All Chapters of เล่ห์รักไฟพิศวาส: Chapter 51 - Chapter 60

เมษาดิ้นพล่าน พยายามทุบตีเบนนิโต้เผื่อผ่อนคลายความเจ็บปวดของร่างกายและจิตใจ เพราะวาจาอันแสนจะร้ายกาจที่สะท้อนดังก้องอยู่ในหัว แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะดุ้งสะเทือน ยังหยอกล้อกับร่างกายของเธอราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง ก่อนจะแทรกกายแกร่งและใหญ่โตเข้ามาในร่างกายเธออีกครั้ง“ไม่นะ! ไม่...เอาออกไปนะไอ้คนใจร้าย ฮือๆ น้องเมย์ไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่พี่บีเห็นเป็นดอกไม้ริมทาง ที่จะเด็ดมาชมแล้วโยนทิ้งให้เหี่ยวเฉาอยู่ในถังขยะนะ” เมษาดิ้นหนีกายแกร่ง แต่กลับถูกเบนนิโต้กอดรัดจนแนบชิด เขาดันกายอรชรขึ้นนั่งบนเอวสอบและดันแผ่นหลังเนียนนุ่มเข้ามาจนปลายยอดอกสีชมพูระเรื่อตรงกับปาก“ไม่ใช่หรือเมษา แต่ฉันว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้หญิงข้างถนนของแท้เลยล่ะ และจะไม่เป็นที่ต้องการของใครคนไหนอีก ถ้ารู้ว่าเธอมันเลวชาติและเปรอะเปื้อนคาวโลกีย์แล้ว จะไม่มีผู้ชายดีๆ คนไหนต้องการเธออีกแล้ว นอกจากไอ้ผู้ชายที่มันสีเดียวกับเธอ ผู้ชายสีดำไงเมษา!”เบนนิโต้อ้าปากกัดยอดทรวงสีชมพูเบาๆ สะโพกก็ขยับถาโถมเคลื่อนไหวเข้าหาหญิงสาวไม่หยุดยั้ง ขณะที่ปากก็ขบกัดดูดกลืนยอดทรวงสีชมพูหดเกร็งอย่างย่ามใจเมษาปวดร้าวใจแทบจะขาดเพราะคำพูดและ

คาร์เมนมองกานพลูที่จูงเดินมือเมษาออกจากห้องเบนนิโต้ด้วยสีหน้าและแววตาเจ็บปวดระคนน้อยใจอย่างสงสัยเขาคิ้วขมวดเข้าหากันและส่งสายตาเป็นคำถามไปหากานพลู หากหญิงสาวกลับเมินเฉย ไหนจะดวงตาของเมษาที่บวมแดง ผิวเนื้อส่วนที่โผล่ออกมาจากเสื้อเขียวช้ำบางส่วนมองเห็นเป็นรอยนิ้วมืออย่างชัดเจน“ไปนั่งในครัวกับฉันนะหนูเมย์ อยู่แถวนี้เดี๋ยวจะโดนหมามันกัดจนเจ็บทั้งตัวและปวดหัวใจเปล่าๆ ” กานพลูแขวะคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างคาร์เมนที่ยิ่งทำหน้าสงสัยงงงันเพิ่มขึ้นเมษาเดินตามเพื่อนอย่างว่าง่าย แต่เดินยังไม่พ้นประตูห้องก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงของเบนนิโต้“จะไปไหนเมษา เธอต้องมานั่งข้างฉันนี่” ชายหนุ่มเรียกเสียงดังจนเมษาสะดุ้งเฮือก รีบจับแขนกานพลูเอาไว้แน่น เนื้อตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือดรีบหลบซ่อนตัวอยู่หลังกานพลู“ไม่เป็นไรจะหนูเมย์ ฉันอยู่นี่ไม่เป็นไร” กานพลูพูดปลอบใจดึงเมษาเขาไปกอด“หนูเมย์ไม่สบาย ไม่ทราบว่าคุณเบนนิโต้ต้องการอะไรคะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้ก็ได้คะ” กานพลูปกป้องเมษาที่ยืนตัวสั่นในอ้อมแขนบอบบางราวกับว่ามันจะช่วยอะไรได้“ฉันพูดกับเมษา เธอไม่ต้องยุ่งกานพลู” เบนนิโต้หันไปทางร่างสูงของบอดี้การ์ดคู่ใจ“

“ยังปากเก่งอยู่อีกนะเมษา” เบนนิโต้บีบปากนุ่ม “แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันชักชอบวิธีการลงโทษเธอเสียแล้ว คืนนี้ฉันจะลงโทษจนเธอร้องครวญคราง ขอความเมตตาจากฉันทั้งคืนเลย”เมษาหน้าร้อนผ่าวอายกับคำพูดจาบจ้วงไม่ให้เกียรติของเบนนิโต้ ใช่ซินะ เขาจะให้เกียรติเธอทำไมละ ก็เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาสักนิดเลยนี่นา...ในสายตา...ในหัวใจเขา...มีเพียงมีนาคนเดียวเท่านั้น!แม้กระทั่งผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตเขาทุกคน ล้วนแต่ดีกว่าเธอทั้งนั้น เขายังให้เกียรติแม้ว่าพวกนักเป็นเพียงคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราว ในขณะที่เธอเป็นเพียงผงธุลีดินที่เขาจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้เมษาเม้มปากกลั้นน้ำตาและเสียงร้องกล้ำกลืนมันกลับเข้าไปในอก ถ้าเธอมัวแต่นั่งเศร้า ก็จะถูกเขาเย้ยหยันรังแกอยู่เรื่อยไป นี่อาจเป็นหนทางที่ทำให้เธอตัดใจจากเบนนิโต้ได้โดยเด็ดขาดถึงจะตัดรักที่มีมานานได้ยาก แต่เมื่อตั้งใจ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้!“ไม่เป็นไรจ้ะกาน คุณเบนนิโต้พูดถูก ฉันเป็นผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอาย ยั่วยวนให้ท่าผู้ชายจริงๆ ” เมษาแก้ลำเบนนิโต้บ้าง เธอยกแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่ง เรื่องอะไรเธอจะยอมเจ็บคนเดียวในเมื่อตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ ถ้า

“ใช่แล้วจ้ะเด็กๆ เผื่อมีคนใจดีแถวๆ นี้จะหาสมุดดินสอกับภาพสวยๆ มาให้ ดีไหมจ๊ะ”“ดีค่ะ/ครับ ไชโย” เด็กต่างรับคำร้องตะโกนด้วยความดีใจ“เราต้องขอบคุณยังไงจ๊ะ พี่เมย์สอนไปแล้วนะ” เมษาทวงถาม เพื่อให้เด็กๆ ทำการขอบคุณเบนนิโต้ตามที่เธอสอนสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เบนนิโต้อดทึ่งไม่ได้ อีกทั้งยังมีความแปลกใจแทรกเข้ามาด้วย เพราะเมษาที่เขาเห็นในตอนนี้กับเมษาที่เขาได้ฟังจากปากมีนามันช่างแตกต่างกันลิบลับ จนเขาอดสงสัยว่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวกันหรือเปล่า“น้องเมย์ทำอะไรไม่เป็นหรอกค่ะ ดีแต่แต่งตัวไปวันๆ เป็นพวกรักสวยรักงาม ขี้อิจฉา ไม่ชอบเห็นใครได้ดีกว่าตัวเอง” แต่ที่เขาเห็นคือเป็นเมษาที่ไม่มีการแต่งตัวสวยงาม ทำได้หลายอย่าง งานเบาก็เอา งานหนักไม่เคยบ่น แล้วยังจะเป็นคนจิตใจดี ช่วยเหลือเด็กอย่างไม่รังเกียจรังงอนด้วย“ยายเมย์ไม่ค่อยทำอะไรหรอกค่ะ ดีแต่เที่ยวตะลอนๆ กับเพื่อนไม่ดี ให้ไปเรียนก็หนีเรียน จนน้ากลัวจะแย่แล้วละคะ กลัวจะทำเรื่องงาม หน้าท้องไม่มีพ่อ เพราะวันๆ ดีแต่วิ่งโร่ไปหาผู้ชาย ผู้หญิงอะไรไม่รู้ หน้าด้านจริงๆ ยอมแม้กระทั่งเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน น้าตักเตือนไปก็มีแต่จะโต้เถียงกลับมา จนน้าไม่รู้จะทำยังไ

“น้ำเย็นแค่นี้ทำอะไรน้องเมย์ไม่ได้หรอกค่ะ หนังน้องเมย์มันหนาจนด้านไปหมดแล้ว”‘หยุดไหลได้แล้วไอ้น้ำตาบ้า จะไหลออกมาทำให้มากมาย เจ็บแค่นี้ไม่นานก็หาย’ เมษายกมือเช็ดน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย ปากก็ตะโกนตอบชายหนุ่มเสียงแหบ พลางทุบน้ำแรงๆ ราวกับว่านั่นคือตัวเบนนิโต้“พี่บีอยากไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับน้องเมย์เลย...ไปให้ไกลๆ เลยไอ้คนใจร้าย! ““ไม่ยุ่งได้ไงกัน ตอนนี้เธอเป็นนางบำเรอของฉันนะ จะให้ฉันนอนเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างบนเตียงคนเดียวได้ยังไงกัน ฉันไม่ยอมนะเมษา” เบนนิโต้เดินไปหยิบกุญแจห้องน้ำจากโต๊ะหัวเตียง ค่อยๆ ไขประตูห้องเบาๆ ไม่ให้คนข้างในรู้“ถ้าไม่ได้นอนกอดผู้หญิงแล้วอยู่ไม่ได้ พี่บีไปนอนกับยายปีศาจมีนาโน่น ไม่ต้องมายุ่ง น้องเมย์ไม่ใช่นางบำเรอที่พี่บีอยากจะนอนเมื่อไหร่ก็ได้” เมษาพลิกตัวแนบหน้ากับขอบอ่าง ปล่อยให้ความเจ็บปวดจากคำพูดของเบนนิโต้ค่อยๆ ซึมเข้าไปในสมองอย่างช้าๆ และจดจำมันไว้ทุกคำ เพราะมันคือมีดที่ตัดใยรักของเธอที่มีต่อเขาให้ค่อยๆ ขาดสะบั้นไปอย่างช้าๆ ที่อีกไม่นานก็จะสำเร็จ เธอสามารถลบเขาออกไปจากใจได้จนหมดสิ้น!“ไม่ได้หรอกเมษา เพราะตอนนี้ฉันต้องการเธอคนเดียวเท่านั้น”เมษาพล