บททั้งหมดของ เจ้านายสายฟ้าแลบ: บทที่ 381 - บทที่ 390

ในเวลานั้น สื่อมวลชนและคนภายนอกรับรู้เพียงแค่ว่าจวีเยี่ยฝานนอกใจสามีทว่าเรื่องที่เธอแอบให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิงนั้นกลับมีคนรู้เพียงน้อยนิด เพราะตระกูลฮั่วได้สั่งปิดข่าวเงียบและวางกำลังป้องกันข้อมูลรั่วไหลอย่างแน่นหนาในทุกระดับชั้นยามนั้นจวีเยี่ยฝานกับฮั่วหมิ่นยังไม่มีสถานะหย่าขาดจากกันอย่างเป็นทางการ ชาวเน็ตในยุคนั้นจึงทำได้เพียงคาดเดากันไปสนุกปากทว่าทันทีที่มีใครทิ้งความเห็นในคอมเมนต์ เหล่าแฟนคลับรุ่นเก่าของจวีเยี่ยฝานก็จะรีบออกโรงโต้แย้งและแก้ข่าวให้เธอทันทีแม้ว่าเธอจะลาออกจากวงการไปนานหลายปีจนแฟนคลับเหล่านั้นล่วงเข้าสู่วัยอาวุโสกันหมดแล้วแต่ด้วยผลงานการแสดงระดับขึ้นหิ้งที่ยังคงถูกนำมาตัดต่อวนเวียนให้เห็นอยู่ในโลกโซเชียล ทำให้ชื่อเสียงของเธอยังคงขลังและไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลาทันทีที่จวีหย่าเชี่ยนก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง เธอจึงได้รับฉายาว่าจวีเยี่ยฝานย่อส่วนเพราะเมื่อลองนำรูปถ่ายของทั้งคู่มาวางเปรียบเทียบกันแบบช็อตต่อช็อต จะพบว่าแม้กระทั่งตำแหน่งไฝเสน่ห์ที่หางตาของพวกเธอก็ยังอยู่ในตำแหน่งเดียวกันราวกับพิมพ์เดียวกันและหลังจากที่เหล่าแฟนคลับช่วยกันออกโรงแก้ข่าว จวีเยี่ยฝ

“จริง ๆ บนอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวซุบซิบเรื่องตระกูลเราโผล่มาให้เห็นตลอดแหละค่ะ ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ภาพที่พี่แคปส่งมาเมื่อคืนน่ะมันเป็นเรื่องของบ้านอาสอง ซึ่งทั้งอาสองและอาสะใภ้สองต่างก็เคยเป็นคนในวงการบันเทิงทั้งคู่ ข่าวฉาวมันเลยพุ่งเป้าไปที่พวกเขาเยอะเป็นพิเศษ”“คนที่จับได้ว่าอาสะใภ้สองนอกใจน่ะไม่ใช่พี่เลี้ยงตามข่าวลือหรอกค่ะ แต่เป็นอาสองเองที่บังเอิญควงคู่ไปกับคุณป้าสะใภ้ใหญ่!”สวี่เพียวเพียวตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ“ตอนนั้นอาสะใภ้สองประกาศว่าตัวเองท้องค่ะ แล้วก็ขออนุญาตทางบ้านกลับมาพักฟื้นร่างกาย ป้าสะใภ้ใหญ่ที่หวังดีก็เลยหิ้วของบำรุงกะจะไปเยี่ยม อาสองเองก็ไม่ได้เฉลียวใจเลยพาป้าสะใภ้ใหญ่เดินขึ้นไปหาถึงบนห้องนอน แล้วก็เจอแจ็กพอตเข้า เพราะอาสะใภ้สองกับนักแสดงชายคนกำลัง...”“และพอเด็กแฝดคู่นั้นลืมตาดูโลก ผลตรวจ DNA ก็ออกมาเป็นเครื่องยืนยันค่ะว่า เด็กทั้งสองคนไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของอาสองจริง ๆ ”“หลังจากนั้น คุณปู่ก็ยื่นคำขาดบีบให้ทั้งคู่หย่าขาดจากกัน แต่อาสองกลับดื้อแพ่งไม่ยอมหย่าท่าเดียว เขาคร่ำครวญว่าต่อให้อาสะใภ้สองจะคบชู้ เธอก็ยังเป็นแรงบันดาลใจและเป็นนางเอกในดวงใจของเขาตลอดกาล ถึ

ตึกหลักหลังนี้ถูกกำหนดไว้เป็นที่อยู่ของผู้ที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลฮั่วคนต่อไปเท่านั้นนี่คือธรรมเนียมปฏิบัติที่ยึดถือกันมาอย่างเคร่งครัดและยาวนานในเมื่อฮั่วหงคือบุตรชายคนโต และฮั่วจี้เซินคือหลานชายคนโต ทั้งยังเป็นผู้กุมบังเหียนบริหารเครือบริษัทอย่างเต็มตัวในปัจจุบัน การที่ครอบครัวของพวกเขาครอบครองตึกหลักจึงเป็นสิทธิที่สมเหตุสมผลทว่าโสงเจี๋ยกลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ตึกหลักของเรามีห้องตั้งมากมาย ต่อให้พักอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหมดก็ไม่ได้ลำบากลำบนอะไรหรอก เพียงแต่แม่เห็นว่าพวกเด็ก ๆ ก็เริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว การแยกสัดส่วนที่พักให้เป็นส่วนตัวย่อมเป็นเรื่องที่ดีกว่า แต่ที่แม่หนักใจ ก็คือเรื่องของอารุ่ยนั่นแหละ แม่กลัวว่าเด็กคนนั้นจะเก็บเอาไปคิดมากน่ะสิ”สิ่งที่โสงเจี๋ยเป็นกังวลที่สุด คือนิสัยส่วนตัวของฮั่วจี้รุ่ยที่มักจะอ่อนไหวและคิดเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเธอเกรงว่าเขาจะเกิดคำถามขึ้นในใจว่า เหตุใดในช่วงเวลาที่ผ่านมาทุกคนถึงยังสามารถพำนักรวมกันอยู่ที่ตึกหลักได้อย่างสงบสุขแต่พอเขาก้าวเท้ากลับมาบ้านปุ๊บ กลับกลายเป็นว่าทุกคนต้องมาแยกย้ายบ้านกันอยู่ทันทีแม้ระยะห่างระหว

เหลียนฮว่าเงยหน้าขึ้นสบตากับสวี่เพียวเพียว“เหมือนตอนที่เราเคยอยู่กันแค่สองคนก่อนหน้านี้ไงคะ มันก็มีความสุขดีอยู่หรอกค่ะ แต่มันก็แอบเหงาไปหน่อยจริง ๆ นะคะ”ถ้อยคำที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายกลับทำให้หัวใจของสวี่เพียวเพียวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเธอมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไร้เดียงสาของลูกสาว แววตาคู่นั้นบรรจุไปด้วยความปรารถนาดีและความกังวลที่มีต่ออวี๋ฮุ่ยและฉินอวี่โยวอย่างจริงใจที่สุดก่อนหน้านี้ภาพของครอบครัวที่มีกันเพียงไม่กี่คนของพวกเธอก็เคยอยู่ในสภาพที่โดดเดี่ยว ไม่ต่างจากครอบครัวของอวี๋ฮุ่ยในยามนี้เลยไม่มีผิดเพี้ยนเด็กตัวน้อย แม้จะยังเยาว์วัยนักทว่าในบางแง่มุมของชีวิต พวกเขากลับสามารถเข้าใจทุกอย่างได้อย่างลึกซึ้งเกินกว่าที่ผู้ใหญ่จะคาดคิดสวี่เพียวเพียวใช้ปลายนิ้วลูบไล้แก้มใสที่นุ่มนิ่มของเหลียนฮว่า พร้อมกับคลี่ยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยนราวกับกระแสสายน้ำที่ช่วยชโลมหัวใจ“ได้สิจ๊ะ แต่หนูต้องรอให้คุณพ่อกลับมาก่อน แล้วลองถามความเห็นเขา โอเคไหมจ๊ะ?”“ตกลงค่ะ”ฮั่วจี้รุ่ยยังคงนั่งนิ่งพลางลอบมองเหลียนฮว่าวันนี้เด็กน้อยสวมชุดคลุมสีแดงสดขลิบด้วยผ้าลายสก๊อต มองเผิน ๆ ราวกับหลุดออกมาจาก

สวี่เพียวเพียวส่ายหน้าเบา ๆ “ความจริงตอนนั้นฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันลำบากขนาดนั้นหรอก อาจจะเพราะไม่มีเวลาหยุดคิดเรื่องตัวเองเลย หรือบางทีมันอาจจะเป็นกลไกการป้องกันตัวเองตามธรรมชาติของมนุษย์ยามที่ต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตหนัก ๆ มั้ง ตอนนั้นในหัวของฉันมีแต่เรื่องอาการป่วยของคุณพ่อ จนบางครั้งเผลอละเลยฮว่าฮว่าไปบ้างเหมือนกัน”เพราะเหลียนฮว่าลืมตาดูโลกพร้อมกับร่างกายที่ไม่สู้จะแข็งแรงนัก เด็กน้อยจึงมีอาการเจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ ติดตัวมาตั้งแต่เกิดและทุกครั้งที่ฤดูกาลผันเปลี่ยน ลูกน้อยต้องล้มป่วยลงเสมอเพียงแค่หนูน้อยร้องไห้หนักเกินไป หรือมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยบนร่างกาย ก็สามารถเป็นชนวนเหตุให้พิษไข้พุ่งสูงขึ้นได้ทันควันนอกจากร่างกายที่แสนเปราะบางแล้ว เรื่องอาหารการกินก็เป็นปัญหาใหญ่ เพราะเหลียนฮว่ามีสิ่งที่ทานไม่ได้เยอะจนน่าตกใจ หากรายการสารก่อภูมิแพ้ที่ตรวจเจอสามารถนำมาต่อกันจนยาวลากพื้นได้ มันก็คงจะยาวสุดลูกหูลูกตาและตัวสวี่เพียวเพียวเอง ในตอนนั้นเธอก็เป็นเพียงหญิงสาวที่เพิ่งจะได้เรียนรู้การเป็นแม่เป็นครั้งแรกในชีวิตตอนที่เหลียนฮว่าไข้ขึ้นสูงเป็นครั้งแรก คุณหมอไม่แนะนำให้ใช้ยาเคมีกับเด็กท