All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 791 - Chapter 800

เหลียงเจียเหยียนเดินออกไปข้างนอกเพื่อบอกลาเหลียงเชียนหลาน“ทางบ้านของเจินเจินมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อยครับ ช่วงนี้รบกวนทำของอร่อย ๆ บำรุงร่างกายให้เธอด้วยนะครับ เมื่อคืนเธอตกทะเลไป แล้วติดอยู่บนเกาะหนึ่งคืน เพิ่งจะได้รับการช่วยเหลือตอนเช้านี้เองครับ”“ทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้ล่ะเจ้าลูกคนนี้!”เหลียงเชียนหลานรีบหยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปซื้อกับข้าวตอนที่เปิดประตูออกไป ด้านนอกมีชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารยืนอยู่คนหนึ่ง“คุณผู้หญิงเหลียงครับ ด้านนอกมีรถบรรทุกของส่งมาบอกว่าเป็นของที่ส่งให้บ้านคุณ ต้องรบกวนคุณออกไปรับสักหน่อยครับ”“ของอะไรกัน?”“บอกว่าเป็นเสบียงที่ส่งมาจากตระกูลฮั่วแห่งเมืองเอครับ ได้ยินว่าผู้อาวุโสสุขภาพไม่ค่อยสู้ดี เลยตั้งใจส่งมาเยี่ยมครับ”เกรงว่านอกจากของที่จะส่งให้ผู้อาวุโสแล้ว คงจะมีของที่ตั้งใจส่งให้ฮั่วสวินเจินในช่วงเวลานี้ด้วยแน่ ๆ ตระกูลฮั่วใจกว้างเปิดเผย เหลียงเชียนหลานเองก็ไม่ได้ดัดจริตเสแสร้ง จึงรับของเหล่านั้นไว้พอกลับเข้าไปข้างใน เหลียงเชียนหลานก็ปรึกษากับคุณหญิงย่าเธอไม่ได้ปิดบังอะไร พร้อมทั้งเล่าต้นสายปลายเหตุคร่าว ๆ ให้คุณหญิงย่าฟังจนหมดสิ้นแล

เขาไม่ได้เอ่ยดังมากนักทว่ากลับหนักแน่นและทรงพลังโทสะเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้อาวุโสเหลียงค่อย ๆ มลายหายไปตามคำพูดนั้นเด็กที่เขาเลี้ยงดูมากับมือ ย่อมรู้ดีถึงนิสัยใจคอของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีฮั่วสวินเจินเอ่ยเสียงเบา “น่าเสียดายที่ตอนนี้คุณกับฉันไปจดทะเบียนสมรสกันไม่ได้แล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าตอนนั้นน่าจะไปซะให้รู้แล้วรู้รอด”“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก รอให้เรื่องทางบ้านของคุณจัดการเรียบร้อยดีแล้ว เดี๋ยวผมกับพ่อแม่จะเดินทางไปสู่ขอถึงบ้านเอง”ฮั่วสวินเจินประหลาดใจเล็กน้อยสู่ขอ? ในยุคสมัยนี้แล้ว เหลียงเจียเหยียนยังคิดจะทำตามขั้นตอนโบราณคร่ำครึแบบนี้อีกเหรอ...ผู้อาวุโสเหลียงพึงพอใจเป็นอย่างมาก“ควรจะเป็นแบบนี้แหละ จะให้คนอื่นมาคิดว่าครอบครัวเราปฏิบัติไม่ดีกับเจินเจินไม่ได้เด็ดขาด”เหลียงเชียนหลานยิ้มหยีพลางเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ก็ต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงด้วยนะคะ ถึงเวลานั้นพวกเราตั้งใจว่าจะพาคุณปู่ร่วมเดินทางไปด้วยกันค่ะ”ผู้อาวุโสเหลียงทำท่าฮึดฮัดไม่ยอมแพ้“ฉันต้องไปอยู่แล้วสิ! พ่อแม่ของเจินเจินก็ไม่อยู่แล้ว ต่อให้ต้องไปที่ตระกูลเจิน ฉันก็ต้องไปให้ได้!”เมื่อผู้อาวุโสพึงพอใจแล้ว รอ

ยามเย็นในเมืองเอดวงไฟแต่ละดวงค่อย ๆ สว่างขึ้น ถักทอเป็นสายธารที่ระยิบระยับแต่ทว่าเย็นเยียบฮั่วจี้เจ๋อยืนอยู่บนตึกฮั่วซื่อ ทอดสายตามองเมืองแห่งแสงดาวยามค่ำคืนเบื้องล่างเลขาที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นว่า “ทางคุณหนูห้ายังไม่มีความเคลื่อนไหวครับ ทีมค้นหาและช่วยเหลือสิบกว่าทีมกำลังปฏิบัติงานอยู่ สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างน่าเป็นห่วงครับ”ฮั่วจี้เจ๋อกดความสั่นสะเทือนไหววูบและข้อสงสัยในก้นบึ้งของหัวใจไว้แสร้งทำเป็นเสียดายแล้วเอ่ยว่า “อย่างนั้นเหรอ? ทางพี่ใหญ่ว่ายังไงบ้าง?”“คุณสวี่แตกสลายอยู่พอสมควร ส่วนคุณฮั่วพาทีมคุณสวี่ไปโรงพยาบาล ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองครับ”“งั้นเหรอ ช่วยจัดคนทางฝั่งเจินเจินเพิ่มหน่อย ต้องหาตัวเธอให้พบให้ได้”“ครับ ผมจะรีบไปติดต่อทีมกู้ภัยเดี๋ยวนี้ครับ”หลังจากเลขาปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินออกไป ฮั่วจี้เจ๋อก็จ้องมองเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งในมือถือที่บันทึกไว้มาเนิ่นนานแล้วกดโทรออก-ณ โรงพยาบาลสวี่เพียวเพียวนั่งอยู่บนม้านั่งตรงทางเดิน ในมือถือผลตรวจครรภ์ที่เพิ่งไปรับมาเมื่อครู่บนกระดาษสีขาวตัวอักษรสีดำระบุค่าความเสี่ยงสูงไว้หลายรายการทันทีที่เห็นใ

บรรยากาศบนทางเดินในโรงพยาบาลเงียบสงัดลงในชั่วพริบตาผู้อำนวยการกังวลว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบในแง่ลบตามมาภายหลัง“คุณฮั่ว เราไปคุยกันต่อที่ห้องทำงานผมดีไหมครับ? ตรงนี้ยังมีคุณแม่ตั้งครรภ์ท่านอื่นรอตรวจอยู่อีกหลายคน...”ฮั่วจี้เซินหันไปมองสวี่เพียวเพียว“ไม่ไปค่ะ” สวี่เพียวเพียวตอบด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ชำเลืองมองผู้อำนวยการแวบหนึ่ง “เมื่อกี้ตอนที่ฉันอยากจะไป หมอของพวกคุณเป็นคนต่อว่าฉันเองว่าฉันทำตัวไร้สาระ แต่ตอนนี้พออยากจะให้ฉันไปง่าย ๆ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ”“คุณแม่ตั้งครรภ์ตั้งมากมายให้ความไว้วางใจโรงพยาบาลของพวกคุณ อย่างน้อยก็ต้องให้คำอธิบายกับทุกคนด้วย รายงานของฉันยังผิดพลาดได้ รายงานของคนอื่น ๆ ก็ย่อมผิดพลาดได้เหมือนกัน หรือว่าทุกคนต้องมาเสียเวลาและเงินทองโดยใช่เหตุ เพื่อมารองรับความมักง่ายของพวกคุณแบบนี้เหรอคะ?”“พวกเราทุกคนต่างก็เฝ้ารอคอยการลืมตาดูโลกของลูกน้อย ดังนั้นจึงไม่มีทางอดทนยอมรับหมอที่เอาชีวิตเด็กมาล้อเล่นแบบพวกคุณได้เด็ดขาด!”ผู้อำนวยการรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาในใจคำพูดไม่กี่ประโยคของสวี่เพียวเพียว ได้เปลี่ยนประเด็นเรื่องราวในวันนี้จากปัญหาเฉพาะตัวของเธอ ให

หญิงสาวคนที่เอ่ยประโยคเมื่อครู่ เมื่อได้ยินดังนั้นก็มองผู้อาวุโสเหลียงด้วยแววตาที่ไม่ยินยอมเป็นอย่างยิ่ง“คุณปู่เหลียงคะ สมัยก่อนคุณปู่ยังบอกว่าชอบหนูเลยนี่คะ!”“เฉียนเฉียนเหรอ? ตอนเด็ก ๆ หนูชอบวิ่งตามก้นพี่เจียเหยียนของเราต้อย ๆ สมัยนั้นในเขตทหารมีเด็กตั้งหลายคน ก็ชอบวิ่งตามเจียเหยียนกันทั้งนั้นแหละ”เฉิงอวิ๋นเฉียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วกวาดสายตามองฮั่วสวินเจินเธอเติบโตมาพร้อมกับเหลียงเจียเหยียนตั้งแต่เด็กจะบอกว่าเป็นเพื่อนวัยเยาว์ที่เติบโตมาด้วยกันก็ไม่ผิดเพี้ยนในเขตทหารแห่งนี้ มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเธอชอบเหลียงเจียเหยียนผู้หญิงที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้ ควรจะรู้ตัวแล้วถอยไปซะเองสิ!เด็ก ๆ ที่เติบโตมาในบ้านพักในค่ายทหารเหล่านี้ ในสายตาของฮั่วสวินเจินแล้ว ดูออกจะไร้เดียงสาไปสักหน่อยเพราะได้รับการปกป้องทะนุถนอมมาเป็นอย่างดีเมื่อเทียบกับตัวเธอคนที่ตั้งแต่เด็กต้องรับรู้ว่ามีเพียงการแย่งชิงและการเอาอกเอาใจผู้อาวุโสฮั่วเท่านั้น ถึงจะสามารถไขว่คว้าทรัพยากรมาครอบครองได้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียวฮั่วสวินเจินได้สัมผัสกับบรรยากาศที่เรียกว่าโลกแห่งการทำงานมาตั้ง