Mommy for hire: Breaking the CEO's walls のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Charlene’s POV Nagising ako sa katahimikan. 'Yong katahimikang masarap sa pakiramdam. Hindi ko alam kung bakit. Bumangon ako at lumabas ng kwarto. Tahimik pa rin ang buong bahay. Madilim ang hallway, pero may ilaw na nakabukas sa kusina. Mahina. Dilaw. Parang ayaw masyadong mag-ingay. Nandoon si Kerill. Nakatayo siya sa gilid ng counter, hawak ang baso ng kape. Nakaputing polo, walang jacket, mukhang hindi pa talaga handa sa umaga. Napatingin siya sa akin nang mapansin niya ang presensya ko. “Good morning,” sabi niya. Walang emosyon. Pero hindi malamig katulad ng dati. “Good morning,” sagot ko. Medyo paos pa ang boses ko. Sandali kaming nagkatitigan. Wala ni isa sa amin ang nagsalita. Pero tumikhim sya bigla bilang pagbasag ng katahimikan. “Kumusta si Wency?” tanong ko. “Tulog pa,” sagot niya. “She's table.” Tumango ako. Dapat doon matatapos ang usapan. Dapat bumalik na ako sa kwarto o pumunta sa kusina. Dapat. Pero hindi ako gumalaw. Hindi rin siya. Parang pareho

Charlene’s POVSimula nang dumating si Monica ay napapakwestyon na ako sa tunay na lugar ko dito sa bahay. Ang akala ko kasi ay aalis rin sya at hindi na magtatagal pero parang wala yata syang balak na gawin iyon. Mula noong dumating sya ay hindi na bumalik sa dati ang bahay. Naging mas tahimik ito at pakiramdam ko ay malamig.Kahit ang mga katulong ay hindi na rin halos gumagawi sa sala dahil andoon lagi nakatambay si Monica.Nasa dining room ako nang araw na ’yon, tinutulungan si Lily sa homework niya. Tahimik lang sya siya. Masyadong tahimik para sa batang kasing daldal niya dati.“Okay ka lang?” tanong ko.Tumango siya, pero hindi tumingin sa akin.Hindi ko na pinilit dahil alam kung naapektuhan rin ito sa mga nangyayari. Maya-maya, dumating si Monica.Hindi ko namalayan kung kailan. Bigla na lang siyang nandoon. Maayos ang bihis. Nakangiti sa amin na parang walang nangyaring tensyon kahapon.“Charlene,” bati niya. “Busy ka?”“Medyo,” sagot ko.Ngumiti siya. “Good. Kasi saglit lan

Charlene's POVMula noong umalis si Monica ay mas lalong naging tahimik ang bahay. Alam mo 'yong pakiramdam na walang buhay? 'Yong parang nawala 'yong taong parte ng bahay na ito.Ilang oras na rin nang makaalis na ito pero hanggang ngayon parang may bumabagabag pa rin sa isipan ni Kerill.Matapos kung patulogin ang mga bata ay kaagad kong hinanap si Kerill. Natagpuan ko ito sa office nya. Nakaupo ito sa swivel chair nya at nakatalikod sa pintuan. Bukas ang pinto kaya pumasok na ako pero hindi muna nagsalita.Wala akong maisip na sasabihin sa kanya lalo pa at alam kong nagugulohan rin ito. Basta, nakatayo lang ako doon. Tahimik habang nakatingin sa kanya."She's my first love."Umangat ang tingin ko nang magsalita ito. Alam nya bang nandito ako? Ako ba ang kausap nya?"Sya ang babaeng pinangarap kong makasama hanggang sa pagtanda," Dugtong nya. Hindi pa rin ito lumingon sa akin. Napansin ko na may hawak itong baso na may lamang alak, kaya paniguradong lasing na ito."Mahal na mahal ko

Pagpasok ko sa kwarto, kaagad akong napahiga sa kama habang pilit na pinipigilan ang sarili kong gumawa ng ingay. Ang OA ko naman ngayon. Bakit parang sobrang sakit kung masaktan? Ano naman kung hindi niya ako gusto? Ano naman kung hinding-hindi niya ako magugustuhan? Ikakamatay ko ba?Gusto kong iyon ang isipin, pero parang ayaw ng utak ko. Naguguluhan ako sa nararamdaman ko. Hindi ko alam kung kailan at saan ito nag-umpisa. Dahil ba ’to kagabi? Dahil sa nangyari sa amin? Kaya ba ako umasa? Kaya ba nabuo itong sakit sa dibdib ko? Bakit ba kasi hinayaan kong may mangyari sa amin?Tanga. Ang tanga-tanga mo, Charlene.Ilang minuto yata akong nanatili sa ganoong estado bago ako nagising sa katotohanang wala naman talaga akong pakialam sa iisipin niya. Siguro nga, habang maaga pa, kailangan ko nang itigil ang namumuong pag-asa sa dibdib ko. Baka nga paghanga lang ito—at mabubura rin naman.Ganito kasi ako. Sobrang bilis kong ma-attach sa isang tao. Pakitaan mo lang ako ng motibo, kahit wa

Charlene’s POVHindi ko alam kung ilang beses ko nang sinubukang kausapin si Ericka simula no’ng nangyari sa plaza. Halos iwasan niya ako, sa hallway, sa dining, kahit sa sala. Kapag nararamdaman niyang lalapit ako, kusang umiiwas ito.Pero ayoko namang sumuko. Kasi pinangako ko iyon sa sarili ko.Hapon no’ng araw na ‘yon nang maabutan ko siya sa mini library. Nakaupo siya sa sahig at may hawak na libro pero halatang hindi nagbabasa. Nakatingin lang sa isang pahina, na para bang may naaalala ito.“Ericka,” mahina kong tawag.Hindi siya tumingin o lumingon man lang sa akin. Lumapit ako nang dahan-dahan. “Pwede ba kitang makausap?”“Busy ako,” malamig niyang sagot.“Gano’n ba? Gusto ko lang kasing malaman kung okay ka na,” sabi ko.Inis niya akong nilingon. “Ano naman sa’yo kung hindi ako okay? May magagawa ka ba? You’re not my mother, kaya please lang, stay away from my problem,” sagot nito sa akin at tumayo na.Akmang lalagpasan niya ako pero hindi ko alam kung anong pumasok sa utak k