บททั้งหมดของ เจ้านายสายฟ้าแลบ: บทที่ 421 - บทที่ 430

หลังจากใช้เวลาพักผ่อนที่ฝรั่งเศสต่ออีกเพียงไม่กี่วัน ก็ถึงกำหนดการเดินทางกลับทันทีที่เท้าแตะผืนดินเมืองเอ สวี่เพียวเพียวก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกบ้านเกิดก็ยังเป็นสถานที่ที่อุ่นใจที่สุดเสมอในขณะที่ฮั่วจี้เซินได้หุ้นของฮั่วหมิ่นมาครอบครองประกอบกับข่าวดีเรื่องผู้ร่วมลงทุนรายใหม่จากเบลเยียม เขาก็หายตัวเข้าสู่โลกแห่งการทำงานอย่างบ้าคลั่งจนแทบไม่ได้เห็นหน้าทว่าทางด้านสวี่เพียวเพียวกลับต้องเผชิญกับพายุลูกใหม่ที่ตั้งเค้าขึ้นในบริษัทของเธอเอง“คุณสวี่ สินค้าล็อตสำคัญของเราถูกขโมยไป พวกเราเช็กสต็อกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มั่นใจว่าเอาเข้าคลังไปเรียบร้อยแล้วแน่ ๆ แต่พอรุ่งเช้าวันนี้จะมาเบิกของ สินค้าทั้งล็อตกลับหายไปค่ะ!”หัวใจของสวี่เพียวเพียวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทั้งที่เธอพยายามอุดรอยรั่วและป้องกันทุกวิถีทางแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังไม่พ้นน้ำมือของคนที่จ้องจะเล่นงานทีมรักษาความปลอดภัยมืออาชีพที่ฮั่วจี้เซินเป็นคนแนะนำมา เพิ่งจะเริ่มเข้าประจำการเมื่อช่วงดึกของคืนวานนี้เอง ในขณะที่ช่วงหัวค่ำซึ่งเป็นรอยต่อสำคัญ อุปกรณ์ตรวจจับที่ทันสมัยยังติดตั้งไม่เสร็จสมบูรณ์ เรื่องก็ดันเกิดขึ้นในช่องว่างนั้นพอ

ยามที่ก้าวขึ้นมานั่งบนรถ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงตีสามครึ่งเข้าไปแล้วค่ำคืนในฤดูหนาวของเมืองเอช่างยาวนานเหลือเกินในช่วงเวลาที่ดึกสงัดเช่นนี้ ผืนฟ้าเบื้องบนมืดมิดสนิทไร้แสงดาว สายหมอกเริ่มโรยตัวหนาเข้าปกคลุมพื้นผิวถนน จนทำให้แสงจากเสาไฟริมทางพร่าเลือนและส่องสว่างได้ไม่เต็มที่ ทัศนวิสัยในการมองเห็นลดต่ำลงอย่างมากมีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องอย่างเจิดจ้า คอยช่วยฝ่าม่านหมอกเบิกทางให้รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าการที่ฮั่วจี้เซินมารับเธอด้วยตัวเองในเวลาเช่นนี้ จึงไม่ใช่เรื่องที่สวี่เพียวเพียวต้องแปลกใจเลยสักนิดเพราะเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่นจริง ๆ ปกติแล้วต่อให้ต้องอยู่เคลียร์งานล่วงเวลา พวกเขาก็แทบจะไม่เคยอยู่เกินสี่ทุ่มเลย ทว่าค่ำคืนนี้กลับต้องฝืนทนอดตาหลับขับตานอนจนเกือบจะโต้รุ่งอยู่รอมร่อ“เกิดเรื่องขึ้นที่คลังสินค้าเหรอ?”“อืม ชิ้นส่วนอะไหล่เกือบทั้งหมดของสินค้าล็อตแรกถูกขโมยไปน่ะ แต่ยังดีที่เป็นพวกเพชรพลอยกับชิ้นส่วนอะไหล่ทั่วไปที่หาได้ตามท้องตลาด ต่อให้พวกเขาได้มันไป ก็ไม่มีทางคาดเดาออกอยู่ดีว่าผลงานชิ้นจริงของเราจะถูกดีไซน์ออกมาในรูปแบบไหน”เพราะผู้ที่มีโอกาสได้เห็นภาพสเก็ตช์ตัวร

หนึ่งสัปดาห์ผันผ่านไปซูหว่านเดินทางกลับมาพร้อมกับชิ้นส่วนอะไหล่ล็อตใหม่ ขณะเดียวกัน ฮั่วสวินเจินและฉีเหมี่ยวก็รีบบึ่งรถกลับมาถึงเมืองเอเช่นกันภายในห้องทำงานของสวี่เพียวเพียว ฮั่วสวินเจินทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้ ก่อนจะล้วงเอาตลับหรือถุงกระสอบป่านที่แบกไว้ข้างหลังออกมา เธอหยิบถุงที่บรรจุเห็ดมอเรลสดใหม่ส่งให้สวี่เพียวเพียวด้วยนัยน์ตาทอประกายระยิบระยับ“พี่สะใภ้ นี่เป็นเห็ดที่ฉันลงมือขุดมาด้วยตัวเองเลยนะ! เพิ่งเคยเห็นกับตาตัวเองเป็นครั้งแรกเลยว่ามีเห็ดหน้าตาแบบนี้ซ่อนอยู่ใต้โคนต้นไม้ด้วย!”สวี่เพียวเพียวปรายตามอง “ทำไมถึงขุดกลับมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”“เหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าเห็ดพวกนี้ราคาแพง จริง ๆ ในป่ายังมีพวกที่หน้าตาสวย ๆ เด่น ๆ กว่านี้อีกตั้งเยอะแน่ะ ฉันว่าจะขุดกลับมาด้วยแล้ว แต่เหมี่ยวเหมี่ยวกลับห้ามเสียงแข็ง”ฉีเหมี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยแทรกขึ้น “ถ้าขืนปล่อยให้ขุดกลับมา มีหวังพวกเราได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มเฝ้าโรงพยาบาลกันยาว ๆ แน่”เพราะเห็ดในป่าลึกยิ่งสีสันฉูดฉาดสะดุดตาและรูปร่างหน้าตางามเท่าใด พิษร้ายของมันก็ยิ่งผลาญชีวิตได้น่ากลัวเท่านั้นตอนที่ฮั่วสวินเจินเพิ่งก้าว

กำหนดการวันหมั้นถูกเคาะลงตัวอย่างเป็นทางการในช่วงคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่สถานที่จัดงานถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาวในเครือฮั่วซื่อทว่าฮั่วหมิ่นกลับอ้างว่าในวันนั้นเขาติดตารางถ่ายทำภาพยนตร์จนไม่สามารถปลีกตัวมาได้ เขาจึงยังทำเพียงแค่ฝากคำอวยพรผ่าน ๆ ขอให้ฮั่วจี้รุ่ยและหานรุ่ยรักกันยืนยาว ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรเท่านั้นเรื่องนี้ทำให้ฮั่วหงตั้งใจที่จะเอ่ยปากเตือนสติและเกลี้ยกล่อมสักสองสามประโยคเพราะอย่างไรเสีย นี่ก็เป็นถึงงานหมั้นของผู้ร่วมสายเลือด การที่พ่อแท้ ๆ ไม่ยอมมาปรากฏตัวในงาน มันช่างดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยและหากทางฝั่งตระกูลเจ้าสาวเกิดทึกทักไปเองว่าตระกูลฮั่วมีข้ออัปยศใดซ่อนเร้นต่อฝั่งเธอ เรื่องราวจะไม่ยิ่งบานปลายไปกันใหญ่หรอกหรือทว่าผลลัพธ์ที่ได้คือฮั่วหมิ่นกลับสวนขึ้นมาทันควันว่า สันดานความเสเพลของเขานั้นผู้คนก็ล่วงรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองอยู่แล้ว หากเขาดันทุรังไป มีแต่จะทำให้ฝั่งตระกูลเจ้าสาวรู้สึกขยะแขยงเสียมากกว่าคำพูดนั้นทำเอาฮั่วหงโกรธจัด หลังจากกระแทกหูโทรศัพท์ลง เขาก็ต้องรีบกระดกน้ำตามเข้าไปหลายแก้วใหญ่ ๆ กว่าจะประคองสติและสะกดอารมณ์อันคุกรุ่

สายตาของจวีเยี่ยฝานที่ทอดมองมานั้นมันคือการกวาดสายตาพิจารณาอย่างจงใจและเปิดเผยอย่างไร้การปิดบังแทบจะเรียกได้ว่าเป็นการไล่เรียงสายตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนทะลุปรุโปร่งไปเสียทุกสัดส่วนรูปร่างหน้าตาของเธอจัดว่าดีเยี่ยม ผิวพรรณผุดผ่องเป็นยองใย ใบหน้าก็ยิ่งมองก็ยิ่งทวีเสน่ห์ชวนหลงใหล โดยเฉพาะแววตาคู่สวยคู่นั้น มันแฝงไปด้วยจริตจะก้านอันเย้ายวนดึงดูดใจอย่างบอกไม่ถูก จนทำให้ภายในใจของจวีเยี่ยฝานเริ่มรู้สึกนึกสนุกและบังเกิดความสนใจขึ้นมาผู้หญิงที่สามารถสยบและกำราบรวบหัวรวบหางผู้ชายอย่างฮั่วจี้เซินไว้ในกำมือได้เช่นนี้จวีเยี่ยฝานไม่มีวันเชื่อหรอกว่าเธอจะไร้ซึ่งกลอุบายที่เหนือกว่าคนทั่วไปทว่าสายตาที่เธอใช้จ้องมองมานั้น กลับทำให้สวี่เพียวเพียวรู้สึกอึดอัดและไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งเธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธไปในทันที “คุณอาสะใภ้รองคะ ฉันไม่ได้มีความสนิทสนมคุ้นเคยกับตัวเจ้าสาวเลยค่ะ อีกทั้งยังไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับคุณชายสี่ด้วย เห็นทีคงไม่เหมาะที่จะเข้าไปรบกวนหรอกค่ะ ลองชวนคุณแม่ของฉันดูดีไหมคะ?”จวีเยี่ยฝานถึงกับชะงักงันไปเล็กน้อยเธอคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าสวี่เพียวเพียวจะกล้าเอ่ยปากปฏิเสธ