All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 391 - Chapter 400

ณ โต๊ะอาหารฝั่งนี้ ทุกคนต่างหยุดกิจกรรมในมือราวกับถูกแช่แข็งในขณะที่เสียงของเวินลี่จากแผนกกฎหมายที่นั่งร่วมโต๊ะของอันเหวินโม่ก็แว่วถามขึ้น“อ้าวในเมื่อคนเดิมมีปัญหา แล้วทำไมเธอไม่ลองติดต่อไปหาเหยียนเฟิงตัวจริงดูล่ะ? ฉันแว่ว ๆ มาว่าเมื่อก่อนเธอก็เคยทำงานที่แผนกการตลาดของเรานี่นา ตามหลักการถ้านักวาดระดับนั้นเขามีคิวว่าง ก็น่าจะพอเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ ในฐานะที่ทำงานเดิมบ้างไม่ใช่เหรอ?”อันเหวินโม่ถอนหายใจออกมาลากยาวใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มแสนเข็ญ ก่อนจะขยับพูดด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนราวกับไม่อยากจะเอ่ยถึง แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนจะจำใจต้องโพล่งความในใจออกมา“เหยียนเฟิงน่ะเหรอไม่สนใจฉันเลย ก่อนหน้านี้ฉันเคยถล่มตัวติดต่อไปขอจ้างงานดี ๆ แต่เธอกลับอ่านแล้วไม่ยอมตอบกลับมาสักคำ แล้วสมัยที่เธอยังทำงานอยู่ในบริษัทเนี่ย เธอก็ชอบหาเรื่องแวะเวียนไปหาคุณฮั่วที่ห้องทำงานอยู่บ่อย ๆ ฉันน่ะบังเอิญไปเห็นเข้าจัง ๆ ตั้งหลายครั้ง คงเป็นเพราะตอนนั้นฉันชอบเข้าไปขัดจังหวะล่ะมั้งคะ เธอถึงได้แอบจดชื่อฉันลงบัญชีหนังหมาจนถึงตอนนี้”เวินลี่ฟังแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระกับคำใส่ร้ายนั้นเท่าไหร่

เมื่อเห็นว่าสวี่เพียวเพียวดูมีท่าทีสนใจฮั่วจี้เซินก็กินพาสต้าในชามไปพลาง เล่าเรื่องวีรกรรมของฮั่วหมิ่นที่เคยก่อเอาไว้ไปพลางซึ่งเรื่องเหล่านั้นมันมากมายเหลือเกิน จนบรรยายไม่หมด“ตอนที่ฉันอายุสามขวบ อาสองอยากให้พ่อแม่มีลูกเพิ่มอีกคน ถึงกับส่งชุดนอนมาให้กว่ายี่สิบชุด พร้อมกับอุปกรณ์เสริมตัวช่วยอีกสารพัดอย่าง”เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่เพียวเพียวก็เข้าใจได้ทันทีว่าชุดนอนที่ส่งมานั้นเป็นชุดนอนแบบไหน“ปีที่คุณย่าเสีย อาสองกลัวว่าคุณปู่จะเหงา เลยส่งตุ๊กตายางมาให้ตัวหนึ่ง บอกว่าเอาไว้ให้คุณปู่คลายเหงา”“ตอนฉันอายุแปดขวบ เขาพานักแสดงเข้ามาถ่ายหนังในบ้าน แถมยังเป็นฉากเลิฟซีนที่ดุเดือดบนเตียงของเขากับอาสะใภ้สองด้วย ทำเอาคุณปู่โกรธจนความดันขึ้นเลย แต่เขายังกล้าถามคุณปู่อีกนะว่าอยากลองแสดงสักตอนไหม เดี๋ยวจะจัดฉากจูบให้”“เรื่องพรรค์นั้นมีมาให้เห็นแทบจะทุกปีเลยล่ะ”สวี่เพียวเพียวฟังจบก็นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ “...”ฮั่วหมิ่นคนนี้ ช่างเป็นคนที่เดินนอกกรอบได้สุดโต่งจะว่ามีความเป็นศิลปินเกินเบอร์จนน่าสะพรึงกลัวไปหน่อย“คุณปู่ที่เจ้าระเบียบขนาดนั้น เลี้ยงลูกชายทั้งสามคนออกมาให้มีนิสัยต่างกันสุดขั้

แม้เมืองซีจะอยู่ห่างจากเมืองเอไม่ไกลมากนักทว่าด้วยทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ซึ่งขยับขึ้นไปทางทิศเหนือมากกว่าเพียงเล็กน้อย กลับทำให้ท้องฟ้าที่นี่เริ่มส่งเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาเสียแล้ว ทั้งที่เมื่อเช้าตอนที่เธอก้าวเท้าออกจากบ้านในเมืองเออากาศยังคงมีแดดจ้าอยู่แท้ ๆ เกล็ดหิมะเม็ดละเอียดร่วงหล่นลงบนเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่ฮั่วจี้เซินสวมใส่แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีกะจิตกะใจจะใส่ใจเลยสักนิดมือหนาเอื้อมไปปัดเกล็ดหิมะออกจากเสื้อผ้าของสวี่เพียวเพียว ก่อนจะช่วยดึงผ้าพันคอของเธอให้ขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายจนมิดชิด แล้วจึงรีบประคองยัดตัวเธอเข้าไปในรถทันทีที่ฟากฝั่งตรงข้ามของถนนรถของโรงแรมเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าได้จังหวะพอดี ฮั่วสวินเจินยืนอยู่ตรงนั้นพลางโบกมือลาฮั่วจี้เซินทว่าหลังจากที่เธอก้าวขึ้นรถไปแล้วสายตาเธอมองผ่านกระจกหน้าต่างรถที่เริ่มมีฝ้าเกาะ ฮั่วสวินเจินเห็นพี่ชายของเธอจัดการปิดประตูรถฝั่งที่สะใภ้ใหญ่นั่งเสร็จสรรพ จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปยังแผงขายมันเผาริมถนนดูเหมือนเขาจะกลัวว่ามันเผาที่เพิ่งขึ้นจากเตาจะเย็นชืด จึงจัดแจงซุกมันเผาราคาไม่กี่สิบหยวนไว้ใต้เสื้อโค้ทแบรนด์เนมตัวหรูราคาหลักแสนอย่า

เฒ่าทั้งสองดูท่าจะนอนไม่หลับกันจริง ๆ เสียด้วยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา จิตใจของพวกเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการคัดเลือกชุดที่เหมาะสมที่สุด และวางแผนว่าจะแต่งตัวอย่างไรเพราะสำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือวันเกิดครั้งแรกของเหลียนฮว่าภายใต้ชายคาบ้านตระกูลฮั่วและตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เด็กน้อยคนนี้จะถูกเปิดตัวอย่างเป็นทางการให้ญาติสนิทมิตรสหายและผู้คนในแวดวงสังคมได้รู้จัก ทุกคนจะได้รับรู้โดยทั่วกันว่าตระกูลฮั่วได้มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาแล้วเธอคือหลานสาวคนโตที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฮั่วหง และเป็นลูกสาวคนแรกในชีวิตของฮั่วจี้เซินเพียงแค่จินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้ โสงเจี๋ยก็ตื่นเต้นจนไม่อาจข่มตาลงได้หัวใจของเธอพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!“นี่เหล่าฮั่ว หรือว่าฉันควรจะใส่กี่เพ้าผ้ากำมะหยี่ตัวนั้น คู่กับเสื้อโค้ทที่สั่งตัดมาคราวก่อนดี? ฉันว่ามันดูเรียบง่ายดีนะ จะได้ไม่ไปแย่งซีนใครในงาน”พูดจบเธอก็ทำท่าจะผุดลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังห้องแต่งตัวเพื่อรื้อหาชุดทันที ราวกับตั้งใจจะลองสวมให้ดูเดี๋ยวนั้นเพื่อความมั่นใจ“แต่งแบบนั้น คุณกะจะไปขึ้นเวทีร้องเพลงแถวเซี่ยงไฮ้ยุคเก่าหรือไงกัน?”โสงเ

ใบหน้าของคุณปู่ฮั่วนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและดุดันด้วยหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลาบวกกับบุคลิกเจ้าระเบียบพูดน้อย แถมมุมปากยังคว่ำลง มันคือลักษณะใบหน้าประเภทที่เด็กคนไหนเห็นเข้าเป็นต้องขวัญผวาเด็กหลายคนในตระกูลฮั่ว แค่เผลอสบสายตาคุณปู่เข้าเพียงเสี้ยววินาที ก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงร้องไห้ออกมาทว่าเหลียนฮว่ากลับนิ่งสนิทถึงแม้ลึก ๆ ในใจจะแอบตำหนิอย่างซื่อตรงว่าคุณปู่ทวดคนนี้หน้าตาจะไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่นัก แต่กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวหรือเสียขวัญเลยแม้แต่น้อยในฐานะลูกสาวของฮั่วจี้เซินและสวี่เพียวเพียว เหลียนฮว่าได้รับเอายีนเด่นและข้อดีของทั้งพ่อและแม่มาอย่างครบถ้วนไม่มีตกหล่นสวี่เพียวเพียวในวัยเยาว์นั้นขึ้นชื่อเรื่องความร่าเริงแจ่มใสและซุกซนขี้เล่นส่วนฮั่วจี้เซินนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความสงบนิ่งและรู้จักกาลเทศะมาแต่ไหนแต่ไร เขามักจะสุขุมและไม่แสดงอารมณ์ที่รุนแรงออกมาพร่ำเพรื่อสุดท้ายกลับกลายเป็นคุณปู่ฮั่วเสียเองที่เริ่มทนรับแรงกดดันไม่ไหวจนต้องกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง“ฮั่วหง ยัยหนูนี่ชื่ออะไร?”“ฮว่าฮว่าครับ”ฮั่วหงเอ่ยตอบเพียงชื่อเล่นสั้น ๆ โดยจงใจไม่ยอมบอก