน้ำเงินที่จอดซุ่มอยู่ดูลึกลับและกลมกลืนไปกับความมืดมิดจนยากจะสังเกตเห็นทว่าภายใต้เงาไม้ที่ทอดยาวนั้น กลับมีร่างของชายคนหนึ่งกำลังกระชากข้อมือของ

ซาลวี่เอินเหลือบมองซูหว่านพลางรู้สึกปวดหัวหนึบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกนิสัยของซูหว่านนั้นช่างอ่อนโยนจนเกินไป นุ่มนิ่มเสียยิ่งกว่าก้อนสำลีที่ใครต่อใครต่างก็พากันเดินเข้ามาหยิบฉวยไปบีบเล่นขยี้เล่นได้ตามใจชอบและสุดท้ายเธอก็จะพยายามกลับคืนสู่รูปทรงเดิมอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ปริปากตัดพ้อต่อว่าใครสักคำนิสัยนางเอกผู้แสนดีแบบนี้ สำหรับคนในแวดวงสังคมที่มีแต่เสือสิงห์กระทิงแรดอย่างพวกเขาแล้ว มันช่างดูแปลกแยกและไม่เข้าพวกเอาเสียเลย“ซูหว่าน เธอมีความฝันไหม?” “พี่หมายถึง เธอวางแผนชีวิตตัวเองไว้ยังไงบ้าง หรือกะว่าจะฝังตัวทำงานที่ฮั่วซื่อไปตลอดชีวิต?”ซูหว่านชายตามองอีกฝ่ายซาลวี่เอินกำลังขับรถและเมื่อเหลือบมองระบบนำทางบนหน้าจอคอนโซล เธอก็พบว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปส่งเธอที่พักส่วนตัวซูหว่านมีบ้านส่วนตัวอยู่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากตึกสำนักงานของฮั่วซื่อนักชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเธอนั้นดูเป็นคนประเภทที่ไม่เคยแยแสต่อกฎเกณฑ์ใด ๆ บนโลกใบนี้ผมยาวระต้นคอของเขาถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นปลายผมสีแดงจัดจ้านที่เพิ่งผ่านการย้อมมาใหม่ ๆ ซึ่งดูเข้ากับรอยสักลวดลายดอกคามิลเลียสีแดงสดที่ก

อย่างน้อยที่สุดสำหรับสวี่เพียวเพียวแล้วผู้ชายที่คิดไม่ซื่อหรือแฝงไว้ด้วยเจตนาเคลือบแคลง ไม่มีทางที่จะได้รับโอกาสให้เข้าใกล้ตัวเธอเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอนการที่ใครบางคนสามารถยืนหยัดเพื่อปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้นั้น นั่นย่อมหมายความว่าเขาได้รับอนุญาตให้เข้าหาซ้ำ ๆ ด้วยเช่นกันหากซูหว่านไร้ซึ่งเยื่อใยให้แก่ซาลวี่เอินเลยจริง ๆ เธอคงเลือกที่จะตัดรอนอย่างเด็ดขาดและเลือนหายไปจากชีวิตของเขาตั้งนานแล้วและคนที่มีศักดิ์ศรีอย่างซาลวี่เอินเอง ก็ไม่ใช่ประเภทที่จะลดตัวลงไปตามตื๊อใครจนน่ารำคาญชายหนุ่มที่เบาะหลังพลันตกอยู่ในความเงียบงันเขาทำเพียงทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่พร่าเลือนฤดูหนาวของเมืองเอนั้นหนาวมาก ๆ ยิ่งเป็นเมืองชายฝั่งด้วยแล้ว อุณหภูมิที่ดิ่งลงจนเกือบติดลบมักจะมาพร้อมกับกลิ่นอายความชื้นแฉะของไอเย็นที่คอยตามหลอกหลอนไปทุกหนแห่ง ราวกับว่าต่อให้พยายามสวมเสื้อผ้าหนาเตอะเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานอำนาจของความหนาวนี้ได้เลยความเย็นเยียบนั้นเสียดแทงลึกเข้าไปถึงกระดูก จนเขารู้สึกราวกับว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่เริ่มชื้นแฉะและหนักอึ้งตามไปด้วยฮั่วจี้เซินเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิเครื่อ

ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้น หญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาโสงเจี๋ย“คุณป้าโสงไม่เจอกันนานเลยนะคะ”“อ้าว หนูรุ่ยรุ่ยใช่ไหมเนี่ย? ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจ๊ะ เห็นคุณแม่เราบอกว่าปีนี้ไปโชว์ฝีมืออยู่ที่วอลล์สตรีท ผลงานโดดเด่นจนใคร ๆ ก็พูดถึงเลยนี่นา?”หานรุ่ยพยักหน้าอย่างนอบน้อม ทว่าในจังหวะนั้น สายตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองทางด้านหลังของโสงเจี๋ยแพขนตางอนงามของเธอสั่นไหวเล็กน้อย แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความขัดเขินโสงเจี๋ยเอ่ยแนะนำ “อาเซิน จำได้ไหม รุ่ยรุ่ย ลูกสาวของคุณอาหานไง ตอนเด็ก ๆ ยังเคยเรียนอนุบาลห้องเดียวกันอยู่เลยนะ”“รุ่ยรุ่ย ส่วนนี่ก็คือพี่อาเซิน แล้วก็พี่สะใภ้ของหนูจ่ะ”สีหน้าที่เคยแช่มชื่นของหานรุ่ยแข็งทื่อไปในทันทีเธอเสียอาการไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเริ่มใช้สายตาพิเคราะห์มองสวี่เพียวเพียวหานรุ่ยกวาดสายตามองสลับไปมาอยู่หลายรอบราวกับกำลังใช้เครื่องสแกนประเมินค่าว่าสวี่เพียวเพียวมีดีอะไรนักหนาถึงได้ครองตำแหน่งนี้จริงอยู่ที่เธอสวยสะดุดตา แต่บนโลกใบนี้ ผู้หญิงที่หน้าตาสวยมีอยู่เกลื่อนกราดเหมือนดอกไม้ริมทางหานรุ่ยพยายามระงับความเคลือบแคลงใจเอาไว้ ก่อนจะแสร้งเอ่ยทักทาย