All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 741 - Chapter 750

แตกต่างจากความผิดพลาดเมื่อคืนก่อน เพราะในยามนี้เขากำลังเอ่ยปากถามความสมัครใจของเธอ ทั้งระยะห่างระหว่างกันยังเหลืออยู่อีกเกือบนิ้ว ฮั่วสวินเจินจึงมีพื้นที่และโอกาสมากพอที่จะปฏิเสธเขาทว่าเขากลับเก็บลูกอมที่เจินอวิ๋นให้มาไว้ แล้วนำมันมาส่งต่อถึงมือเธอทำให้ฮั่วสวินเจินไม่อาจปฏิเสธได้ลงเธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อร่วมลิ้มรสลูกอมเม็ดนี้ไปพร้อมกับเหลียงเจียเหยียนมันคือลูกอมรสองุ่น ทว่ายังคงความเปรี้ยวหวานของผลไม้ตามธรรมชาติเอาไว้ประดุจมีผลองุ่นสด ๆ กำลังถูกแบ่งปันอยู่ในปากของคนทั้งสอง ถูกคั้นจนหยาดหยดน้ำรสหวานค่อย ๆ ถูกกลืนลงคอไปช่างแตกต่างจากเมื่อคืนนี้โดยสิ้นเชิงกระทั่งเหลียงเจียเหยียนผละออกไป ฮั่วสวินเจินที่ได้ยินเสียงลมหายใจหอบแผ่วเบาของเขาดังอยู่ข้างหู ก็รู้สึกได้ถึงใบหูที่เห่อร้อนขึ้นมาทันทีเธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพื่อไม่ให้เหลียงเจียเหยียนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอในเวลานี้“อย่าคิดนะว่าพอพี่ใหญ่ฉันไม่ว่าอะไรคุณ แล้วฉันจะตกลงคบกับคุณน่ะ”“ผมไม่เคยคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นหรอก”ฮั่วจี้เซินเพียงเปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้ฮั่วสวินเจินอย่างเปิดเผยและถูกต้อง ซึ่งสำหรับเหลี

“ไม่เหมือนกันสักหน่อย ใบเชิญของฉัน เขาก็เชิญฉันกับสามีของฉันเหมือนกันนั่นแหละ”ฮั่วจี้เซินยกมุมปากยิ้ม“ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้คงต้องขอพึ่งบารมีของคุณสวี่ ช่วยพาฉันกลับไปเที่ยวชมสักหน่อยแล้ว”“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”เมื่อกลุ่มนักศึกษาเห็นว่าทั้งสองคนจะมาร่วมงานด้วย ก็พากันส่งเสียงเฮฮาด้วยความดีใจ พร้อมกับบอกเล่าถึงซุ้มกิจกรรมที่พวกตนจะเปิดในงาน และเอ่ยปากเชิญชวนให้สวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินแวะไปอุดหนุนสวี่เพียวเพียวตกปากรับคำเด็ก ๆ กลุ่มนั้นรีบเร่งเท้าเพื่อไปให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายกลับมหาวิทยาลัยสวี่เพียวเพียวมองตามแผ่นหลังของกลุ่มนักศึกษาเหล่านั้นไป พลางดึงมือฮั่วจี้เซินเอาไว้ แล้วเอ่ยงอแง “ฉันเดินไม่ไหวแล้ว นายแบกฉันกลับทีสิ!”ฮั่วจี้เซินได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจระยะทางที่เธอเดินในวันนี้ รวม ๆ กันแล้วคงยังไม่ถึงหนึ่งพันก้าวด้วยซ้ำเขาย่อตัวลงย่อเข่าครึ่งหนึ่งต่อหน้าเธอ พลางตบลงบนแผ่นหลังของตัวเองเบา ๆ “ขึ้นมาสิ”สวี่เพียวเพียวขยับเท้าสองสามก้าวแล้วโถมตัวขึ้นไป นอนหมอบอยู่บนหลังของฮั่วจี้เซิน พลางส่งเสียงบัญชา “ชะ!”ฮั่วจี้เซินประคองโอบรัดตัวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่วงตกลงมาเขาเ

สวี่เพียวเพียวขมวดคิ้ว“เธอจะบอกว่า มีคนขโมยแบบร่างงานออกแบบของเธอไปงั้นเหรอ?”“ใช่ค่ะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใคร พี่ดูแหวนวงนี้สิ เทคนิคงานช่างที่อยู่บนนี้ มองดูแล้วมันเหมือนกับคอลเลกชันร่วมปรีดาที่พวกเรากำลังจะเปิดตัวเลยไม่ใช่เหรอ?”สวี่เพียวเพียวเพ่งมองรูปภาพบนหน้าจอ นิ้วมือจีบขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย“เหมือนจริง ๆ ด้วย”“นั่นเป็นข้อผิดพลาดที่ฉันเคยคิดไม่ตกตอนออกแบบช่วงแรก ๆ ตอนคุณน้าจัดสรรเรื่องงานตีขึ้นรูปเคยบอกกับฉันว่า นี่เป็นเทคนิคที่ค่อนข้างพบได้ทั่วไปในงานช่างทองคำ แต่มันไม่เหมาะกับคอลเลกชันร่วมปรีดา”ดังนั้นฮั่วสวินเจินกับเจินหยวนหลางจึงร่วมมือกันเลือกเทคนิคอื่นที่ซับซ้อนและใช้เวลามากกว่าซึ่งผลลัพธ์ที่ออกมาก็สมบูรณ์แบบกว่างานเดิมที่ฮั่วสวินเจินเคยออกแบบไว้จริง ๆ ทว่าเรื่องแบบร่างรั่วไหล ถือเป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก“เธอมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”“ฉันพอจะเดาออกแล้วค่ะว่าใครเป็นคนทำ แต่เรื่องนี้มันติดตามเอาความได้ยากจริง ๆ ”เนื่องจากแบบร่างชุดนี้ยังไม่ได้ยื่นจดสิทธิบัตร และยังไม่มีลิขสิทธิ์ ต่อให้คิดจะฟ้องร้องปกป้องสิทธิ์ ก็ต้องสูญเสียทั้งเวลาและกำลังทรั

“ใช่แล้วจ้ะ”สวี่เพียวเพียวยิ้มออกมาเล็กน้อยเธอกลับหลังหันไปมองหาฮั่วจี้เซินหลังจากลงนามเซ็นชื่อที่ซุ้มคณะของตัวเองเสร็จ เขาก็หมุนตัวออกตามหาสวี่เพียวเพียวท่ามกลางฝูงชน จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับสายตาของเธอเขาค่อย ๆ ก้าวเดินตรงมาหาเธอทีละก้าวสวี่เพียวเพียวพลันนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาได้ในหัวไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาใด การยินยอมมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดของตนเองให้ออกไป นั่นแหละคือความรักยามอยู่ในวัยเรียน สิ่งนั้นคือเงินทอง ยามที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน สิ่งนั้นคือเวลาความกล้าหาญของผู้ขลาดกลัว ความจริงใจเปิดเผยของผู้สับสนย้อนแย้ง ศักดิ์ศรีของผู้เซนซิทีฟอ่อนไหว และการก้มหัวยอมลงให้ของผู้ถือดีจองหองและทั้งหมดทั้งมวลนี้ ฮั่วจี้เซินล้วนเคยสืบทอดมันให้แก่เธออย่างไม่มีกั๊ก ในช่วงเวลาที่แตกต่างกันออกไปเสมอมาทว่ายังไม่ทันที่ฮั่วจี้เซินจะเดินมาถึงข้างกายเธอพลันมีแฟนคลับของเหยียนเฟิงสองสามคนหันมาเห็นสวี่เพียวเพียวเข้าพอดีพวกเขารีบเขยิบเข้าไปหาเพื่อขอถ่ายรูปคู่และขอลายเซ็นเมื่อเห็นว่าเป็นรุ่นน้องนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเดียวกัน สวี่เพียวเพียวจึงไม่ได้ปฏิเสธ และได้วาดรูปการ์ตูนลา

“สิ่งเดียวที่พี่พอจะแบ่งปันกับทุกคนได้ ก็คืออยากให้ทุกคนยึดมั่นในตัวตนดั้งเดิมของตัวเอง มองเห็นตัวเองให้แจ่มชัด เชื่อมั่นในตัวเอง และหยัดยืนในสิ่งที่เป็นตัวเองตลอดไปค่ะ”สวี่เพียวเพียวขยิบตาข้างหนึ่งอย่างมีเลศนัย“และแน่นอนค่ะ ยินดีต้อนรับทุกคนตบเท้าส่งเรซูเมเข้ามาสมัครงานที่บริษัทของพี่ ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์ à l'aube หรือแบรนด์ผสานวสันต์ในอนาคตนะคะ”คณบดีที่นั่งอยู่ด้านล่างหลุดยิ้มอย่างอ่อนใจและเอ็นดูในยามนี้ แบรนด์ à l'aube กำลังโด่งดังและเป็นกระแสฮิตติดลมบนอย่างยิ่งนักศึกษาเบื้องล่างจำนวนไม่น้อยต่างก็รู้จักแบรนด์นี้เป็นอย่างดีนักศึกษาคนหนึ่งเอ่ยหยอกเย้าหัวเราะร่า “พี่ครับ กว่าพวกผมจะเรียนจบ แบรนด์ของพี่คงเติบโตจนพวกผมเอื้อมไม่ถึงแล้วล่ะมั้งครับเนี่ย”สวี่เพียวเพียวยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี “ไม่ขนาดนั้นหรอกจ้ะ ขอแค่มั่นใจว่าตัวเองมีศักยภาพพอ ต่อให้ต้องพังประตูหลังบ้านทิ้ง พี่ก็ต้องคว้าตัวพวกเธอเข้ามาทำงานให้ได้อยู่ดี”เสียงหัวเราะครื้นเครงดังกระหึ่มขึ้นอีกรอบสวี่เพียวเพียวก้าวเดินลงจากเวที เปิดทางให้ศิษย์เก่าคนอื่นขึ้นมาแบ่งปันประสบการณ์ต่อเธอก้มตัวลงจับมือพูดคุยทักทายกับคณบดี