All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 311 - Chapter 316

“ใครบอกฉันน่ะเหรอ? เรื่องนั้นมันสำคัญด้วยหรือไง!”คุณปู่ฮั่วชัดเจนว่าไม่คิดจะปริปากบอกว่าใครกันที่เป็นคนคาบข่าวมาส่งใจคิดไปว่าจนถึงป่านนี้ฮั่วจี้เซินก็ยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสิ่งที่ตัวเองก่อไว้“แกเกือบจะลืมไปแล้วใช่ไหมว่ากว่าจะปั้นแกมาให้ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ ตระกูลฮั่วต้องทุ่มเทจนหมดหน้าตักไปเท่าไหร่? พวกเราใช้ทั้งชีวิตเพื่อค้ำจุนแกให้สูงส่งอยู่เหนือผู้คน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเหลวไหลไม่รู้จักหนักเบาของแกอย่างนั้นเหรอ!”ไม้เท้าในมือของคุณปู่ฮั่วฟาดลงบนหน้าแข้งของฮั่วจี้เซินอย่างแรงจนเขาส่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบา ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีจะหลบเลี่ยง แต่เลือกที่จะยืนนิ่งยอมรับแรงฟาดนั้นไว้ตรง ๆ ถึงกระนั้น แววตาที่เขามองสบกับคุณปู่ฮั่วกลับเย็นเยียบและแข็งกร้าวขึ้นจนถึงขีดสุดเขารวบรวมแรงขยับกายที่ซวนเซเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินตรงเข้าไปหาคุณปู่ฮั่วเมื่อเห็นหลานชายเดินเข้ามาใกล้ คุณปู่ฮั่วก็ทึกทักเอาเองตามอำเภอใจว่าฮั่วจี้เซินคงสิ้นฤทธิ์และกำลังจะเข้ามาคุกเข่าขอขมา โทนเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดจึงเริ่มอ่อนลงอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า“สิ่งที่แกควรทำด่วนในตอนนี้คือรีบไปหย่าขาดจากกัน

หน้าต่างบนชั้นสองอยู่ห่างจากลานบ้านเบื้องล่างพอสมควรสวี่เพียวเพียวยืนสงบนิ่งอยู่ข้างผ้าม่าน เธออยู่ในชุดกี่เพ้าสีขาวตัวเดิมที่สวมไปจดทะเบียนสมรสสีขาวนวลตาของเสื้อตัวนั้นดูราวกับจะกลืนกลายไปกับผืนผ้าม่านสีอ่อนที่ทิ้งตัวอยู่ด้านข้างทว่าท่ามกลางระยะห่างที่กั้นกลางระหว่างชั้นบนและชั้นล่าง ฮั่วจี้เซินกลับหวนนึกถึงภาพของตนเองในวัยเยาว์ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เขานึกถึงหลายต่อหลายครั้งที่ตนเองเคยหลบซ่อนอยู่หลังผ้าม่านผืนหนาเพียงเพราะไม่อยากติดตามคุณปู่กลับไปยังบ้านใหญ่และอีกหลายครั้งที่ต้องเผชิญกับบทลงโทษห้ามทานข้าวเพียงเพราะทำการบ้านไม่เสร็จต่อหน้าคุณปู่ในตอนนั้น เขาทำได้เพียงยืนพิงผ้าม่านเงียบ ๆ อย่างเดียวดาย ก้มหน้าพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ และใช้สายตาขีดเขียนลัดเลาะไปตามลวดลายบนผืนผ้าทว่าในนาทีนี้เอง พื้นที่ข้างผ้าม่านผืนเดิมนั้นกลับมีใครอีกคนปรากฏกายขึ้นมาเธอกำลังโบกมือน้อย ๆ ส่งมาให้เขาด้วยท่าทางอ่อนโยนฮั่วจี้เซินดึงสติที่หลุดลอยกลับมาก่อนจะหมุนตัวเดินตรงเข้าไปหาสวี่เพียวเพียวทันทีเส้นทางที่เขาเคยเดินผ่านนับครั้งไม่ถ้วนในบ้านหลังนี้ กลับดูยาวไกลกว่าปกติในห้วงเวลานี้ชายหนุ่มก

รอยไม้เท้าที่พาดผ่านหน้าแข้งของฮั่วจี้เซินนั้นดูแดงชัดเจนแทบไม่ต้องคาดเดาเลยว่าเมื่อรุ่งสางมาถึง รอยแดงนั้นย่อมต้องแปรเปลี่ยนเป็นรอยเขียวช้ำปูดนูนขึ้นมาอย่างแน่นอนทว่าเมื่อครู่นี้เขากลับทำตัวราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ทั้งยังออกแรงอุ้มเธอขึ้นลงบันไดอีก มิหนำซ้ำในตอนที่เดินยังไม่วายส่งวาจาเย้าแหย่ให้เธอต้องขัดเขินอีกเมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่เพียวเพียวจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดประชันด้วยความห่วงใย “ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคุณปู่จะลงไม้ลงมือแล้วทำไมถึงไม่คิดจะหลบเลี่ยงบ้างล่ะ?”“รู้อยู่ แต่ไม่จำเป็นต้องหลบหรอก ให้คุณปู่ได้ระบายอารมณ์ออกมาบ้าง อย่างไรเสียท่านก็เป็นผู้ใหญ่ที่ควรเคารพ”ฮั่วจี้เซินรั้งตัวสวี่เพียวเพียวให้นอนลงเคียงข้างกัน โดยไม่แม้แต่จะปรายตาใส่ใจบาดแผลที่ขาของตัวเองเลยสักนิด เขาโอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง วงแขนกว้างโอบล้อมร่างบางเอาไว้จนมิดราวกับปรารถนาจะกลืนกินเธอเข้าไปในอ้อมอกทว่าดูเหมือนเพียงเท่านี้ยังไม่พอที่จะเติมเต็มความกระหาย เพราะเขายังคงโหยหาอยากจะให้เธอหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เป็นดั่งเศษเสี้ยวชีวิตที่ไม่อาจพรากจากกันได้ชั่วนิรันดร์