Library

Search

Home / Romance / Mommy for hire: Breaking the CEO's walls / Chapter 41 - Chapter 50

All Chapters of Mommy for hire: Breaking the CEO's walls: Chapter 41 - Chapter 50

53 Chapters

CHAPTER 41

Charlene's POVIsang linggo.Isang linggo na ang lumipas, at masasabi kong oo, masaya ako. Masaya ako sa lahat ng ipinapakita niya sa akin, sa lahat ng effort niya para sa akin.Katulad ngayon, niyaya niya ako, kasama ang mga bata, mag-beach. Tatlong araw daw kami doon. Sobrang saya ko at hindi ko halos maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon. Sobrang saya. 'Yong saya na nakakatakot. 'Yong saya na alam kong may kapalit."Tita Charlene?"Bumalik ako sa realidad nang tawagin ako ni Lily. Lumapit ito at umupo sa lap ko. "May kailangan ka ba?" mahinahong tanong ko. Umiling naman ito."Here... I made this for you. It's a gift to say sorry for everything," sabi niya at ipinakita ang laman ng maliit niyang palad.Natigilan ako at ganoon kabilis na nangilid ang luha ko nang makitang bracelet iyon. Hindi lang basta-bastang bracelet, kundi hand-made. Kulay puti iyon at may iba't ibang shapes ang beads."Ang ganda," sabi ko. "Let me po." Kinuha niya ang kamay ko at dahan-dahang isinuot doon ang

CHAPTER 42

Charlene's POVMasaya? Oo. Sobrang saya.Kitang-kita ko ang pagbabago sa buong bahay. Kung dati ay parang naging kulungan ko ito, ngayon ay pakiramdam ko ito ay naging tahanan ko na.Birthday ngayon ni Kerill kaya pinangako ko sa sarili kong gagawin ko ang lahat para maging masaya ang birthday nya. Binilhan ko ito ng regalo at itinago sa kwarto ko. Simple lang iyon at sana ay magustohan nya.Lumabas na ako ng kwarto para tingnan kong maayos na ang lahat."Wow, iba talaga kapag in love eh no?" Komento ni Black nang makita ang desinyo at lahat ng preparation ko sa party na 'to. "You know he really hates this kind of big parties. Pero wala eh, ikaw na 'yan," sabi nya pa at napailing.Ilang sandali lang at nag-start na ang party. Hindi gano'n ka rami ang tao dahil mga kilala lang namin, mga relatives at bussines partner ni Kerill ang pumunta.Binati ko silang lahat nang magkasalubong ko. Wala pa kasi si Kerill at hindi ko alam kong saan na naman sya nagsusuot."You look so beautiful, Ate

CHAPTER 43

Charlene's POVPagkagising ko sa umaga ay naabutan ko si Kerill na natutulog sa tabi ko. Pero alam kong hirap na hirap na ito sa pwesto niya. Nakaupo kasi ito sa sahig habang nakasandal ang ulo sa kama ko at hawak naman ng kanang kamay niya ang kamay ko.Hindi niya pa rin binibitawan iyon nang sabihin niya kung gaano siya katakot na iwan ko. Sobrang higpit pa rin ng pagkakahawak niya sa kamay ko kahit na sa sahig na siya at paupo na natutulog.Pinagmasdan ko ang mukha nito. May bahid pa ng luha ang mga mata niya.Bakit ba minahal ko ’tong lalaking ’to? Wala naman ’to sa plano ko ah. Wala naman talaga sa plano kong pumasok sa buhay niya. Pero bakit kaya ko nang magpakamartir para sa kanya?Nandito pa rin ako kahit na ilang ulit ko nang ipinangako sa sarili kong aalis na ako sa bahay na ’to.Wala.Andito pa rin ako.Bumangon na ako at naligo, pero paglabas ko ay nakita kong wala na ito sa kaninang inuupuan niya. Baka nagising na siya at lumabas kaya binalewala ko na lang. Nag-ayos ako a

ANNOUNCEMENT!

Hello po sa lahat nang nagbabasa ng story na ito. Gusto ko lang pong humingi ng paumanhin dahil hindi ako makaka-update ng ilang araw sa story kasi kailangan kong mag-fucos at mag-review sa upcoming midterm exam namin. Pangako na pagbalik ko ay maga-update kaaagd ako😊. Sana ay hintayin nyo po. - Miss R

CHAPTER 44

A/ N: I'm back!! enjoy reading!Charlene's POVHindi ko alam kung sasaya ba ako o kakabahan sa nangyayari ngayong araw. Masaya naman talaga ako dahil sa wakas ay nakita ko na si Enan, pero kinakabahan din ako dahil damang-dama ko ang mainit na tingin ni Kerill sa kanya.Nalaman ko kasi kanina na si Enan pala ang bagong asawa ni Monica, at ang mas malala pa rito, siya rin ang dahilan kung bakit sila naghiwalay ni Kerill. Ang liit nga naman ng mundo, at ngayon ay naiipit pa yata ako sa pagitan nilang dalawa.Nandito kami ngayon sa isang restaurant, malapit lang sa pinuntahan namin kanina. Kasama ko silang dalawa, at buti na lang hindi sumama si Monica dahil napilit siya ni Enan na umuwi. Hindi ko talaga alam kung anong mangyayari kapag nagkasama kaming apat."Kamusta ka na, Charlene?" tanong ni Enan. Napangiti ako."Okay lang naman. Ikaw ba?""I'm doing fine. Grabe 'noh? Ilang years din tayong hindi nagkita.""Kaya nga eh. Kaya nga pumunta ako ng Maynila para baka sakaling mahanap kita

CHAPTER 45

Charlene’s POVMagkasama kami ni Kerill sa kwarto niya buong gabi. Mahigpit ang yakap niya sa akin, kahit bahagya lang akong gumalaw o tumalikod paharap sa pintuan, lalo lang siyang kumakapit.At gusto ko iyon.Gusto ko na kinakapitan namin ang isa’t isa. Na hindi kami bumibitaw kahit anong mangyari.Maraming sumagi sa isip ko buong magdamag… hanggang sa hindi ko na namalayang nakatulog na pala ako.Pagkagising ko, nagulat ako nang siya agad ang bumungad sa akin, nakatingin lang, parang pinag-aaralan ang bawat detalye ng mukha ko."Good morning, Adi," nakangiti niyang sabi.Kumunot ang noo ko. "Adi?""Yes. I want to call you Adi. It means blessing from the Lord. He gave me you… and I will forever be thankful for that. I love you, Adi."Hinalikan niya ako sa noo. Napapikit ako."Mahal din kita," sagot ko, bahagyang napangiti.Maya-maya, kinuha niya ang kamay ko. Marahan niya itong hinalikan bago ikinulong sa palad niya.Pagbukas niya ng kamay, napatingin ako, may suot na akong singsing

CHAPTER 46

46Charlene's POV"The court acknowledges that the father, Kerill Wang, has demonstrated consistent care, stability, and unwavering commitment to the children. His efforts to provide a safe, nurturing, and supportive environment have been clearly established.Therefore, in the best interest of Lily, Ericka, Wency, and Wyl, this court grants full custodial rights to the father, Kerill Wang.The mother will be granted limited visitation rights under conditions to be determined, ensuring that all interactions prioritize the children’s safety and emotional well-being."Nang marinig naming lahat ang sinabi ng judge, napayakap kaagad ako kay Kerill. Naiiyak ako sa tuwa para sa kanya at sa mga bata. Sa wakas, nakuha na niya ang inaasam niya. Naipanalo niya ang laban na walang kapagurang ipinaglaban."Thank you. Thank you so much," bulong niya sa tenga ko habang yakap-yakap din ako. Alam kong umiiyak na siya kaya pinakalma ko siya."Congratulations," sabi ko.Hinalikan niya ako sa labi bago n

CHAPTER 47

Charlene's POVAlam naman nating lahat ng kasiyahan ay may kapalit. Alam kong kapag masaya ako ay kapalit nito naman ay kalungkotan at ayaw ko iyong mangyari. Gusto ko ganito lang. Masaya lang. Walang katapusang saya.Umaga na at nauna akong magising kay Kerill. Tumayo ako nang mapansing parang umuulan sa labas. Sa kwarto kasi kung saan kami ngayon ay malaking bintana at puro glass lang iyon kaya kitang-kita ang labas. Lumapit ako at napansing hindi iyon ulan, kundi snow? Namuhay ang excitement sa loob ko.Ito ang kauna-unahang beses na makakakita ako ng snow. Excited akong bumalik sa kama at ginising si Kerill na mahimbing pa rin ang tulog."Adi, gising!" Bulong ko at niyakap ito pero sadyang masarap ang tulog nya. Niyugyog ko sya at nang hindi pa rin ito gumigising ay hinalikan ko na ito sa labi pero nagulat ako dahil bigla nya akong niyakap at sinagot ang halik ko."Good morning, Adi," sabi nya na may pilyong ngiti sa mga labi. Hinampas ko ito at bumangon. "May snow! Sa labas!" Par

CHAPTER 48

Charlene’s POVAlam nila. Alam ng mga bata. Ako lang pala ang walang alam. Para akong mahihimatay sa sakit at takot na nararamdaman ko ngayon.“Lily saw the medical records in his room… t-then she gave them to Wyl and Wency, then to me. We’ve known for quite some time now, Charlene. That’s why we did everything to make him happy… b-b-because… b-b-bec--”Niyakap ko siya dahil alam kong kanina pa niya gustong umiyak. Nang mahagkan ko siya, sa kauna-unahang pagkakataon ay umiyak si Ericka sa balikat ko. Mahigpit ang kapit niya sa akin habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ko. Tumutulo ang luha ko habang naririnig ko ang hikbi niya.Kung masakit para sa akin, alam kong mas masakit para sa kanya… para sa kanila.“Charlene, I’m scared…”Hinalikan ko ang noo niya at niyakap pa siya nang mas mahigpit. “Shhh… lalaban ang Daddy niyo. Magpapagamot pa siya. Itutuloy pa natin ang bakasyon at lilibutin ang buong mundo nang magkakasama…” Pinipigilan ko ang humagulhol dahil gusto kong ako ang maging

CHAPTER 49

Charlene's POVLumipas ang mga araw, linggo, at halos isang buwan. Hindi pa rin kami nakakauwi sa Pilipinas dahil mas mabuting dito sa Korea gamutin si Kerill. Ang mga bata naman ay pinauwi na muna at pansamantalang nakatira sa lolo at lola nila dahil may pasok pa sila.Matapos ang ilang treatments na ginawa sa katawan niya, kahit papaano ay naging positibo ang resulta.Unti-unti nang lumalakas ang tuhod niya at nakakakain na siya nang kaunti. Lumalaban ang katawan niya sa sakit, kahit alam kong hirap na hirap na ito. Pansamantala, ipinagkatiwala kay Black ang kompanya habang nagpapagaling si Kerill."Ahh," sabi ko habang isusubo sana ang pagkain sa kanya, pero umiling siya."Sige na, please… kailangan mong kumain." Paulit-ulit ko iyong sinasabi, dahil kahit hindi ko aminin, kitang-kita sa katawan niya ang sobrang pagpayat. Hindi na siya gano’n katipuno tulad ng dati—at dahil iyon sa palagi niyang pagsusuka.Napapahinga na lang ako nang malalim tuwing nakikita ko ang mga namumulang pa

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status