บททั้งหมดของ The Zillionaire's Pretended Fiancée (TAGALOG STORY): บทที่ 101 - บทที่ 110

Nagpalinga-linga ako sa paligid at nakitang wala nga siyang pupwedeng higaan maliban sa kama. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago tahimik na lumapit sa kama. Hindi ko Siya tiningnan kahit ramdam ko ang pag-alinsunod ng mata niya sa akin. Diretso lang akong nahiga sa pinaka-gilid ng kama, tinalikuran ko siya at nagtalukbong ng kumot hanggang sa balikat. Ang lakas ng tibok ng puso ko, tipong parang gusto nang kumawala sa dibdib ko. “Goodnight, Caleb,” pilit kong pinatatag ang boses ko. Naramdaman ko ang paggalaw ng kama. Maya-maya pa ay sunod kong naramdaman ay ang kaniyang hininga sa may batok ko. Hindi siya yumakap, pero sapat na ang lapit niya para maamoy ko muli ang kaniyang pabango. “Lana,” tawag niya sa mahinang boses. “Bakit?” “Don’t sleep too close to the edge. Baka mahulog ka,” aniya. Pakiramdam ko'y tumalon ang puso ko nang dahan-dahan niyang pinatong ang kamay sa baywang ko. “I’m not going to do anything… unless you want me to.” “Manahimik ka na

“You still remember that?” mahina kong tanong habang nagkunwaring busy sa pagtingin ng mga markers sa shelf. Ang tinutukoy niya ay ‘yung araw na nagkakape kami ni Marcus tapos nasa labas siya ng café habang tanaw ko ang paglapit sa kaniya ng dalawang babae na empleyado pala noon ni Lucas, at iyon nga, nakipag-picture ang dalawang babaeng iyon sa kaniya. Ang tagal na n'un kaya paanong naalala pa niya ang tungkol doon? “I remember everything, Lana. Especially the way your nose flares up when you’re annoyed,” sabi niya, at naramdaman ko ang paglapit niya sa likuran ko. “Don’t tell me you’ve moved on from being possessive, hm?” Mabilis ko siyang nilingon, handa na sanang sumagot ng pabalang, pero bahagya akong natigilan nang nakita ko ang seryoso niyang paninitig sa akin. Wala na ‘yung mapang-asar na ngisi kanina. Napalunok ako nang mas lalo pa lumalim ang paninitig niya sa akin, tipong parang ako lang ang nakikita niya sa pagkakataong ito kahit napapaligiran kami ng mga makukulay na

"Caleb..." mahina kong tawag. Gusto ko sanang mag-explain, na walang nangyaring higit sa pagkakaibigan sa amin ni Lucas, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayaw ko nang pahabain pa ang usapan lalo na't pabagsak na talaga ang mga talukap ng mata niya. "Huwag mo na munang isipin 'yun. Nandito na ako, 'di ba?" dugtong ko na lang sabay iwas ng tingin. "Matulog ka na.” Naramdaman ko ang paggalaw niya sa kama. Sunod ay ang pagpatong ng braso niya muli sa baywang ko. Hinila niya ako palapit sa kaniya hanggang sa madikit ang likod ko sa dibdib niya. “Stay like this,” paos niyang bulong. “Don’t move. Every time I close my eyes and I don't feel you, I’m scared that when I wake up, everything will turn out to be just a dream. Hindi na ako sumagot. Hinayaan ko lang siyang yakapin ako hanggang sa marinig ko ang mabagal at malalim niyang paghinga. Nang sigurado na akong nakatulog na siya nang tuluyan, doon ko lang nailabas ang kanina ko pa pinipigilang luha. Dahan-dahan akong humarap sa kaniya

Muli akong napasinghap, sinusubukang pakalmahin ang wala na sa ayos kong dibdib. “I tricked you,” panimula niya, ang boses ay seryoso at may halong pait. “I lied to you, Lana. I tricked you because it was the only way to save you from all of them.” Napaatras ako nang bahagya kahit wala na akong maatrasan, pilit na pinoproseso ang narinig ko. “Anong ibig mong sabihin?” Huminga siya nang malalim at tinitigan ako nang diretso. “I gave him everything. The company, the hacienda, every single asset I had under the Valderama name... I transferred it all to Lucas.” Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?!” “It was the price for our freedom,” agap niya, at hinawakan ang magkabila kong balikat. “In exchange for everything I owned, Lucas agreed to take Liana away. He’ll make sure she never shows her face to us again. I made a deal with the devil just to keep you safe.” Nanghina ang mga tuhod ko kaya napakapit ako sa kaniya. Oh my god! Totoo ba ’to?! O baka nananaginip lang ako?! “Caleb… hindi ko

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakasubsob sa mga tuhod ko habang iyak pa rin nang iyak. Ang t*nga t*nga niya! Sobrang t*nga niya! Dahil lang sa akin binitawan na niya Ang lahat?! Ako na niloko siya't basta na lang nawala bigla?! Wala siyang kasing-t*nga! Suminghot ako at pinigilan ang sarili na mapahagulgol pa lalo. Pagkatapos ay tumayo ako sabay pinunasan ang mga luha ko na kumalat na sa pisngi ko. Hindi ako pwedeng maupo lang dito. Tumingin ako sa paligid ng kwarto hanggang sa mahagip ng mata ko ang bintanang nakaharap sa garden. Mabilis akong lumapit doon at binuksan. Sa lakas ng hangin na pumasok ay saglit pa akong napayakap sa sarili. Hindi ito masyadong mataas dahil nasa unang palapag lang naman ang kwartong kinaroroonan ko. Kaya kung tatalon ako mula rito pababa sa lupa, hindi ko iyon ikamamatay. Sumilip ako sa labas. Walang tao. Siguro ay nasa sala siya o sa kusina, binabantayan ang pinto ng kwarto kung mabubuksan ko ito. Maingat kong itinaas ang isang binti ko Hangg