Mommy for hire: Breaking the CEO's walls のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Nang kumalma na ito ay lumabas siya ng kuwarto. Pinagtitinginan pa siya ng mga katulong habang nagbubulungan ang mga ito tungkol sa nangyari kanina.“Kawawa naman.”“Sinasabi ko na nga ba.”“Tatagál pa kaya ’yan?”Iilan lang ’yan sa mga naririnig niya sa hallway habang papunta ito sa kusina. Doon niya nadatnan si Manang Dores kasama ang iilang katulong na naghahanda para sa tanghalian.“Kamusta ka na, Charlene? Maayos na ba ang pakiramdam mo?” tanong ni Manang Dores at binigyan ng isang basong tubig ang dalaga. Nilagok niya iyon at pilit na ngumiti. “Heto nga pala. Pasensya na at ito lang ang naisalba ko sa mga damit mo,” sabi nito at may idinukot na maliit na panyo sa bulsa niya.Napahinga nang maluwag si Charlene nang makitang hindi nasunog ang iniingatan niyang panyo na ibinigay ng kaibigang si Enan. Ngumiti ito at nagpasalamat sa matanda matapos kunin ang panyo.Isa iyon sa mga pinagkakaingatan ni Charlene dahil ngayon ay ang panyo na lang ang natitirang gamit na naiwan ng kaibiga

Pagpasok sa kwarto ay inis itong napabuga ng hangin. Dala-dala pa nito ang mga pinamili nilang damit at gamit. Inilagay niya ang mga iyon sa kama niya at pagkatapos ay humarap sa full-body mirror sa tabi ng kama. Inis niyang kinuskos ang ketchup na tila nagmantsa na sa suot niyang shorts."Kainis naman! Ayaw matanggal!" inis niyang ani sa sarili. Naghanap siya ng bagong shorts sa mga pinamili nila at nagtungo sa banyo. Maya-maya pa ay may kumatok sa pintuan ng kwarto niya."Open up!" inis na utos ng lalaking agad nakilala ni Charlene sa malamig at nag-uutos na boses nito, si Kerill. Pinagbuksan siya ng dalaga ngunit nagulat ito nang bigla na lamang may inihagis na bagay sa kanya si Kerill."Napkin?" bulong nito sa sarili. "It's for your… uh…" Hindi nito maituloy ang sasabihin. Nagtaka ang dalaga ngunit agad niyang naalala na sinabi niya pala kanina na may dalaw siya. "Pero hindi ko talaga--""Shut up and take it. I'm busy," sabi nito bago nilayasan si Charlene. Ilang beses pang napaku

Dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Charlene.Sa una ay puti lang ang lahat. Puting kisame. Puting ilaw. Puting kurtina na bahagyang gumagalaw dahil sa hangin mula sa aircon. May mahinang tunog ng makina sa tabi niya, isang paulit-ulit na beep na parang nagpapaalala sa kanya na gising siya, na buhay siya. Pero nang huminga igo nang malalim ay abigat ang dibdib niya. Parang may nakadagan sa loob nito.“Ma’am… gising na po siya.”Napapikit si Charlene nang bahagya nang marinig ang boses ng nurse. Dahan-dahan niyang iginalaw ang ulo at sinubukang huminga nang mas malalim. “A-anong…” Paos ang lalamunan niya. “Anong nangyari?”“You had a panic attack,” mahinahong sagot ng nurse. “You lost consciousness.”Biglang bumalik sa isip niya ang madilim na silid. Ang biglang pagsara ng pinto. Ang kawalan ng hangin. Ang mga boses na parang nagmumula sa kung saan. Ang trauma nya. Dahil do'n ay lumakas ang tibok ng puso nya na para bang andoon pa rin sya sa tagpung iyon.“Don’t move too much,” sabi pa

Nakatayo siya sa labas ng school, payong ang hawak na halos wala nang silbi. Basang-basa. Hindi lang dahil sa ulan, kundi dahil sa biglang lamig na bumabalot sa kanya, kumakapit sa balat niya na parang hindi bibitaw. Nandito siya sa labas ng school ng mga bata, hinihintay sila kanina pa. Gusto sana niyang sya ang sumundo, pero nagtataka siya, magdidilim na, at wala pa ring lumalabas na bata. Malakas pa rin ang ulan.“Jusko… nasaan na ba kayo?” bulong niya sa sarili, habang sinusubukang humanap ng mas malaking masisilungan. Halos lahat ng waiting area puno ng ibang estudyante at guro na nagtatakbuhan palayo sa ulan. Wala siyang nagawa kundi bumalik sa kaninang maulan na tinatayuan niya, nakatingin lang sa kalsada. Medyo natatakot siya, medyo naiinis sa sarili, kahit may payong, basa pa rin siya.Biglang may dumating na kotse sa parking lot. Itim, malaki, tahimik. Napatingin siya. Nagtaka siya kung bakit andito si Kerill, naka-jacket, tuwid ang likod, tahimik, may intensity sa mata na p

Maaga siyang nagising kahit halos hindi siya nakatulog.Hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa bigat. ‘Yong pakiramdam na parang may nakadagan sa dibdib niya kahit wala naman. Dahan-dahan siyang bumangon, umupo sa gilid ng kama, at tumingin sa maleta na nasa paanan. Bukas ito . Nakaabang. Parang kanina pa naghihintay.Ganito na naman.Hindi na siya nagulat.Tahimik ang bahay. Masyadong tahimik para sa isang umagang nandoon ang mga bata sa bahay.Tumayo siya at nagsimulang mag-impake.Hindi nagmamadali. Hindi rin mabagal. Parang kabisado na ng katawan niya ang gagawin. Isinilid nya ang kanyang mga damit at iilang pirasong gamit. Bawat lagay niya sa maleta, parang may kasamang tanongna 'aalis ba talaga ako?'May narinig siyang mahinang kaluskos sa pinto.Huminto ang kamay niya sa paglalagay ng gamit pero hindi agad siya lumingon.“Charlene…”Boses ni Lily iyon.Paglingon niya, nakasilip ang bata sa pintuan. Hindi umiiyak. Hindi rin nakangiti. Nakatayo lang doon, hawak ang pinto, parang hin