All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 731 - Chapter 740

“อย่าพูดถึงเลย เขานอกใจ ฉันเลยบอกเลิก ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะไปหาผู้หญิงมาได้มากมายขนาดนั้น ฉันเลยแจ้งรายงานจนเขาโดนปลดจากตำแหน่งไปซะเลย”“ได้ยินลูกพี่ลูกน้องเล่าให้ฟังมาว่า พวกคนที่ทำงานในหน่วยงานรัฐนี่ก็ใช้ชีวิตกันสุดเหวี่ยงเหมือนกันนะ หัวหน้าของลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะ ชื่ออะไรนะ มีแฟนตั้งหลายคนแน่ะ โอ๊ย ว่าแต่ อ้อ ใช่แล้ว ชื่อเหลียงเจียเหยียน!”ฮั่วสวินเจิน “...หืม?”เมื่อเห็นว่าคืนนี้เธอปรายตามองมาเป็นครั้งแรก ผู้หญิงคนที่กำลังเม้าท์มอยก็นึกว่าฮั่วสวินเจินเกิดสนใจขึ้นมา จึงโน้มตัวข้ามตัวของเจินหลิ่นไปกระซิบกระซาบกับฮั่วสวินเจินว่า“ลูกพี่ลูกน้องฉันบอกมาว่า หัวหน้าคนนั้นกว่าจะไต่เต้าเลื่อนขั้นขึ้นมาได้ยากลำบากขนาดนั้น แต่กลับมีผู้หญิงแวะเวียนมาหาไม่ซ้ำหน้าเลยสักวัน! เดาว่าคงเป็นพวกไร้เส้นสายสินะ ถึงได้คิดจะทำความรู้จักกับผู้หญิงหลาย ๆ คนเพื่อหาช่องทางสร้างคอนเนคชันให้ตัวเอง ก็พอจะเข้าใจได้แหละนะ!”เล่าเป็นตุเป็นตะราวกับเห็นมากับตาตัวเองฮั่วสวินเจินยกเหล้าขึ้นจิบเบา ๆ แล้วยิ้มเอ่ยว่า “หน้าตาเป็นอย่างไรล่ะคะ? ถ้าหน้าตาดีก็คงไม่น่าห่วงเรื่องหาคู่หรอกมั้งคะ? เดี๋ยวก็คงมีผู้ใหญ่สายตาแหล

“ถ้าคุณคิดแบบนั้น ถือว่าเข้าใจผิดกันไปกันใหญ่แล้ว”เธอมองพวกทายาทตระกูลดังที่เที่ยวเตร่ใช้ชีวิตเหลวแหลกในแวดวงสังคมมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ตาม ดูเหมือนว่าพวกเขาคบหาคลุกคลีกันก็เพื่อเรื่องพวกนั้นเท่านั้นน่าสมเพชเวทนาสิ้นดีเธอไม่อยากจะมานั่งขบคิดเลยว่าเหลียงเจียเหยียนจะเป็นคนประเภทนั้นด้วยหรือเปล่าและเธอก็ไม่อยากเสียเวลามาอธิบายความประพฤติของตัวเองให้ใครฟังเช่นกันเหลียงเจียเหยียนดึงสายตาลงมองต่ำ ในแววตาไหวระริกด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย“คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นงั้นเหรอ? ที่ผมมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อปฏิบัติภารกิจจริง ๆ ทางหน่วยงานที่เกี่ยวข้องขอความช่วยเหลือมา เพราะผมมีประสบการณ์เคยเข้าร่วมปฏิบัติการด้านนี้มาก่อน พวกเขาเลยเลือกผมมา ส่วนรายละเอียดเจาะลึก ไว้ผมค่อยอธิบายให้คุณฟังทีหลังก็แล้วกัน”“แต่ว่านะ ฮั่วสวินเจิน ผมมีความจริงใจอยากจะจีบคุณจริง ๆ ”นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เหลียงเจียเหยียนต้องเจอกับปัญหาที่ยุ่งยากและรับมือยากขนาดนี้ถึงกับต้องมาพิสูจน์ความจริงใจของตัวเองให้ผู้หญิงคนหนึ่งดู“ฉันไม่ได้คิดว่าคุณเป็นคนไม่ดีหรอกนะคะ ส่วนเมื่อกี้ เป็นความผิดของฉันเ

ฮั่วจี้เจ๋อยังคงเอ่ยต่อ “ตั้งแต่เล็กจนโต ของอะไรที่พี่ใหญ่ไม่เอาแล้วก็มักจะตกเป็นของพี่ตลอด ดูท่าว่าพี่หกคงจะชินแล้วสินะครับ”ซาลวี่เอินยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอึกหนึ่งย่อมฟังออกถึงเจตนายุยงส่งเสริมของฮั่วจี้เจ๋อที่จงใจปล่อยออกมาผู้คนมากมายต่างก็คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮั่วจี้เซินเป็นในทำนองนี้ มองว่าเขาเป็นเหมือนสุนัขที่คอยกระดิกหางอ้อนวอนขอเศษอาหารฮั่วจี้เซินทว่ามีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีแก่ใจสิ่งที่เขาได้รับมานั้นไม่ใช่ของเหลือเดนที่ฮั่วจี้เซินไม่ต้องการอย่างที่คนอื่นเข้าใจขนมขบเคี้ยวในวัยเด็ก ไปจนถึงโปรเจกต์งานในยามเติบโต มีหลายต่อหลายครั้งที่เป็นสิ่งที่ฮั่วจี้เซินเองก็จำเป็นต้องใช้เช่นกัน แต่กลับเลือกที่จะสละและยกมันให้กับเขาต่างหากส่วนเรื่องผู้หญิงนั่นเป็นเพราะเขาดึงดันตื๊อเอง ผลลัพธ์ที่ตามมาก็เรียกว่าได้สิ่งที่เขาหาเรื่องเองทั้งนั้นซาลวี่เอินยกเหล้าในแก้วขึ้นดื่มอึกหนึ่ง กลับไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยว มีเพียงรอยยิ้มเจือจางปรากฏขึ้น“อย่างน้อยฉันก็แย่งมาได้ ผิดกับนาย ต่อให้เป็นของที่อาเซินไม่เอา นายก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะคว้ามันมาครอบครอง”รอยยิ้มบนใบหน้าของฮั

กลัวว่าเธอจะมองคนไม่ออก จนถูกหลอกลวงได้ง่าย แล้วเอาความจริงใจไปทุ่มเทแล้วสูญเปล่าอย่างไร้ค่าหลังจากอ่านอีเมลฉบับนั้นจบ สวี่เพียวเพียวนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่สายลมพัดผ่านใบหน้าของเธอ สวี่เพียวเพียวถึงได้รู้ตัวว่าน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มจนรู้สึกเย็นวาบไปหมดเมื่อปิดอีเมลลงแล้ว เธอก็ทำตามคำขอร้องของเจินอวิ๋นทุกประการ โดยไม่ได้นำเรื่องนี้ไปบอกให้ฮั่วสวินเจินรู้เลยแม้แต่น้อยเพียงแต่ในเมื่อเจินอวิ๋นเลือกที่จะเชื่อใจเธอ สวี่เพียวเพียวก็ไม่อยากทำให้ผู้ล่วงลับต้องผิดหวังเธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายโทรหาฮั่วจี้เซินปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีแม้แต่จังหวะหยุดพักให้ลังเลน้ำเสียงนุ่มนวลอบอุ่นดังขึ้นจากทางฝั่งนั้น “ที่รัก คิดถึงกันเหรอครับ?”“มีเรื่องอยากให้นายช่วยจัดการหน่อยน่ะ”ฮั่วจี้เซินส่งเสียงอืมรับในลำคอ ปลายสายที่มีเสียงหัวปากกาหมึกซึมขูดขีดลงบนกระดาษดังแกรกกราดเพื่อเซ็นเอกสาร ตามมาเสียงเอ่ยตอบ “ที่รักบัญชามาได้เลยครับ”“ฉันอยากให้นายช่วยสืบเรื่องของเหลียงเจียเหยียนให้หน่อย”“หืม?”ฮั่วจี้เซินถือโทรศัพท์ให้มั่น คิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับใช้เวลาคิดอยู่ส

“เรื่องของพี่เขยเนี่ย ก่อนหน้านี้อธิบายเคลียร์ไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”“เขาก็ไม่ยอมเชื่อน่ะสิ ผู้ชายเวลาจะงอแงขึ้นมาเนี่ยมันน่ารำคาญจริง ๆ ”เหลียงเจียเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมช่วยอธิบายให้เขาฟังเองก็ได้ครับ”“เอาสิ หมอนั่นเพิ่งออกไปปฏิบัติภารกิจ ฉันไม่ได้เห็นหน้าเขามาครึ่งเดือนแล้วเนี่ย”สวี่เพียวเพียวยกซุปขึ้นจิบพลางเอ่ยยิ้ม ๆ “พี่เขยงานยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”เจี่ยนหลินถอนหายใจออก ยกมือขึ้นเท้าคางทำหน้าหงุดหงิด “นั่นน่ะสิ เดิมทีปีนี้พวกเรากะว่าจะพยายามปั๊มลูกคนที่สองกันสักหน่อย แต่เงาหัวของพ่อเด็กยังหาไม่เจอเลย จะให้ฉันไปลากตัวเขากลับมานอนด้วย พอเสร็จกิจแล้วค่อยปล่อยให้เขากลับไปทำภารกิจต่อหรือไงกันเล่า?”น้ำเสียงของเจี่ยนหลินเจือความน้อยใจอยู่ไม่น้อยฮั่วสวินเจินเลิกคิ้วขึ้นสูง “ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?”เจี่ยนหลินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยสีหน้าเอือมระอา “ดูจากปริมาณงานที่เขาโหมทำอยู่ในตอนนี้แล้ว สภาพคงใช้งานไม่ค่อยได้แล้วล่ะมั้ง”สวี่เพียวเพียวถึงกับต้องกลั้นหัวเราะก่อนหน้านี้เธอมักจะได้ยินเจี่ยนหลินกับเยี่ยนชิวบ่นเรื่องสามีของตัวเองให้ฟังอยู่บ่อย ๆ พอมาลองฟังตอนนี้ด