All Chapters of เล่ห์รักไฟพิศวาส: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนนั้นเองที่ต้นรักษ์เข้าใจผิดเห็นหน้าเธอเป็นเมษา เขาพร่ำบอกรักไม่ขาดปาก จนเธอเผลอตัวปล่อยใจก่อเกิดความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง ได้มอบความบริสุทธิ์เก็บไว้ถึง 20 ปีให้กับคนที่แอบรักมานาน ยอมทนเขาพูดจาด่าว่าดูถูกเหยียดหยามก็เพราะรักแต่ไม่เคยรับได้การตอบสนองเลย“ไงต้น แปลกจังเลย ทำไมวันนี้ถึงควงสาวคนอื่นนอกจากยายเมย์ได้ล่ะ ไม่กลัวยายเมย์จะเสียใจเอาหรือไง” มีนาทักต้นรักษ์พลางหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ มองตามร่างสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่เดินลับหายไปอย่างอิจฉาจนตาแทบจะลุกเป็นไฟต้นรักษ์ยิ้ม มองมีนาอย่างสมเพชเวทนา เขายอมรับว่ามีนาสวย...สวยมากด้วย ทว่าสวยแต่รูปหากจิตใจมีแต่ความอิจฉาริษยา ไม่เคยเห็นใครหรือต้องการให้ใครดีกว่าตัวเลย เขาจึงไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย“สวัสดีมีนา” ชายหนุ่มกล่าวทักทาย ก่อนหันมองตามร่างบอบบางของเพื่อนร่วมงานคนใหม่ไป แล้วหันกลับมาตอบคำถามของมีนาจนทำให้หญิงสาวถึงกับร้อนรุ่มใจด้วยความอิจฉาริษยา“อ๋อ...นั่นนะเหรอ พนักงานใหม่ที่บริษัทฉันเองแหละ ทั้งสวยและนิสัยดี ต่างจากคนบางคนลิบลับ” นอกจากจะตอบคำถาม ต้นรักษ์ยังจิกกัดมีนาด้วยคำพูดอีก “อีกอย่าง เธอไม่ต้องกังวลแทนน้องเมย์หรอก น้องเมย์รู้ดี ฉั

กานพลูจับแขนเมษาที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกลลากไปจนชิดหน้าต่าง “หนูเมย์ลงไป ก่อนทางนี้ฉันรับหน้าเอง”เมษารีบทำตามคำบอกของเพื่อน เธอวางมือบนขอบหน้าต่าง ขาข้างหนึ่งยกขึ้นสูงและวางบนขอบหน้าต่าง หากว่า...หมับ! เบนนิโต้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาจับแขนเรียวเอาไว้ ออกแรงดึงทีเดียวเมษาก็ตัวลอยขึ้นมาอยู่ในห้องนอนเหมือนเดิม และเธอยังตกอยู่ในอ้อมแขนของเบนนิโต้ที่มองมาตาเขียว ราวกับจะว่าเธอได้ทำความผิดร้ายแรงด้วยเมษาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ใจสั่นระทึกไหววูบอย่างรุนแรง เธอรีบแกะมือเบนนิโต้ที่จับแน่นราวกับตุ๊กแกและบีบแรงๆ จนแขนแทบจะหักออก“ห้ามทำอะไรหนูเมย์นะพี่บี งานนี้หนูเมย์ไม่ผิด กานเป็นคนทำคนเดียว” กานพลูเข้าใจผิดคิดว่าที่เบนนิโต้พังประตูห้องเข้ามา เป็นเพราะเธอแกล้งเขาเรื่องอาหารเย็น“ปล่อยฉันนะคาร์เมน มาจับตัวไว้ทำไมฮึคนบ้า ปล่อยซิโว้ยไอ้บ้า!” กานพลูตวาดคาร์เมน พลางแกะมือที่จับแขนออก แต่กลับเหมือนถูกคีบเหล็กบีบเอาไว้ ขยับทีไรก็เจ็บแปลบจนคิดว่าข้อมืออาจจะหักก็เป็นไปได้“บอกเบอร์โทรศัพท์ของพี่ชายเธอมากานพลู” เบนนิโต้ตวาดกานพลูเสียงแข็ง ขณะจับมือเมษาไพล่ไปด้านหลัง เพราะไม่อยากถูกหญิงสาวทำร้าย“จะเอาเ

“คนสติดีที่ไหนเขาทำกันเล่า ถ้าไม่ใช่เพราะถูกบังคับนะ”คาร์เมนเลิกคิ้ว แม้จะเริ่มคิดหนัก เพราะเท่าที่เขาเห็น เมษาเข้มแข็งมิใช่น้อย หญิงสาวมีนิสัยเอื้อเฟื้อและค่อนข้างจะเข้าใจคนอื่น เวลาหยิบจับอะไรคล่องแคล่วทีเดียว“รู้ไหมว่ายายปีศาจมีนานั่นหลอกกานกับหนูเมย์ไปให้เพื่อนปล้ำ นายจะให้เราอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ยายนั่นเล่นงานเอาฝ่ายเดียว ไม่ตอบโต้ใช่ไหม” กานพลูพลิกจากฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเป็นฝ่ายตั้งรับ เธอยิ้มหยันเมื่อสิ่งที่ถามไปครั้งนี้ สร้างความตกตะลึงและคาดไม่ถึงให้กับคาร์เมนได้ไม่น้อย“เมื่อไหร่” คาร์เมนถามเสียงเยียบเย็นด้วยความไม่พอใจ เขาไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ไม่พอใจมีนาหรือว่าผู้ชายพวกนั้น หรือคนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้กานพลูค้อนคาร์เมน ก่อนที่จะเล่าต่อด้วยเพลิงโทสะเมื่อย้อนนึกไปถึงตอนนั้นเธอกับเมษาเรียนอยู่มัธยมหก โดนอาอาจารย์วิชาภาษาไทยลงโทษเพราะแอบคุยและแอบทานขนมกันในห้องเรียนเมษาเห็นว่าเย็นมากแล้ว จึงโทรให้คนที่บ้านมารับ แต่ไม่มีใครว่าง มีนาเป็นคนมารับและพาเธอกับเมษาไปยังบ้านหลังหนึ่งที่ทางเข้าก็ค่อนข้างจะเปลี่ยวและน่ากลัว“เธอพาเราสองคนมาที่นี่ทำไมมีนา” เมษาถามขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านที่น

“ฮื่อ” คาร์เมนพยักหน้า แปลกใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆ ยามเมื่อเข้าใกล้กานพลู เริ่มจะอดใจไม่ค่อยไหว อยากแต่จะสัมผัสลิ้มลองลิ้มรสเนื้อหอมหวานปานน้ำผึ้งของหญิงสาวกานพลูจัดการกับตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย จึงวิ่งออกจากห้องนอนคาร์เมนไปอย่างเร็ว โดยไม่สนใจคนที่เดินตามออกมา เพราะเป็นห่วง กลัวว่าเบนนิโต้อาจจะพลั้งมือทำร้ายเมษาจนเพื่อนเธออาจจะเข้าโรงพยาบาลอีกก็ได้ในห้องนอนเบนนิโต้มืดมิด...หากก็ยังพอมีแสงสว่างที่ส่องเข้ามา ทำให้เมษาเห็นหน้าคนที่พาเธอเข้ามา เขาเป็นเหมือนกับมัจจุราชที่กำลังพาเธอไปสู่นรกขุมสุดท้ายเบนนิโต้จับแขนเรียวยาวบีบอย่างแรงจนเมษานิ่วหน้า เพราะความเจ็บ หากเธอก็ไม่ปริปากร้องขอความเห็นใจจากคนที่ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ก็ยิ่งสะใจที่ได้ทำร้ายกันไม่! อย่าร้องสิเมษา แต่...เธอก็ข่มกลั้นมันเอาไว้ไม่ได้ น้ำตายังคงไหลอาบแก้ไม่ขาดสาย“ตกลงเธอจะบอกเบอร์โทรศัพท์ของไอ้บ้านั่นให้ฉันได้หรือยังเมษา” ชายหนุ่มถามพลางเหวี่ยงเมษาอย่างแรง จนร่างบางเซถลาไปกระทบกับขอบเตียง จนเธอถึงกับจุกก่อนจะล้มกองกับพื้นหญิงสาวเงยหน้ามองเบนนิโต้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือจับหัวไหล่ที่โดนกระแทกกับขอบเตียง กัด

“แค่นี้น้องเมย์ยังเจ็บไม่พอ...ยังไม่สาแกใจพี่บีใช่ไหมคะ เอาซิ จะให้ตายตรงนี้ก็ได้ ยังไงพี่บีก็ฆ่าน้องเมย์ให้ตายทั้งเป็นอยู่แล้ว” เมษาโต้กลับทั้งที่เธอเริ่มจะวาบหวามปั่นป่วนเพราะมือที่ลูบไล้ไปทั่วกายา ไหนจะใบหน้าคมคร้ามที่ไม่ละห่างจากสองทรวงอกกลมกลึง กายแกร่งก็ขยับไหวโยกไปมาอย่างช้าๆ เหมือนต้องการให้เธอชินกับการมีเขาเป็นส่วนหนึ่ง“ไม่ล่ะ ฆ่าเธอทิ้ง ฉันเสียดายแย่ เอาไว้เป็นนางบำเรอสักพักดีกว่า” เบนนิโต้ขยับเคลื่อนกายจากที่นุ่มนวลอ่อนโยนก็เริ่มรุนแรงหนักหน่วงขึ้นเมื่อเมษาตอบสนอง“น้องเมย์ไม่ยอมให้พี่บีทำอย่างนั้นง่ายๆ แน่” ใจแข็งไว้ซิเมษา แค่นี้เธอก็ถูกเขาประณามหยาบเหยียดจนไม่มีหน้าจะไม่มองใครแล้ว แต่...สัมผัสที่ชายหนุ่มทุ่มลงมา แม้ใจจะบอกว่าอย่าแต่กายกลับโอนผ่อนและสนองตอบไป“แล้วเธอจะขัดขืนฉันได้ยังไงล่ะ ในเมื่อตอนนี้เธอ...” เบนนิโต้หัวเราะ เมื่อเขาถอยห่าง เมษาก็ผวากอดและตอบสนองเขาอย่างไม่ประสาที่ทำให้เขายิ่งปวดร้าวเพราะความต้องการมากล้น กายแกร่งขยับไหวเคลื่อนไปราวกับอาชาที่วิ่งอยู่ในท้องทุ่งกว้าง“หยุดฉันไม่ได้ แล้วยังต้องการให้ฉันช่วยผ่อนคลายดับกระหายอยากที่เป็นอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง”เ