All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 811 - Chapter 820

ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเอาความมั่นใจมาจากไหนกันสวี่เพียวเพียวนั่งลงตรงข้ามกับอวี๋ฮุ่ย“เขาอยากมาหาโยวโยวเหรอคะ?”“ฉันก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เขามาสักหน่อย เด็กยังไงก็ต้องมีพ่อ เด็กผู้ชายขาดการดูแลจากพ่อไม่ได้อยู่แล้ว แต่ทุกครั้งที่เขาพาโยวโยวไป กลับคอยแต่จะกรอกหูใส่ร้ายป้ายสีฉันให้ลูกฟังอยู่เรื่อยเลย!”พอพูดถึงเรื่องพวกนี้ อวี๋ฮุ่ยก็โมโหขึ้นมา“มาแอบสืบเรื่องส่วนตัวของฉัน ถามโยวโยวว่ารู้ไหมว่าฉันหาเงินได้เท่าไหร่ มีแผนจะแต่งงานใหม่หรือยัง แถมยังบอกอีกว่าถ้าฉันแต่งงานมีลูกใหม่เมื่อไหร่ จะไม่สนใจโยวโยวแล้ว! คำพวกนี้คือใช้ปากพูดจริง ๆ ใช่ไหม?”ผู้ชายที่นอกใจแถมยังมีลูกนอกสมรสกล้าพูดจาแบบนี้ ช่างน่าขันสิ้นดีสวี่เพียวเพียวหัวเราะออกมาเบา ๆ “เขาคงคิดว่าคนทั้งโลกเป็นเหมือนตัวเองสินะ”“ช่างหัวมัน! ฉันนึกว่ามันสำนึกได้อยากจะมาใช้เวลากับลูกมากขึ้น ที่ไหนได้กลับมาบอกฉันว่า ถ้าอยากให้เซ็นยินยอมให้โยวโยวเปลี่ยนนามสกุล ให้เอาเงินยี่สิบห้าล้านบาทมาแลก! หน้าด้านจริง ๆ !”พออวี๋ฮุี่ยนึกถึงเรื่องนี้ เพลิงโทสะก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อดับความโมโหในอกลงไปสวี่เพียวเพียวเอ่ยขึ

“ฉันเตรียมใจไว้แล้วล่ะ”อวี๋ฮุ่ยถามขึ้นอีก “แล้วทางเจินเจินเป็นยังไงบ้างล่ะ?”“บอกว่าจะแต่งงานกันเดือนกันยายนปีหน้าค่ะ”อวี๋ฮุ่ย “...หา?”คนพวกนี้แต่ละคน ขยันสรรหาเรื่องเผือกมาให้เธอกินไม่เว้นแต่ละวันเธอแทบจะไม่มีเวลาตามย่อยข่าวพวกนี้ทันแล้วนะ!“ไม่ใช่ว่าตอนไปทำกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ครั้งก่อน เธอตกทะเลไปเหรอ? อยู่ ๆ ทำไมถึงไปแต่งงานซะงั้น?”เธอก็รู้อยู่แล้วว่าจริง ๆ ฮั่วสวินเจินถูกหาตัวเจอและปลอดภัยดี ข่าวคราวหลังจากนั้นล้วนเป็นทางฮั่วจี้เซินที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อตบตาคนอื่นเพียงแต่ไม่รู้ว่ากำลังตบตาหูตาใครอยู่เท่านั้นเองสวี่เพียวเพียวก็นำเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดมาเล่าให้ฟังอวี๋ฮุ่ยไม่ใช่คนนอก ในแง่เครือญาติเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฮั่วจี้เซิน ส่วนในแง่การทำงานเธอก็เป็นบุคลากรระดับสูงของฮั่วซื่อกรุ๊ปพอฟังจบ บนใบหน้าของอวี๋ฮุ่ยก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ“อาเจ๋อเขา... หมอนั่นบ้าไปแล้วเหรอ?”สวี่เพียวเพียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ทางคุณอาสองแต่งงานใหม่และมีลูกอีกคนแล้ว ได้ยินมาว่าฝ่ายหญิงคลอดลูกชาย น้ำหนักสามกิโลเศษ ๆ ”การที่ฮั่วหมิ่นแต่งงานใหม่และมีลูกไม่ใช่เรื่อ

เด็กที่ป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด มักทำให้พ่อแม่ส่วนใหญ่ต้องตกอยู่ในวังวนแห่งการโทษตัวเองโดยเฉพาะผู้เป็นแม่มักคิดว่าเป็นเพราะตนเองที่ไม่ได้มอบร่างกายที่แข็งแรงให้กับลูกครอบครัวจำนวนมากเองก็ไม่มีกำลังพอที่จะแบกรับค่าผ่าตัด แม้แต่ค่าใช้จ่ายในการตรวจวินิจฉัยเบื้องต้นก็ยังถือเป็นภาระที่หนักหนาสาหัสไม่น้อยสิ่งที่เซี่ยถานโจวตั้งใจจะทำนั้นนับเป็นเรื่องที่ดีมากเพียงแต่เขายังประเมินต้นทุนที่ต้องใช้จ่ายจริงต่ำเกินไปสิ่งที่เขายังทำไม่สำเร็จ สวี่เพียวเพียวอยากจะสานต่อให้เป็นรูปเป็นร่าง“ฉันร่วมทุนส่วนหนึ่ง นายร่วมทุนส่วนหนึ่ง แล้วลองชวนเพื่อน ๆ รอบตัวที่สนใจมาร่วมด้วย เราต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จได้อย่างแน่นอน”ฮั่วจี้เซินมองสวี่เพียวเพียวด้วยสายตาอ่อนโยนเวลานี้เธออยู่ในช่วงกลางของการตั้งครรภ์แล้วสวมชุดอยู่บ้านสีขาวนวล ชายกระโปรงบานกว้างทิ้งตัวกองอยู่แถวข้อเท้า ทว่าทั้งร่างของเธอกลับเปล่งประกายแสงนุ่มนวลออกมาราวกับมีรัศมีเรืองรองโอบล้อมรอบกาย แผ่ซ่านความอบอุ่นออกมารอบด้านยามที่เอ่ยถึงวิธีที่จะช่วยเหลือผู้คนเหล่านั้น ดวงตาของเธอกลับเป็นประกายระยิบระยับ แววตาทอแสงวิบวับเปี

เธอตัดใจซื้อรถยนต์มือสองคันเล็กราคาหลักหมื่นมาคันหนึ่ง ให้สองพี่น้องใช้ร่วมกันก็เพียงพอแล้วฉีเหมี่ยวพูดจบก็ทิ้งผู้ชายคนนั้นไว้เบื้องหลัง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถเธอขับรถกลับบ้านและลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท-ปีนี้ àl'aube ได้ขยายกำลังการผลิตทั้งคอลเลกชันนฤมิตปีกและคอลเลกชันสวนอีเดน ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทางฝั่งผสานวสันต์ หลังจากร่วมมือกับหลิวจินเก๋อ คอลเลกชันร่วมปรีดาก็ทำยอดขายได้เกินความคาดหมายส่วนแบบร่างของสินค้าพิเศษรุ่นลิมิเต็ดที่จะร่วมมือกับหลิวจินเก๋อในไตรมาสหน้า ได้ถูกส่งให้หลินซวงเจียงและเข้าสู่กระบวนการผลิตแล้วรอจนกว่าเรื่องทางฝั่งฮั่วซื่อทั้งหมดจะสงบลงอย่างเด็ดขาด ก็จะเป็นเวลาที่ผลิตภัณฑ์ใหม่เปิดตัวต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการถึงเวลานั้นจะต้องสร้างความตื่นตะลึงอย่างแน่นอนสวี่เพียวเพียวแจกโบนัสสิ้นปีหนาปึกให้พนักงานทุกคนอีกทั้งยังปลดพนักงานที่ไม่เหมาะกับ àl'aube และผสานวสันต์ออกเช่นกัน โดยให้เลือกระหว่างการย้ายสายงานไปบริษัทอื่นตามการแนะนำภายใน หรือจะรับเงินชดเชยแล้วลาออกไปคนส่วนใหญ่เลือกที่จะจากกันด้วยดีตอนเซ็นชื่อ สวี่เพียวเพียวยิ้มกล่าวว่า “ทุกปี สิ

คิดว่าคนคนนั้นคงเห็นสภาพของเธอในตอนนี้แล้วรู้ว่าเธอกำลังตกอับ จึงไม่อยากคบค้าสมาคมด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนปลิงดูดเลือดที่คอยเกาะติดไม่เลิกราซูเหย่าฉิงรู้ดีแก่ใจว่าคนพวกนี้มักเหยียบย่ำคนจนยกยอคนรวยเป็นกิจวัตรสักวันหนึ่งเธอจะต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมให้ได้คอยดูเถอะว่าคนพวกนั้นจะยังกล้าทำสายตากับเธอแบบนั้นอีกไหม!ซูเหย่าฉิงรีบคลานเข้าไปอย่างลนลาน อาศัยจังหวะก่อนที่ซาลวี่เอินจะปิดประตู เอื้อมมือไปคว้าขอบประตูไว้แน่น “พี่เขย! อย่าไล่ฉันไปเลยนะ! ฉันอธิบายกับพี่ให้ได้ ขอฉันเจอพี่หน่อยเถอะ!”เธอมองเห็นรองเท้าแตะผู้หญิงวางอยู่ภายในบ้านรวมทั้งรูปถ่ายที่วางอยู่ตรงบริเวณตู้เก็บรองเท้าหน้าทางเข้า ซึ่งเป็นภาพถ่ายคู่ระหว่างซูหว่านกับซาลวี่เอินรอยยิ้มอันหวานชื่นนั้นบาดลึกเข้าตาของซูเหย่าฉิงจนเจ็บแปลบซาลวี่เอินมองสภาพอันน่าสมเพชของเธอจากเบื้องสูง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไสหัวไป ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ เธออยากไปนอนในคุกคืนนี้หรือไง?”ช่วงนี้ในใจของเขามีแต่ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านเขารู้ดีว่าการโกรธของซูหว่านในครั้งนี้คือเรื่องจริง แต่ซาลวี่เอินกลับไม่รู้เลยว่าจะกอบกู้สถานการณ์นี้คืน