All Chapters of The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 81 - Chapter 90

LANA’S POV Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatitig lang sa kisame ng guest room na ito. Malawak ang kama, malambot ang unan, at amoy mamahalin ang bawat sulok, pero lahat ng ito ay hindi ko magawang i-appreciate ng buo. Gusto ko nang umuwi sa apartment, sa totoo lang. Natatakot ako na baka sa mga oras na ito ay alam na ni Lucas na hindi ako umuwi. Ayaw ko na ng gulo, lalo na kung ako ang pag-uugatan. Dahan-dahan akong bumangon at lumapit sa malaking bintana. Mula rito sa kinatatayuan ko, kitang-kita ang unti-unting pagliwanag ng kalangitan. Mag-uumaga na pala. Napahawak ako sa tiyan ko nang maramdaman ang bahagyang pagkirot nito. Wala pa akong matinong kain simula kagabi. ’Yung steak lang kagabi na hindi ko naman masyadong nalasahan dahil nga sa tensyon. “Kamusta na kaya sina Mommy?" bulong ko sa sarili ko nang biglang ko silang naisip. Kahit ganoon nila ako pakitunguhan ni Daddy, sila ’yung tipong magagalit kapag may magutom isa sa amin ni Liana. Ayaw na ayaw nilang na

"Saan tayo pupunta ngayon?" tanong ko nang makalabas kami ng building. "Office," simple niyang sagot habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. "You start today." "Huh? Ngayon agad? Wala man lang ba akong orientation? O kahit man lang briefing kung anong gagawin ko bilang assistant mo?" Huminto siya at hinarap ako, isang mapait na ngisi ang gumuhit sa labi niya. "Briefing? My requirements are simple: stay where I can see you, and do what I tell you to do. That's your job description." Pumasok na siya sa kotse kaya wala na akong nagawa kundi sumakay na rin. Naging tahimik ang buong byahe. Mayamaya ay itinigil niya ang sasakyan sa isang matayog at puro glass wall na gusali. Nang basahin ko ang nakaukit doon na pangalan ay napag-alaman kong ito na ang kumpanya niya. Bigla akong kinabahan. Paano kung nandito pala ang parents niya? Hindi pa ako handang harapin sila! "Stay behind me," utos niya. Halos yumuko akong nakasunod sa likuran niya sa takot ko na baka nandito nga ang mga magul

"Nabab*aliw ka na ba?!" sigaw ko na. “Caleb, kung nawawala nga si Liana, wala ng kinalaman doon si Lucas! Wala siyang dahilan para gawin ’yun!” “Stop it. Let's not talk about them," malamig niyang tugon na ikinainit na ng ulo ko. “Caleb!" malakas kong tawag sa kaniya. Pumwesto na ako sa gilid niya at halos magpapadyak sa sobrang inis. “Sabihin mo bakit nawawala si Liana?! Ano, nanti-trip ka lang ba?!" Napabuntong-hininga siya na para bang siya pa ang naubusan ng pasensya sa pag-eestiriko ko, bago niya ako nilingon. "You're so naive, Lana. I don’t know if you’re worried about your missing twin, or because you found out she’s with Lucas. Which one is it?” “Of course I'm worried! Kakambal ko pa rin ’yun! At kung hindi mo pa naaalala, fiancée mo ’yun! Hindi ka man lang ba nag-aalala?! O baka naman ikaw ang may pakana kaya siya nawawala at si Lucas ang gusto mong pagbintangan?!” Hindi siya nakasagot. Sa halip ay kunot-noo niya akong tinitigan. Marahas akong napasinghap ulit at napas

Halos hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, galit na mukha ni Caleb ang nakikita ko. Idagdag mo pa ang banta niya tungkol kay Lucas. Nagising ako kinaumagahan dahil sa sunod-sunod niyang katok sa pinto. "Lana, open the door. We’re leaving in thirty minutes," maawtoridad niyang utos mula sa labas. Hindi ako sumagot. Sa halip ay nagtalukbong lang ako ng kumot at nagkunwaring tulog. Bahala siya d’yan kumatok. Wala akong ganang harapin siya. Pagod ako, at lalong wala akong ganang sumunod sa sinasabi niyang mga rules niya. "Lana, I said open this door! I'm not playing games with you. Open this door or I’ll break it down," dagdag pa niya. Nanatili akong tahimik. Maya-maya ay bigla siyang tumahimik. Akala ko ay umalis na siya, kaso… "I said get up," utos niya. Napadilat ako ng mga mata nang sa malapitan ko na narinig ang boses niya. Nakatalukbong pa rin ako pero nang maramdaman ko ang presensya niya sa gilid ko ay agad akong napaupo sa ibabaw ng

“Huh?” agad nangunot ang noo ko at hindi makapaniwalang napatingin sa kaniya. "Anong walang pera? Caleb, kayang kaya mong mag-book ng isa pang room, ’wag mo nga akong pinagloloko!" Hindi niya ako sinagot. Tuloy-tuloy lang siya sa paglalakad habang ako’y halos matalisod na sa kasusunod sa kaniya. Mayamaya ay tumigil kami sa tapat ng isang elevator. Pumasok na kami doon saka niya pinindot ang 45th floor. Ayaw niya pa rin akong sagutin kahit ilang beses ko nang sinabi na hindi kami puwede sa iisang room. Nang tumunog ang elevator at bumukas ang pinto nito sa 45th floor, nauna na naman siyang lumabas na hindi ako kinikibo. Tumigil lang siya nang nasa dulo ng hallway. Tinapik niya doon ang hawak niyang card, sunod ay bumungad sa amin ang isang napakalawak na suite. May sariling living area, floor-to-ceiling windows na tanaw ang buong Tokyo, at isang king-sized bed sa gitna. "Wait, isa lang ang kama? Caleb, nasaan ang kwarto ko?!" halos pasigaw kong tanong nang ma-realize ko ang sitw