All Chapters of The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 71 - Chapter 80

Pag-akyat ko sa stage, agad na bumungad sa akin ang malakas na hiyawan ng mga tao at ang makukulay na ilaw na sumasabay sa beat ng kanta. Sa loob ng tatlong taon, nasanay na ako sa ganitong atensyon. Ang entablado na ito ang nagsisilbi kong mundo kung saan hindi ako si Lana na impostor, kundi si Lara na hinahangaan ng lahat. Nagsimula ang musika. Isang upbeat na kanta ang napili ko para sa gabing ito. Habang kumakanta at sumasayaw, pasimple kong tinanaw si Lucas sa gilid. Gaya ng sinabi niya, nandoon siya, nakasandal at matalim na nakatingin sa bawat lalaking nagtatangkang lumapit nang sobra sa stage. Nakakatawang isipin na ang dating muntik na akong ilaglag ay heto't grabe kung maka-react, maprotektahan lang ako. Minsan nga naiisip ko na baka may sumanib sa kaniyang ligaw na anghel kaya naging ganito na lang siya sa akin. Pagkatapos ng tatlong kanta, hingal akong nag-bow sa harap ng crowd. Pawis na pawis ako pero may ngiti pa rin sa mga labi ko. Ito ang buhay na pinili ko, nakakapa

Ilang minuto matapos umalis ni Lucas, pumasok si Berto sa dressing room ko bitbit ang isang malaking paper bag na alam kong galing sa isang mamahaling boutique. "Lara, pinapabigay ng kliyente. Isuot mo raw 'yan para sa date niyo. May sasakyan na ring naghihintay sa'yo sa back exit," utos nito bago inilapag ang paper bag sa lamesa ko. Nang buksan ko iyon, bumungad sa akin ang isang itim na cocktail dress. Simple lang ang tabas nito pero halatang napakamahal ng tela. May kasama rin itong isang set ng diamond earrings. Napalunok ako. Parang sobra-sobra naman ’to para sa Isang date lang? Mabilis akong nag-ayos. I removed my thick stage makeup and replaced it with a simpler yet expensive look, just like Boss Rick instructed. Habang isinusuot ko ang dress, hindi ko mapigilang manginig sa hindi malamang rason. Pakiramdam ko ay bumabalik ako sa pagiging impostor, pero sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung sino ang niloloko ko, ang sarili ko ba, o ang lalaking nagbayad sa akin ng napak

Ang pagbukas ng pinto ng elevator ay bumasag sa tensyon sa pagitan naming dalawa. Agad akong napaatras at sinubukang bawiin ang braso ko mula sa pagkakahawak ni Caleb. Akala ko ay si Lucas na ang papasok, pero nakahinga ako nang maluwag nang makitang hindi siya. Dalawang lalaking naka-uniporme ng hotel ang pumasok. Tulak-tulak nila ang isang cart na puno ng mga bote ng alak at iba pang pagkain. Sa likuran nila ay isang matandang lalaki na nakasuot ng tuxedo. Siya na ata ang hotel manager. "Mr. Valderama, I apologize for the interruption. We just wanted to ensure the vintage wine is served at the perfect temperature as per your instructions," magalang na sabi ng hula kong manager. Parang wala lang na binitawan ni Caleb ang braso ko. Pagkatapos ay simple niyang inayos ang suot niyang suit jacket nang walang kareak-reaksyon sa mukha. "Leave it on the side. And make sure no one else enters this floor." "Of course, sir. Enjoy your evening," mabilis na sagot ng manager bago nagmamad

Napatitig ako sa mga mata niya. Sa sobrang lapit niya, naamoy ko ang pamilyar niyang scent na humahalo sa amoy ng alak. Sasagot na sana ako nang bigla siyang tumalikod at naglakad patungo sa malaking bintana. "I could have ended this years ago," he continued, staring at the city lights. "But I wanted to see how far you’d go. I wanted to see how long you could sustain this pathetic little life you’ve built.” "It's not pathetic. It's real," giit ko. Muli niya akong binalingan pero nanatili ang kalamigan sa paraan ng pagtingin niya sa akin. "Real? You're living under a fake name, dancing for strangers, and hiding in the shadows with my brother. There is nothing real about your life, Lana." Bumalik siya sa bar area at padabog niyang nilapag doon ang hawak niyang baso. "The night is just starting. And since I paid for full service, I expect you to act the part. Now, undress!” Saglit akong napamaang sa huli niyang sabi, hanggang sa kusang nag-init ang parehong gilid ng mga mata

CALEB’S POV I poured myself another glass of whiskey, the amber liquid burning my throat, but it wasn’t enough to dull the sharp edges of my thoughts. Sa tuwing natititigan ko siya sa mga mata kanina, bumabalik ang lahat sa akin. The memories of that god-awful day three years ago, the day I lost everything because of a lie. Three years ago… The chaos started when Liana showed up, screaming and waving documents that proved Lana wasn't her. The confrontation was messy. I didn't let Lana explain. I didn't want to hear any more of her scripts. Every word that came out of her mouth felt like poison, so I did the only thing I could to protect myself, I locked her out. I locked myself in our bedroom, ignoring her frantic knocks. Buong gabi siyang kumakatok, nagmamakaawa at paulit-ulit na humihingi ng tawad. When I finally opened the door, she tried to justify her lies, so I pushed her away with words colder than ice. Galit na galit ako n'un. Tingin ko sa kaniya ay siya na ang pinakamas