Todos los capítulos de The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Capítulo 91 - Capítulo 100

Pinanood ko siyang maglakad patungo sa sofa bitbit ang unan na ibinato ko. Humiga siya roon nang parang walang pakialam, habang ako naman ay halos umuusok pa rin ang ilong sa inis. Padabog akong nagmartsa patungo sa kama at humiga na doon, saka siya tinalikuran at nagtalukbong na ng kumot hanggang ulo. "Sweet dreams, Lana. We have a long day tomorrow," he said coldly before turning off the main lights of the suite. Hindi na ako sumagot. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at pinilit na makatulog kaso ayaw makisama ng utak ko, parang sirang plaka na paulit-ulit na pinapatugtog ang tawa niya kanina. Nakakainis! Nakakainis kung bakit ako naiinis sa kaniya! Lumipas ang ilang oras pero heto pa rin ako, dilat na dilat. Pinakiramdaman ko siya at narinig ko ang malalalim niyang paghinga, indikasyon na nakatulog na siya sa sofa. At para masiguro kong tama ang hinala ko, dahan-dahan kong ibinaba ang kumot at lumingon sa gawi niya. Ang tanging liwanag na lang sa kwarto ay nagmumula sa mga

Naiwan akong nakatulala sa likod niya habang patuloy pa rin siyang naglalakad palayo, ang mga kamay niya ay kampanteng nakasubi sa bulsa ng kaniyang slacks. Pakiramdam ko'y ang hangin sa paligid na kanina ay nakaka-relax, ngayon ay parang unti-unti akong kinakapos. Ano bang ibig niyang sabihin? Plano ba niyang anakan ako? Pero paano si Liana? ’Yung kasunduan nila ng pamilya ko? “Caleb! Teka lang!” sigaw ko at mabilis na humabol sa kaniya. “Hoy, Caleb Valderama! Mag-usap nga tayo!” Huminto siya at lumingon nang bahagya, sapat lang para makita ko ang nakakalokong ngisi sa kaniyang mukha. “I thought you wanted to stay here and figure it out, Little kitten. Are you done overthinking?” “Tapatin mo nga ako! Balak mo ba akong gawing, ano… incubator?!” hinarap ko siya nang makalapit ako, hinihingal pa ako pero hindi ko iyon inalintana. “Ganoon ba ’yun?” Tumawa siya nang mahina, ’yung tawang hindi nang-uuyam kundi parang aliw na aliw sa reaksyon ko. Hinuli niya ang magkabila kong balikat

Nagising ako dahil sa bango ng pagkain na nagmumula sa dining area ng suite. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at napansin na madilim na sa labas. Gabi na pala? pagkaupo ko sa kama ay napansin ko na wala na ang mga maleta sa sahig. Naka-stack na ang mga ito malapit sa pinto. Agad akong tumayo at lumabas ng kwarto. Nakita ko si Caleb na nakaupo sa tapat ng lamesa, nakatupi ang manggas ng kaniyang puting polo at abala sa kaniyang phone. “You’re finally awake,” he said without looking up. Pagkatapos ay inilapag niya ang phone niya at tiningnan ako. “I ordered some dinner. Eat. Malamig na ’yung ramen pero masarap pa rin ’yan.” Dahan-dahan kong lumapit at naupo sa tapat niya. Nakahain doon ang isa sa paborito kong Tonkotsu ramen at ilang piraso ng gyoza. “Salamat,” mahina kong sabi. “Ba’t hindi mo ako ginising? Nakakahiya naman, ikaw na nga nag-impake, ikaw pa nag-order nito.” “You were sleeping like a log. I didn't have the heart to disturb you,” he said, his voice unusually

Mabilis kong tinakbo ang distansya namin saka luhaang yumakap ako sa kaniya nang mahigpit mula sa likuran niya. Naramdaman ko ang paninigas ng katawan niya sa gulat. “Lana?” tawag niya sa pangalan ko, ang boses niya ay bakas ang pagtataka. “Please… please tell me you’re doing this because you still hate me,” hikbi ko habang isinisiksik ang mukha ko sa likod ng polo niya. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang pabango na humahalo sa amoy ng bagong kahoy ng bahay. “Please, tell me you’re just doing this to torture me, to make me feel guilty every single day for leaving you!” “Wait… wha-what are you talking about?” He tried to turn around, pero mas lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa baywang niya. “No, don’t face me! Just listen!” muli kong sigaw sa gitna ng pag-iyak. “Everything you’re giving me… the house, the studio, the university… it’s too much! I don’t deserve this after what I did! I can’t handle the kindness, Caleb. It’s scarier than your anger!” Naramdaman kong dahan-dahan ni

Napailing na lang ako at dumeretso na sa kusina para simulan ang pagluluto. Mas mabuting ituon ko na lang ang atensyon ko sa gawaing bahay kaysa isipin nang paulit-ulit ang mga hirit ni Caleb. Pero teka… gawaing bahay? Eh ’di parang housewife na ang dating ko nito kung ganoon? Napakagat ako sa labi at muli’t muli, napangiti na naman ako mag-isa. Sa huli ay napagdesisyunan kong magluto ng simpleng Oyakodon, chicken and egg bowl. Ito ang naisip kong pagkain dahil lahat ng mga sangkap nito ay nasa ref. Habang naghihiwa ako ng sibuyas, hindi ko mapigilang mapansin ang katahimikan ng bahay. Napaka-payapa masyado. Nasaan kaya ang lalaking— “Need help?” Muntik ko nang mabitawan ang kutsilyo sa gulat. Nakasandal pala siya sa gilid ng refrigerator, pinapanood ang bawat galaw ko. “K-kanina ka pa ba d’yan?” singhal ko habang hinahawakan ang dibdib ko. “At saka, marunong ka ba?” “I can crack an egg without making a mess, if that’s what you’re asking,” biro niya habang lumalapit. Kinuha