ในใจของซูเหย่าฉิงเต็มไปด้วยความหวานชื่นและความเขินอายเพียงเท่านี้เซี่ยชิงซางก็ไม่มีทางสลัดเธอทิ้งไปได้ง่าย ๆ แล้วทว่าเซี่ยชิงซางกลับไม่ได้มีความทะนุถนอมบุปผาเลย ซูเหย่าฉิงทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจะเหลือความทรงจำดี ๆ ใดไว้เลยยามที่ต้องประคองเรียวขาสั่นเทาไปล้างหน้าแปรงฟัน ซูเหย่าฉิงก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้นซูหว่านเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณหากไม่ใช่เพราะซูหว่าน เธอก็คงไม่ตกต่ำลงมาถึงสภาพนี้แต่ก่อนเซี่ยชิงซางเป็นผู้ชายที่เธอไม่แม้แต่จะชายตาแลมองต่อให้เวลานี้เขาจะมีแนวโน้มการเติบโตที่ดี และวันข้างหน้าในอนาคตก็มิใช่ว่าจะไม่มีโอกาสสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ทว่าซูเหย่าฉิงย่อมเข้าใจดีว่า คนรวยหน้าใหม่ที่สร้างฐานะด้วยมือเปล่า ไม่มีทางเอาชนะตระกูลเก่าแก่ที่สะสมความมั่งคั่งมาหลายยุคสมัยได้อย่างเด็ดขาดซูเหย่าฉิงหลับตาลงพร้อมกับกำผ้าขนหนูในมือแน่น นึกอยากให้ผ้าขนหนูตรงหน้ากลายเป็นซูหว่าน แล้วฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ ความผิดทั้งหมดทั้งมวล ล้วนเป็นความผิดของซูหว่านทั้งสิ้น-เมื่อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ ก็เข้าสู่เดือนมกราคมแล้วหลังจากกองทัพผู้เข้าสอบปริญญาโทแยกย้ายกันไป ห้อ
Baca selengkapnya
Masuk
