All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 721 - Chapter 730

แต่ในเมื่อถือมันติดมือมาแล้ว สู้เอาพกกลับไปเผาทำลายทิ้งที่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่าฮั่วสวินเจินควานหากุญแจรถอยู่ตั้งนานสองนานแต่ก็หาไม่เจอคาดว่าเธอน่าจะเผลอโยนทิ้งไว้ที่บ้านตามความคุ้นเคยเสียมากกว่าเธอถือถุงบรรจุเศษกระดาษเดินออกมาด้านนอก ฮั่วสวินเจินกวาดสายตาหันไปมองทางประตูโดยอัตโนมัติ และสะดุดเข้ากับรถของเหลียงเจียเหยียนที่จอดอยู่ตรงมุมตึกพอดีความรู้สึกในใจตอนนี้บอกไม่ถูกเลยว่ามันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ฮั่วสวินเจินยืนนิ่งอยู่กับที่ใบไม้สองใบปลิวร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ ตกลงแทบเท้าของเธอราวกับกำลังตั้งคำถามกับเธอว่า จะเลือกหันซ้าย หรือหันขวาดีแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นรถคันนั้น แล้วโบกแท็กซี่กลับบ้านไปเสียหรือจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาดีนะ?ฮั่วสวินเจินยื่นมือไปควานหาของในกระเป๋าทว่ากลับไปสัมผัสโดนซาลาเปาสองลูกจากเมื่อเช้าเข้าเสียอย่างนั้นซาลาเปาทั้งสองลูกเย็นชืดไปเสียแล้ว แต่ราวกับว่าต่อให้มีถุงพลาสติกกั้นอยู่ เธอก็ยังคงได้กลิ่นหอมของมันโชยออกมาจาง ๆเมื่อว่านฉู่กวางเห็นเธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหนเสียที “ผู้อำนวยการฮั่วครับ ฝั่งโน้นมีรถคันหนึ่งจอดรอคุณอยู่นะครับ!”

สายการผลิตของแบรนด์ลูกถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็วสวี่เพียวเพียวครุ่นคิดอยู่นานสองนาน ก่อนจะตัดสินใจตั้งชื่อแบรนด์ลูกนี้ว่า ผสานวสันต์ผลิตภัณฑ์ชุดแรกที่จะปล่อยออกมามีชื่อว่า ร่วมปรีดาโดยเน้นชูจุดเด่นไปที่คอลเลกชั่นเครื่องประดับแต่งงาน แต่ในขณะเดียวกันก็คำนึงถึงการสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้อย่างลงตัว ในส่วนของงานฝีมือและการผลิตจะรับผิดชอบโดยฝ่ายของเจินหยวนหลาง นับเป็นการร่วมมือกันแบบพันธมิตรที่แข็งแกร่งอย่างไร้ที่ติเมื่อกระบวนการผลิตถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว ทั่วทั้งบริษัทก็เริ่มหมุนวนขับเคลื่อนและประสานงานกันราวกับเฟืองจักรที่ขบเข้าหากันอย่างรวดเร็วสวี่เพียวเพียวพาเหล่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมาร่วมประชุมกันพี่เฉิน หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์เอ่ยขึ้นก่อนว่า “คุณสวี่คะ ทางเราได้เตรียมแผนเส้นทางการโปรโมตไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่มีผู้บริโภคจำนวนไม่น้อยเลยที่แสดงความคาดหวังอยากให้ร่วมงานกับอาจารย์เหยียนเฟิงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ในคอลเลกชันนฤมิตปีกและคอลเลกชันสวนอีเดน เราเคยแนบภาพประกอบผลงานของเหยียนเฟิงแถมไปด้วย ซึ่งเป็นล็อตที่ขายหมดเกลี้ยงเร็วที่สุดเลยค่ะ”สวี่เพียวเพียวระบายยิ้มมุมปาก “พว

คำพูดนี้ช่างกำกวมและคลุมเครือราวกับว่าตัวของซูหว่านเป็นหนึ่งในอาหารบนจานที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขาลิ้มลองเช่นนั้นความรู้สึกไม่สบายใจเล็ก ๆ จึงก่อตัวขึ้นในใจของซูหว่านทว่าเธอก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับปฏิเสธคำชวนดื่มไวน์ของฮั่วจี้เจ๋ออย่างนิ่มนวล “ฉันต้องขับรถค่ะ คุณชายเจ๋อเชิญตามสบายเลย ไวน์แดงของที่นี่รสชาติดีมากทีเดียวค่ะ”“ผมก็นึกว่าพี่หกจะควบคุมเข้มงวดซะอีก ขนาดออกข้างนอกยังไม่ยอมให้คุณดื่มสักแก้วเลยเหรอ”“นั่นสิคะ” ซูหว่านเท้าคาง แกล้งทำท่าทางถอนหายใจด้วยความหนักใจ แต่บนใบหน้ากลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ใครมองปราดเดียวก็รู้ทันที “เขาเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แม้แต่อยู่บ้านก็ยังไม่ยอมให้ฉันดื่มเลย พอดีฉันแพ้แอลกอฮอล์น่ะค่ะ”มุมปากของฮั่วจี้เจ๋อยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาทว่าพออาหารยกมาเสิร์ฟ รอยยิ้มจางๆ นั้นก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นเซ็ตอาหารที่ซูหว่านสั่งมีแต่ผักล้วน ปากบอกว่ามากินข้าว แต่เอาเข้าจริงแทบไม่ต่างอะไรกับการกินหญ้าเลยหากพูดตามคำของฉีเหมี่ยวแล้ว วัวยังกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์มากกว่าที่ซูหว่านกินเสียอีกซูหว่านเป็นคนอ้วนง่าย ปกติถ้ามีเวลา

นี่ตั้งใจไว้แล้วสินะว่าจะต้องทำให้ซาลวี่เอินเอ่ยปากพูดให้ได้“เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของพี่ได้ยังไง?”“คุณพ่อเป็นคนบอกฉันค่ะ คุณชายเล็กซา ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยนะคะ...”ซูหว่านแอบหาวออกมาเบา ๆ มือบางถือโทรศัพท์มือถือของซาลวี่เอินแกว่งไปมา เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้วซาลวี่เอินเห็นดังนั้นก็เลิกมุมปากขึ้น ทว่าบนใบหน้ายังคงแสดงสีหน้าเรียบตึง “จะให้ช่วยเรื่องอะไร?”ซูเหย่าฉิงเห็นว่าซาลวี่เอินยอมคุยกับเธอแล้ว ก็พลันฮึกเหิมมีกำลังใจขึ้นมาทันที“พี่ไม่รู้อะไร พี่สาวทำเกินไปแล้วจริง ๆ ค่ะ! ถึงขั้นเอากระทั่งบ้านของคุณพ่อคุณแม่ฉันไปขาย ทำให้พวกเราทั้งครอบครัวต้องจำใจกลับบ้านเกิด แถมบ้านเกิดก็ไม่มีใครคอยซ่อมแซม ตอนนี้ฝนตกทีไรก็รั่วไปหมด...”บ้านเดิมของตระกูลซูตั้งอยู่ในมณฑลเจียงซึ่งอยู่ติดกับเมืองเอแม้พื้นที่ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงจะไม่มั่งคั่งร่ำรวยเท่ากับทางตอนใต้ แต่ก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้บ้านที่นั่นเดิมทีก็เป็นซูเหวินเฉียงที่ทุ่มเงินก้อนใหญ่ซ่อมแซมไว้ก่อนหน้านี้ การจะให้อยู่กันทั้งครอบครัวจึงไม่ใช่แค่พออยู่ได้ แต่ยังมีพื้นที่เหลือแหล่เสียด้วยซ้ำเพียงแต่หากซูเหย่าฉิงคิดจะเสวยสุขใช้ชีวิ

ภายใต้ชุดของเหลียงเจียเหยียนคือเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟของบาร์แม้จะบอกว่าเป็นเด็กเสิร์ฟ แต่ก็สวมสูทผูกเนกไทมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อผ้าด้อยคุณภาพบางเฉียบ แนบชิดติดไปกับมัดกล้ามเนื้อจนเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน เต็มไปด้วยความตึงแน่นเปี่ยมพลังบนศีรษะของเหลียงเจียเหยียนยังคาดที่คาดผมปุกปุยอันหนึ่งเอาไว้ด้วยขับให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเจินหลิ่นพูดจบ เขาก็ยื่นมือไปกุมมือของฮั่วสวินเจินขึ้นมา แล้วพาไปวางทาบไว้บนแผ่นอกของตัวเองแรงเต้นอันทรงพลังของหัวใจดังตุบ ๆ อยู่ใต้ฝ่ามือของฮั่วสวินเจิน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ชายหนุ่มพรมมา กลิ่นอายความเย็นเยือกของสนซีดาร์ผสมผสานเข้ากับกลิ่นเหล้าภายในห้องส่วนตัว ลอยอบอวลเข้ามาในโพรงจมูกของฮั่วสวินเจินพร้อมกัน“คุณผู้หญิงอยากให้ผมถอดไหมครับ?”สายตาของเขาจ้องตรงดิ่งเข้ามาในดวงตาของฮั่วสวินเจินอย่างไม่หลบเลี่ยงริมฝีปากขยับเปล่งเสียงไร้เสียงว่า “ฮั่วสวินเจิน”เขากล่าวเรียกชื่อของเธอ มือข้างหนึ่งกดทับมือของเธอเอาไว้ แนบชิดติดอยู่กับร่างกายของเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนีปลายนิ้วของฮั่วสวินเจินร้อนผ่าวเธอถูกกล