บททั้งหมดของ เล่ห์รักไฟพิศวาส: บทที่ 61 - บทที่ 70

“เกิดอะไรขึ้นนะกานใครทำอะไรแก” เมษารีบวิ่งเข้ามาในครัวเห็นกานพลูยกมือปิดหน้าที่แดงจัดไปจนถึงลำคอ“นั่น...นั่นมันอีตาหน้าเตารีดนี่ มันทำอะไรแกหรือเปล่ากาน” เมษามองตามร่างคาร์เมนที่เดินแกมวิ่งไปอย่างรวดเร็วจนเธอเห็นเพียงหลังไวๆ“เปล่า แต่ไอ้บ้านั่นมัน...มัน…”“คุณคาร์เมนเขากัดปากพี่กานครับพี่เมย์” เสียงเด็กๆ ที่ยืนกันหน้าสลอนตอบเมษาอ้าปากกว้าง ดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้า “ยะ...ยายกาน กะ...แกโดนคาร์เมนจูบเหรอ”“เปล่า แต่ไอ้บ้านั่น ฮื่อ...แล้วแกจะมาถามให้ฉันอายทำไม ออกไปได้แล้ว ทั้งแกทั้งเด็กๆ นั่นแหละ เอานี่จานขนม” กานพลูกลั้นความอายยกจานขนมใส่มือเมษาและเด็กๆ “เอ้า...ไปกันได้แล้ว จะรออะไรอีก…”“ไปกันเถอะเด็กๆ ให้พี่กานฝันหวานก่อน เดี๋ยวคงจะออกตามมา”เมษาพาเด็กๆ กลับไปห้องรับแขกด้วยความสงสัย หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างคนคิดไม่ตกคาร์เมนชอบยายกานหรือ ตานั่นชอบของแปลกหรือไงกัน รู้ก็รู้ว่ายายกานร้ายจะตายคาร์เมนเดินยิ้มออกจากบ้าน “นี่แบบแปลนที่นายต้องการครับ” ชายหนุ่มยื่นแบบแปลนคร่าวๆ ที่เขาและเบนนิโต้ช่วยกันร่างไว้เมื่อวานตอนที่เมษาและกานพลูช่วยกันทำอาหารส่งให้“ขอบใจ ไปอารมณ์ดีจากไหนมานะคาร์เมน

“ไม่เกี่ยวได้ยังไง พี่บีนั่นแหละตัวดี ชอบทำประเจิดประเจ้อให้ยายกานเห็น ตอนนี้น้องเมย์ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ยายกานจอมแสบก็แซวไม่หยุดปาก ไหนจะนายหน้าเตารีดบอดี้การ์ดพี่อีกล่ะ” เมษาหันไปทำหน้ายักษ์ใส่คาร์เมนที่เลิกคิ้วใส่อย่างสงสัย เขาไปเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย“แต่ อืม...รู้สึกว่าตอนนี้บอร์ดี้การ์ดหน้าเตารีดของพี่บีเริ่มจะมีหน้าใหม่เพิ่มอีกหน้าแล้วนะ ใช่ไหมกานจ๋า...” เมษาหันไปหากานพลูอย่างรู้ดี ที่คาร์เมนเป็นแบบนี้ เพราะเริ่มจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเพื่อนรักของเธอ“บ้า...พูดอะไรก็ไม่รู้” กานพลูค้อนเมษาวงโตเมษาหัวเราะเสียงใส “คุณหนูกานพลูคนสวยอายหน้าแดงเป็นด้วย กลับไปได้ ฉันจะต้องเล่าเรื่องนี้ให้พี่ต้นฟัง แกอายเป็น แสดงว่าแกไม่ได้เป็นทอม” เมษาหยิกแก้มกานพลู จ้องเพื่อนดวงตาเป็นประกายอย่างดีใจที่เพื่อนมีความสุข“นี่ๆ กานแกชอบนายหน้าเตารีดจริงๆ เหรอ เห็นเมื่อวานยอมให้คาร์เมน อะจึ้ยย์...ด้วยนะ” เมษาคว้าคอกานพลูแอบกระซิบข้างหู “ฉันเห็นตอนแกโดนคาร์เมนหอมแก้มเต็มๆ ตาเลยนะ”ใบหน้ากานพลูยิ่งแดงขึ้นจนเป็นกับลูกตำลึงสุก ดวงตาเปล่งประกายสุกใส เมษาใช้นิ้วเขี่ยใบหน้าเพื่อนพลางกระซิบถามเบาๆ “แ

คาร์เมนเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขามองกานพลูเหมือนเสือจ้องตะครุบเหยื่อ “ไหนว่าไม่กลัวไง แล้วจะถอยหนีทำไม” ชายหนุ่มถาม ขณะสาวเท้าตามไปอย่างช้าๆ“ไม่ได้กลัว แต่เขาเรียกว่าไม่ประมาท” กานพลูถอยหลังไปจนสุดน้ำทะเลสาดซัดข้อเท้า “อย่าเข้ามานะคาร์เมน ไม่อย่างนั้น...”“เธอจะทำอะไรฉันยายตัวแสบ” คาร์เมนยังไม่หยุด เขาสาวเท้าเดินตามไป“ไม่อย่างนั้นก็...ไม่อย่างนั้นก็แบบนี้ไง...” กานพลูถอยหลังไปจนลึกพอที่จะก้มลงวักน้ำใส่คาร์เมนที่ไม่ยอมหยุดเดินตาม“นี่แนะ...นี่แนะ...สนุกจังเลย” กานพลูหัวเราะร่า“เธอนี่มัน...” คาร์เมนส่ายหัวกับความดื้อรั้นและไม่เกรงกลัวใครของกานพลู“มาเร็วคาร์เมนมาเล่นน้ำกันมาเร็ว” กานพลูวิ่งเข้าไปจับมือคาร์เมนลากร่างสูงใหญ่ลงไปในทะเล“นายชอบทำหน้าเหมือนคนโดนเตารีดที่โดนรีดจนเรียบอยู่ตลอดเวลา ไม่ยิ้มไม่หัวเราะเลย ไม่แม้แต่จะทำหน้าอย่างอื่นด้วย ไม่เมื่อบ้างหรือไง วันนี้นายยกเว้นไม่ขังและยังพามาเที่ยวด้วยอีก เรามาเล่นกันให้สนุกดีกว่านะ นายจะได้ทำหน้าอย่างอื่นเป็นบ้าง มาเร็ว”กานพลูยกมือจับสองแก้มคาร์เมนดึงแรงๆ หวังให้เขาทำสีหน้าแบบอื่นบ้าง แต่กลับโดนชายหนุ่มดึงเข้าไปกอดแทน นิ้วยาวลากไล้

เมษายิ้มหยันในโชคชะตาของตัวเอง ที่แทบไม่พบเรื่องดีๆ เลย แม่ตายตั้งแต่เด็กๆ ส่วนพ่อ...มีก็เหมือนไม่มี ท่านแทบไม่เคยหันมามองเธอสักครั้ง ความรักอย่างได้ไปคิด ไม่มีให้หรอก“แกอย่ามัวถามเรื่องฉันกับพี่บีอยู่เลย เรื่องของแกกับนั่นล่ะ...” เมษาบุ้ยใบ้ปากไปทางคาร์เมน “เป็นไงบ้าง เขาคิดจะรับแกเข้าไปอยู่ในหัวใจบ้างหรือเปล่า หรือจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ แกถูกเขาเอาเปรียบไม่เว้นวัน”“ไม่รู้เหมือนกัน ฉันรู้ตัวดีนะหนูเมย์ ฉันชอบคาร์เมนจริงๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะคิดเหมือนกันหรือเปล่า จะรักจะชอบ หรือว่าเฉยๆ บอกตรง ๆ ฉันดูคาร์เมนไม่ออกนะ” กานพลูตัดบทด้วยการหยิบขนมในตะกร้าที่สองหนุ่มช่วยกันหยิบออกมาวางบนเสื่อ“คิดถึงพี่ต้นจัง ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง จะเป็นห่วงพวกเรามากหรือเปล่า” กานพลูพึมพำ เธอหายมาตั้งหลายวันแล้ว ต้นรักษ์คงจะเป็นห่วงและน่าจะเริ่มสงสัยว่าการหายตัวมาครั้งนี้ของเธอกับเมษาน่าจะไม่ใช่เรื่องปกติเสียแล้ว อาจจะออกสืบหาข่าวคราวจากเพื่อนๆ บ้างแล้ว“คิดถึงก็ก็โทรหาซิกาน ฉันเองก็คิดถึงพี่ต้นเหมือนกัน”“ไหนละโทรศัพท์ แกก็พูดเป็นเรื่องง่ายๆ ไปได้” กานพลูประชด“นั่นไงเดี๋ยวฉันจัดการเอง” เมษาหันไ

“น้องเมย์ไม่เคยขอเงินพ่อซื้อเสื้อผ้า ยกเว้นพวกเครื่องแบบนักเรียนที่ท่านจำเป็นต้องซื้อให้ ส่วนอย่างอื่น เป็นเงินของน้องเมย์ที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงคะ”เบนนิโต้เหยียดยิ้ม ทอดสายตามองเมษาอย่างดูถูกดูแคลน “อย่างเธอนี่นะเมษา หาเงินได้เอง ฉันได้ยินมาว่าตอนเรียนหนังสือ เธอเอาแต่เที่ยวเตร่ คบหาแต่เพื่อนไม่ดี ริเที่ยวผับ กินเหล้าเมายา หนีเรียนจนทำให้เกือบเรียนหนังสือไม่จบด้วยซ้ำ”เมษายิ้ม “มันก็คงจะจริง แล้วพี่บีรู้ไหมคะ น้องเมย์เรียนได้ที่หนึ่งตลอด ถึงจะไม่ตั้งใจเรียนก็เถอะ น้องเมย์ไม่ได้เที่ยวผับแต่เข้าไปช่วยเหลือเพื่อนให้เขากลับมาเรียนให้จบ เหล้ายาไม่เคยแตะ หนักสุดก็เห็นเป็นแค่ไวน์ขาวไวน์แดงขวดไม่กี่บาทเท่านั้นเองคะ” เมษาแก้ตัว แค่ไวน์เธอก็เมาแล้ว จะให้กินเหล้าอย่างมีนาที่กินอย่างกับเทน้ำลงตุ่มหรือไง“เธอนี่เป็นผู้หญิงที่แปลกนะเมษา ยอมรับหน้าด้านๆ เลยนะ” เบนนิโต้เหยียดยิ้ม “ถึงว่าซิ เวลานอนกับฉัน เธอถึงได้ไม่เสียใจเลยสักนิดที่ต้องสูญเสียพรหมจารีไปนะ”ปากเมษาสั่นระริก ขอบตาร้อนผ่าวหันหน้าไปทางอื่น เจ็บทุกครั้งที่เบนนิโต้เอ่ยวาจาเชือดเฉือน ใครว่าเธอไม่เจ็บล่ะ แต่เจ็บแล้วมันเรียกสิ่งที่ผ่านไปคื