All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 751 - Chapter 760

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องตรวจคุณหมอก็เอ่ยขึ้นว่า “ยินดีด้วยนะครับ คุณกำลังตั้งครรภ์อยู่ อายุครรภ์สามสัปดาห์เท่านั้น ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเฝ้าระวังติดตามผล อีกสักครู่คุณลองไปลงทะเบียนทำประวัติฝากครรภ์ดูนะครับ”ผู้คนที่เดินทางมาตรวจที่แผนกสูตินรีเวชเพื่อเช็กดูว่าตั้งครรภ์หรือไม่นั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่เตรียมตัวมีบุตรและตั้งใจจะคลอดเด็กออกมาอยู่แล้วบนใบหน้าของคุณหมอจึงประดับไปด้วยร่องรอยแห่งความยินดีสวี่เพียวเพียวเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากห้องตรวจไปอันที่จริงในใจของเธอพอจะมีคำตอบอยู่แล้วยามที่เดินทางมาโรงพยาบาลครั้งก่อน เธอก็พอจะเดาออกว่าตัวเองน่าจะกำลังตั้งครรภ์อยู่ทว่ายามได้เห็นคำยืนยันการตั้งครรภ์ปรากฏอยู่บนใบผลการตรวจ ก็ยังคงทำให้หัวใจของเธอเกิดความรู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันขึ้นอย่างบ้าคลั่งอยู่ดีเด็กคนนี้ในตอนนี้สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ดีมากข้อตกลงที่เคยทำไว้กับเขาก่อนหน้านี้ ยังดีที่สามารถบรรลุผลสำเร็จได้ในที่สุดสวี่เพียวเพียววางมือลงบนหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบของเธอ ในใจคิดเพียงแต่อยากจะรีบไปพบฮั่วจี้เซินให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะบอกข่าวดีนี้ให้เขาฟังทว

บอดี้การ์ดบอกว่า สวี่เพียวเพียวไปเจอฮั่วจี้รุ่ยเข้าที่โรงพยาบาลฮั่วจี้เซินหวนนึกขึ้นมาได้ว่า ระยะหลังมานี้สวี่เพียวเพียวมีความผิดปกติอยู่บ้างจริง ๆ คงจะเดินทางไปตรวจร่างกายมาเป็นแน่เดิมทีตั้งใจเอาไว้ว่า รอให้เธอกลับมาค่อยเอ่ยปากถามไถ่ ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะรีบร้อนเดินทางมาหา และบอกเล่าข่าวดีอันเป็นเซอร์ไพรส์นี้แก่เขาเสียก่อนฮั่วจี้เซินพยายามสะกดอารมณ์ให้ตั้งสติและสงบใจลง ก่อนจะบรรจงอ่านรายละเอียดบนใบผลตรวจในมือของสวี่เพียวเพียวอย่างละเอียดถี่ถ้วนเมื่อมั่นใจว่าทั้งตัวเธอและลูกน้อยในครรภ์ต่างก็แข็งแรงปลอดภัยดีในตอนนี้ เขาจึงค่อยวางใจลงได้ในที่สุดทว่ายังไม่ทันจะได้ดื่มด่ำกับความแช่มชื่นยินดี ฮั่วจี้เซินกระชับอ้อมกอดโอบรัดร่างของเธอเอาไว้ พลางเอ่ยถามขึ้นว่า “มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายตัวไหม? ก่อนหน้านี้คุณแม่เคยบอกว่า ตอนที่เธอตั้งครรภ์ฮว่าฮว่า เธอแพ้ท้องหนักมาก ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”สวี่เพียวเพียวส่ายหน้าเบา ๆ “ตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แค่ช่วงนี้ง่วงนอนบ่อย แล้วก็รสชาติอาหารที่อยากทานเปลี่ยนไป ตอนท้องฮว่าฮว่าก็เป็นแบบนี้ ของที่ชอบทานตอนนั้น ก็เป็นของที่ฮว่าฮว่าชอบกินในต

ตลอดทั้งโปรเจกต์ ฮั่วจี้เซินเลือกรูปแบบที่มีระดับความเข้มข้นสูงที่สุดทั้งหมดรอบกายเขามีชายหนุ่มอยู่หลายคนเช่นกันที่ต่างลังเลใจเลือกแผ่นอิเล็กโทรดจำนวนน้อยชิ้น กับกิจกรรมทดลองความเจ็บปวดจากการคลอดบุตรในระยะเวลาที่สั้นที่สุดทว่าฮั่วจี้เซินกลับเลือกแผ่นอิเล็กโทรดถึงแปดชิ้น และเลือกการทดลองคลอดบุตรตามธรรมชาติซึ่งนับเป็นรูปแบบที่มีระดับความยากและเจ็บปวดที่สุดรูปแบบหนึ่งห้าระดับแรก ความเจ็บปวดไม่ได้รุนแรงนัก เป็นเพียงระลอกแล้วระลอกเล่า ที่ทวีความเจ็บปวดขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกครั้งข้างกายเขาเริ่มมีเสียงครางฮือของคนที่อดทนไม่ไหวเล็ดลอดออกมาเมื่อมาถึงระดับสิบ แทบจะเป็นความเจ็บปวดราวกับอวัยวะภายในถูกบีบอัด และระเบิดออกผู้คนรอบข้างต่างพากันยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้หยุดไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้อีกแล้วเมื่อมาถึงระดับสิบสอง จึงจะเป็นความเจ็บปวดจำลองในยามคลอดบุตรอย่างแท้จริงบนหน้าผากของฮั่วจี้เซินผุดเม็ดเหงื่อเย็นเยียบชั้นบาง ๆ เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือเองก็กำลังเกร็งกระตุกเขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย ทว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการจำลองผ่านผิวหนังเท่านั้น มิใช่ความเจ็บปวดจากการคลอ

หลายวันต่อมา ณ ฮั่วซื่อกรุ๊ปเซ่ามู่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานประธาน “คุณฮั่วครับ คุณชายรุ่ยขึ้นมาแล้วครับ บอกว่าอยากพบคุณ”“ให้เขาขึ้นมา”“ครับ”ผ่านไปครู่เดียว ฮั่วจี้รุ่ยก็ปรากฏตัวขึ้นภายในห้องทำงานของฮั่วจี้เซิน พร้อมกับเอ่ยเรียกขึ้นว่า“พี่ใหญ่”“มีเรื่องอะไรถึงมาหาฉัน?”ฮั่วจี้รุ่ยนั่งลงบนโซฟา ยื่นมือปัดผมหน้าม้าของตนไปไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าร่องรอยจากแผลไฟไหม้ บนหน้าผากของเขายังคงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนฮั่วจี้รุ่ยหันไปมองฮั่วจี้เซินที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานสองพี่น้องสบตากันเข้าพอดีฮั่วจี้เซินลุกขึ้นยืน เอนกายพิงขอบโต๊ะทำงาน มองลงมาที่ฮั่วจี้รุ่ยด้วยสายตาที่เหนือกว่าฮั่วจี้รุ่ยเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ต้องให้ต้อนจนมุมถึงที่สุด ถึงจะพอใจอย่างนั้นเหรอครับ?”“ฉันได้ต้อนจนนายสิ้นไร้ไม้ตอกแล้วหรือเปล่า ในใจนายรู้ดีที่สุด”ฮั่วจี้รุ่ยแค่นหัวเราะเยาะออกมาคราหนึ่ง“ใช่สิครับ พี่ใหญ่ส่งผมไปต่างประเทศ ธุรกิจที่ให้ผมรับช่วงต่อก็เป็นกิจการของคุณพ่อผมเอง แน่นอนว่าคงไม่นับว่าเป็นการต้อนจนมุมหรอกครับ แต่พี่ใหญ่ครับ พี่คิดจริง ๆ เหรอว่าทำแบบนี้แล้วจะแก้ปัญหาได้ครั้ง

ภายในบาร์ แสงไฟนีออนกะพริบไหวระยิบระยับชายหญิงสวมกอดกัน โยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงฮั่วสวินเจินเดินหาโต๊ะโซฟาที่เจินหลิ่นอยู่ เอ่ยทักทายแล้วทรุดตัวลงนั่ง“เจินเจินทำไมเพิ่งมาล่ะเนี่ย?”“เพิ่งเลิกงานค่ะ ที่บริษัทมีเรื่องกองพะเนินรอให้ฉันสะสางอยู่เพียบเลย”คนที่มีชาติตระกูลอย่างฮั่วสวินเจิน น้อยคนนักที่จะตั้งอกตั้งใจทำงานจริง ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าฮั่วสวินเจินไม่ได้ดำรงตำแหน่งอะไรในฮั่วซื่อกรุ๊ปจึงยิ่งพบเห็นได้ยากยิ่งขึ้นไปอีกเจินหลิ่นจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบมวนหนึ่งในช่วงแรก เธอก็รู้สึกสนใจในตัวของฮั่วสวินเจินอยู่บ้างเหมือนกัน เจินหยวนหลางบอกให้เธอลองคบค้าสมาคมไว้ ไม่มีทางเสียหายอะไร เจินหลิ่นจึงคิดว่า อย่างไรเสียก็ถือว่าเป็นญาติกัน มาพบหน้ากันหน่อยก็ไม่เสียหายพอได้คบค้าสมาคมกันนานเข้า เจินหลิ่นถึงได้ค้นพบว่าฮั่วสวินเจินนั้นแตกต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ในแบบที่เธอเคยคิดไว้อย่างสิ้นเชิงมีอารมณ์ฉุนเฉียว มีความเย่อหยิ่งทระนงตน แต่สิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่า กลับเป็นความสามารถที่แท้จริงการนัดพบในครั้งนี้ แท้จริงแล้วเจินหลิ่นต้องการโน้มน้าวใจให้ฮั่วสวินเจินมาร่วมลงทุนทำธุรก