บททั้งหมดของ The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): บทที่ 111 - บทที่ 120

Pakiramdam ko ay biglang uminit ang paligid kahit malakas naman ang aircon sa loob ng kwarto. Isama mo pa ang mainit niyang hininga na tumatama sa leeg ko, nagmistulang kuryente na gumagapang sa buong sistema ko. “C-Caleb…” utal kong tawag sa kaniya, pasimpleng inilalayo nang kaunti ang leeg ko. “A-anong sabi mo?” Mahina siyang tumawa. Lalo pa niyang isiniksik ang kaniyang ilong sa balat ko at inamoy-amoy na ang bandang iyon. The hell?! “I want you to call me that again,” bulong niya, mas paos na ngayon. “The way you said it earlier… it almost made me want to give you back your phone, the company, and even my soul. Call me baby again, please…” Nakatatlong lunok na ako ng sariling laway para pakalmahin ang sarili ko. Ano ba naman ’tong ginagawa niya? Konti na lang talaga at sisigaw na ako. Hindi ko kinakaya! Kung bakit ko ba naman Kasi naisipang tawagin siyang baby. Ito tuloy! “A-ayoko nga!” pagmamatigas ko sabay siko nang mahina sa kaniya. “Sabi mo foul play ’yun, ’di ba? B-ba't

Huminga ulit ako nang malalim at nagsimulang maglakad papasok sa main hall pagkatapos kong magpaalam at magpasalamat na rin sa kaniya. Ang interior ng building ay minimalist, puro puti at salamin, na lalong nagpadama sa akin ng seryosong atmospera ng lugar. Bawat corridor ay may mga digital displays ng mga gawa ng mga estudyante, at hindi ko mapigilang mamangha sa husay ng mga strokes at detalye ng mga gawa nila. Nang mahanap ko ang designated room para sa demo ay agad akong pumasok doon. Bumungad sa akin ang mahabang table na may mga high-end na pen tablets at monitor. Ang bawat station ay may sapat na distansya para sa privacy ng bawat artist. Naupo ako sa station 14 at inilabas ang bagong stylus na binigay ni Caleb. Napabuntong-hininga ako nang maramdam ko ang bigat nito sa kamay ko. Para bang ito ang nagsisilbing bigat ng sakripisyo niya, ang bigat ng pangarap ko, at ang bigat ng kagustuhan kong maipasa ito. Nagsimula ang proctor sa pagbibigay ng instructions. Ang theme para

Akala ko balik na sa dati. Na normal na niya akong kakausapin, pero pagkauwing-pagkauwi namin ay balik na naman siya sa pananahimik. Gumabi na't nag-umaga, pero ganoon pa rin siya. Kinakausap naman niya ako pero tuwing magtatanong lang kung anong gusto kong ulam, o ‘di kaya ay kung komportable ba ang naging tulog ko. Bukod d'yan, wala na. Gusto ko siyang makausap tungkol kay Lucas at sabihin ng paulit-ulit na hindi ko naman talaga pipiliin ang isang ’yun kung iyon ang iniisip niya ngayon, pero ibubuka ko pa lang ang bibig ko ay magkukunwari na siyang may pinagkakaabalahan sa cellphone niya. Dalawang araw na ang lumipas at walang pinagbago. Sa totoo lang, naiinis na ako. Nakakabingi na ang katahimikan niya. Mas gugustuhin ko pa atang asar-asarin niya ako o ‘di kaya ay magbitaw siya ng masasakit na salita kaysa ganito. Nasa sala ako at pilit na inaayos ang portfolio ko. Ngayon na maglalabas ng resulta ang university kung nakapasa ba ako o hindi. Pero ang lalaki, nasa labas. Luma

“Huh? Anong age gap?” tanong ko na. “Hindi ’yung age gap natin ang iniisip ko! Iniisip ko kung gaano ka na katagal ang hidwaan niyong magkapatid. Twenty-one, seriously?” Sandali siyang natigilan, tila hindi inaasahan na doon pala napunta ang takbo ng isip ko. Dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ko at sumandal din sa upuan, gaya ng ginawa ko kanina. “It’s a Valderama thing, Lana,” tipid niyang sagot, pero bakas ang pait sa boses niya. “We were trained to lead, but we were also raised to be each other’s greatest rivals. Ang akala ng marami, ang swerte na namin dahil ipanganak kaming may gintong kutsara sa bibig. What they don’t know is that the same spoon can be used to stab you in the back.” Natahimik ako. Sa loob ng tatlong taon na kasama ko si Lucas, alam kong may lamat sila ni Caleb, pero hindi ko akalain na ganito na pala kalalim. Na baka simula’t sapul, wala silang konsepto ng pagiging magkapatid kundi dalawang kailangan magkompetensya. “Hindi ba nakakapagod ’yung ga'un?”

Dahan-dahan akong humiga ulit kahit nahihiya pa rin ako. Lumunok muna ako ng isang beses bago bumukaka. Agad siyang napangisi sabay titig sa nakabalandra ko ng pagkababae sa harap niya.“Relax, Little kitten," aniya nang mapansin ang pag-iwas ko agad ng tingin sa kaniya. Napasinghap ako nang pumosisyon na siya. Pinikit ko na lang ang mga mata ko hanggang sa maramdaman ko ang pagdampi ng labi niya doon. Isang patak ng halik at nagsunod-sunod na iyon. "F-F*ck…” malutong kong mura nang ang dila na niya ang naramdaman ko doon. Pagdungaw ko sa kaniya ay mariin siyang nakapikit habang sarap na sarap niyang dinidilaan iyon na para bang iyon na ang pinakapaborito niyang… candy.“C-Caleb… s-shit…” ungot ko nang bumilis nang bumilis ang paghagod ng dila niya doon. Napakapit na ako nang mahigpit sa kumot. Para namang may sariling isip ang dila niya dahil para na akong nababaliw sa ginagawa niya doon. Bawat haplos at sipsip niya doon ay nagpapatirik ng mga mata ko. Hindi ko na mapigilan ang m