All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 401 - Chapter 410

พอนึกถึงคำเรียกพวกนั้นทีไร ใบหน้าของสวี่เพียวเพียวพลันร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูทุกทีก็ทุกคำที่เขาเรียกน่ะ ล้วนถูกกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูในยามที่อารมณ์รักพุ่งพล่านถึงขีดสุดทั้งนั้นและมันมักจะกลายเป็นสวิตช์ที่ทำให้เธอสูญเสียการควบคุมตัวเองไปเสียทุกครั้ง เพียงแค่เขาพึมพำเรียกเธอว่า เบ๊บ ออกมาคำเดียว สมองเธอก็ขาวโพลนจนพร้อมจะจมดิ่งลงไปในวังวนของเขาอย่างว่าง่ายและต้องลงเอยด้วยการรับศึกหนักเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหวเสมอไปสวี่เพียวเพียวรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือทุบลงบนแผงอกแกร่งของฮั่วจี้เซิน“ลงไปข้างล่างได้แล้ว”แขกเหรื่อตั้งมากมายกำลังรออยู่ฮั่วจี้เซินกุมมือเรียวของเธอขึ้น ก่อนจะบรรจงจุมพิตลงบนหลังมืออย่างแผ่วเบาแววตาของเขาในยามนี้ราวกับมีแสงจันทร์ทอประกายอยู่ภายใน มันทั้งอ่อนโยนและสั่นระริกไปด้วยความรัก“ค้าบ”เมื่อทั้งคู่เดินเคียงคู่กันลงมายังห้องโถงด้านล่าง ฮั่วหงจึงประกาศเริ่มงานเลี้ยงวันเกิดอย่างเป็นทางการทันที“วันนี้ ผมยังขอถือโอกาสประกาศเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งว่า ผมตัดสินใจที่จะโอนหุ้นทั้งหมดที่ถือครองอยู่ให้กับอาเซิน ลูกชายของผม และหลังจากวันนี้เป็นต้นไป ผมจะวางมือจากการ

ผู้หญิงพวกนั้นพลันคิดในใจ ยัยผู้หญิงคนนั้นนึกว่าพวกเธอหูหนวกหรือไงกัน!การฟ้องต่อหน้าต่อตาแบบนี้มันคือแผนการบ้าบออะไรกันทว่าอย่างไรเสีย คำพูดเหล่านั้นก็หลุดออกมาจากปากของพวกเธอเองจริง ๆ โสงเจี๋ยเปลี่ยนจากใบหน้ายิ้มแย้มมาปั้นหน้ายักษ์ใส่ทันที“เรื่องชีวิตคู่ของลูกชายฉัน พวกคุณไม่จำเป็นต้องลำบากใจมาแสดงความเป็นห่วงเป็นใยหรอกค่ะ เพราะถ้าวันหนึ่งอาเซินจะต้องหย่าจริง ๆ ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยว่ามันจะไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้ของฉันไม่ดีแน่นอน”“ส่วนเรื่องของฮว่าฮว่า บ้านเราเต็มใจที่จะประคบประหงม โอ๋และรักของพวกเราเอง ถ้าบ้านพวกคุณจะมีนิสัยไม่เห็นหัวลูกสาวตัวเอง นั่นมันก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับฮว่าฮว่า”ถ้อยคำประกาศิตนี้ถือว่ารุนแรงและเชือดเฉือนอย่างยิ่งแม้โทนเสียงของโสงเจี๋ยจะยังคงราบเรียบและนิ่งสงบตามแบบฉบับผู้ดีแต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและเกรี้ยวกราวจนน่าขนลุกผู้หญิงสองคนนั้นทำได้เพียงกล่าวคำขอโทษออกมาอย่างตะกุกตะกัก บัดนี้ความอับอายมันจุกอกจนพูดไม่ออกพวกเธออยากจะแว้งกัดเอาคืนเยี่ยนชิวใจจะขาด แต่พอนึกถึงท่าทีสนิทสนมที่คุณนายฮั่วมีต่อเจี่ยนหลินและเยี

ใต้โพสต์นั้น มีรูปภาพแนบมาหนึ่งใบ มันเป็นภาพแผ่นหลังของสวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินที่นั่งเคียงคู่กัน สายตาของทั้งคู่ทอดมองไปยังเหลียนฮว่าที่กำลังนั่งต่อเลโก้อยู่อย่างตั้งใจไม่รู้เหมือนกันว่าโสงเจี๋ยแอบบันทึกภาพนี้ไว้ตอนไหนโสงเจี๋ยลงมาไล่ตอบคอมเมนต์ในโพสต์ของตัวเอง“นี่ก็แค่หนึ่งวันธรรมดา ๆ ที่แสนสุขของครอบครัวเขา 3 คนพ่อแม่ลูก พวกสื่ออย่าเที่ยวเอาคนแก่วัยหมดประจำเดือนอย่างฉันไปสร้างข่าวลือมั่วซั่วเลย ถ้าฉันยังปัญญาคลอดลูกเองได้อีกจริง ๆ คิดว่าอาเซินจะได้มานั่งแท่นเป็นพ่อของลูกสาวฉันเหรอคะ? ฝันไปเถอะ”“ใครที่บังอาจปั้นน้ำเป็นตัว ขอให้ชาตินี้ไม่มีลูกสาวไม่มีหลานสาวไว้เชิดหน้าชูตา ขอให้คุณได้ลูกชายไปเลยสัก 10 คน และหลานชายอีก 20 คนรวดไปเลย!”เรียกได้ว่าเป็นการโต้กลับที่ผสานทั้งความเด็ดขาดและความแสบสันไว้ได้อย่างลงตัวที่สุดทางบัญชีทางการของฮั่วซื่อเองก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า พวกเขาจัดการโพสต์รูปจดหมายเตือนจากทนายตามออกมาติด ๆ ทันทีด้วยตระหนักดีว่าชื่อเสียงของสมาชิกตระกูลฮั่วนั้นส่งผลกระทบโดยตรงต่อความเชื่อมั่นและราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทความเร็วในการออกหมายศาลของฝ่ายกฎหมายในคร

“ตกลงค่ะ”หลังจากพากันเดินออกมาแล้ว ฮั่วสวินเจินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา“พี่สะใภ้ ปรมาจารย์เสิ่นป่วยหนักจริง ๆ เหรอ?”“มีความเป็นไปได้สูงมาก เห็นทีพวกเราอาจจะต้องเริ่มมองหาผู้ร่วมงานคนใหม่มาแทนแล้วล่ะ”สวี่เพียวเพียวเองก็ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะพูดออกไปตรง ๆ ดีหรือไม่เพราะหากสิ่งที่คาดการณ์ไว้ไม่เป็นความจริง เสิ่นเชวียย่อมต้องตำหนิที่เธอพูดจาไม่เป็นมงคลแน่ โดยเฉพาะผู้อาวุโสที่อายุมากแล้ว มักจะถือสาเรื่องความเป็นความตายเช่นนี้เป็นที่สุดทว่าเธอไม่ได้นึกเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อครู่เลยหากย้อนกลับไปในปีนั้น หากเพียงมีใครสักคนข้างกายคุณย่าสังเกตเห็นและเตือนให้รู้ล่วงหน้า ท่านก็คงไม่ต้องด่วนจากโลกนี้ไปเร็วถึงเพียงนั้นซูหว่านและฮั่วสวินเจินต่างทอดถอนหายใจออกมาพร้อมกัน“ถ้าอย่างนั้น พวกเราลองไปพบปรมาจารย์ท่านอื่นดูเถอะค่ะ เดิมทีปรมาจารย์เสิ่นก็ล่วงเข้าสู่วัยชรามากแล้ว หากสุขภาพไม่อำนวยจริง ๆ ท่านก็คงยากจะรับภาระงานนี้ไหว”ผลงานชุดนฤมิตปีก เปรียบเสมือนหยาดเหงื่อและแรงกายทั้งหมดของพวกเธอต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด พวกเธอก็ย่อมไม่อาจยอมให้มีความผิดพ

ฮั่วจี้เซินยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้อย่างเหนียวแน่นเขาปรายตามองสวี่เพียวเพียวที่นั่งอยู่เคียงข้างแวบหนึ่งดูเหมือนความทรงจำในวันวานตอนที่เธอเคยคิดจะหนีไปดูตัวกับผู้ชายคนอื่น จะหวนกลับมาสะกิดใจเขาเข้าอย่างจัง“กูก็แค่บอกไปว่า ถ้าจะถึงขั้นต้องไปดูตัว สู้มาดูตัวกับกูไม่ดีกว่าหรือไง ในเมื่อมันเป็นการดูตัวอย่างเป็นทางการ กูก็เลยให้แม่เป็นคนออกหน้ามาเจรจาให้มันจบ ๆ ไปเสีย”สวี่เพียวเพียวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา“นายนี่ยังกล้าหยิบมาพูดอีกนะ”เธอยังจำได้ดีว่าในตอนนั้นตนเองต้องเผชิญกับความประหม่าและลำบากใจเพียงใดสถานะที่เป็นอยู่ช่างน่าอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก แถมฮั่วจี้เซินในยามนั้นก็ยังทำตัวแปลกประหลาดพิกลซาลวี่เอินถึงกับตกตะลึงจนตาค้างเขาจินตนาการไม่ถึงเลยว่า ยามที่คนอย่างฮั่วจี้เซินนึกอยากจะเกี้ยวพาราสีสตรีขึ้นมา จะสามารถหน้าด้านหน้าทนได้ถึงเพียงนี้!จนท้ายที่สุดเขาก็อดรนทนไม่ไหว ต้องโพล่งถามออกไปอย่างเหลือเชื่อ“มึงกล้าโยนศักดิ์ศรีทิ้งขนาดนี้เลยเหรอ ไม่นึกกลัวว่าต้องมานั่งเสียใจภายหลังบ้างหรือไง?”ฮั่วจี้เซินไม่ได้มีท่าทีขัดเขินแต่อย่างใด เขากลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ศักดิ