The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY) のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Napabalikwas ako mula sa pagkakahiga. Naupo siya at walang alinlangang binuksan ang mensahe ni Marco. Isang marahas ulit na singhap ang napakawalan niya nang mag-scroll siya nang mag-scroll sa conversation namin ni Marco. "So... you're still considering his offer?" mahinahon niyang tanong makalipas ang ilang segundo. Sa totoo lang, sinadya ko naman talaga na makita niyang si Marco ang ka-chat ko. Hindi ko alam kung bakit pero sinadya ko talaga. Hindi ko siya sinagot. Sa halip ay mabilis kong inagaw ang phone ko mula sa kaniya at muling humiga, yakap-yakap na ito. Muli kong narinig ang marahas niyang pagsinghap kaya hinigpitan ko na ang paghawak ko sa phone. Baka mamaya ay agawin pa ito ulit sa akin saka basagin. "And you invited him here? To my house? Without even asking for my permission?" Ano raw? Without asking his permission? Hindi na ako nakapagpigil at hinarap ko na siya. "Alangan namang lumabas kami?" sarkastiko kong sagot. “Bakit, papayagan mo ba ako? ’Di ba, hindi

"Halika na, Marco," yaya ko sa kaniya. Naupo kami sa tabi lang ni Caleb, sa tapat nito at hindi sa mismong tabi niya. Medyo kinakabahan ako sa magiging takbo ng meeting na ito. Pero nang makita kong abala na si Caleb sa pag-scroll ng kung ano sa hawak niya ngayong tablet, kahit papaano ay nabawasan ang kaba ko. “Can we start now?" panimula ni Marco. Tumango ako bilang pagsang-ayon, kaya naman agad niyang binuksan ang dalang briefcase saka nilabas ang laman nitong mga papeles. "Ito na 'yung details ng organization na sinasabi ko sa'yo," aniya at ipinakita sa akin ang mga flyers at contract. "Bilang aspiring artist, bibigyan ka nila ng part-time job. Tulad ng sabi ko sa'yo, malaki ang pasweldo nila, at kapag nakita na nila ang potential mo, malaking chance na mabigyan ka ng full scholarship sa Japan. Tiwala ako na mabibigyan ka nila." Narinig ko na ito sa kaniya sa huli naming pagkikita pero hindi ko pa rin naiwasang mamangha. “Grabe pala, ’no? Imagine, part time lang pero mala

Dire-diretso ako sa taas at padabog na isinara ang pinto ng kwarto. Ni hindi ko na siya nilingon kahit narinig ko pang tinatawag niya ang pangalan ko mula sa baba. ‘He is so disgusting!’ Iyon lang ang nasa isip ko. 'Friends who got used to it because they f*cked multiple times'? Anong klaseng friendship yun? At talagang sinabi pa niya sa akin, huh? Alam ko namang hindi siya santo bago kami nagkakilala. Nasaksihan ko pa nga kung gaano siya kalayo sa pagiging santo. Pero ang marinig iyon mula mismo sa bibig niya habang sariwa pa sa paningin ko ang paghalik sa kaniya ng dalawang magkaibang babaeng, parang… parang nakakainis! Nakakainis na hindi ko alam kung bakit ako ganito kaapektado! Dapat ay ang pagpapanggap kong ’to at ang offer sa akin ni Marco ang iniisip ko! Iyon lang dapat ang priority ko! Pero dahil sa kaniya at sa mga kaibigan niya, parang lumilihis na ang goal ko sa buhay! Napasapo ako sa noo at problemadong naupo sa gilid ng kama, pilit pinakalma ang sarili. Maya-maya pa

Hindi ko alam kung paano kami nakatulog pagkatapos noon. Pero kinabukasan ay hindi na ako nahirapang gumising dahil bago pa man tumunog ang alarm ko sa phone ay naramdaman ko na ang paggalaw ng katabi ko. Pagdilat ko, saktong bumangon din si Caleb. Ang unfair lang kasi ang ayos ayos pa rin ng mukha niya kahit kagigising lang. Habang ako’y… Teka nga! Kailan pa ako naging conscious sa mukha ko sa umaga? Eh, ilang beses na kaming natulog na magkasama, ah? "Good morning, Little kitten. Or should I say, good morning to the artist of the day?" nakangisi niyang bati. Inirapan ko na naman Siya at pumauna na sa banyo. Bago ko pa maisarado ang pinto ng banyo ay narinig ko pa ang mahina niyang pagtawa. Tsk. Alam ko ang iniisip niya kahit hindi niya sabihin ng diretso. Iniisip niya siguro na kahit pairap-irap ako ay wala din silbi. Na isang kiss lang niya sa akin ay bumibigay din agad ako. Nakakainis kasi totoo din naman! Winala ko na lang iyon sa isip ko at agad akong naligo. Dapat f

Tumayo na kami ni Marco at lumabas ng Gallery. Wala akong balak na magpaalam kay Caleb kaso agad niya kaming nakita. Mabilis siyang napatuwid ng tayo saka kami sinalubong. Wala na ’yung pangalawang babae na nagpa-picture sa kaniya pero ang inis ko ay nandito pa rin. "Done?" tanong niya sa akin, pero ang tingin niya ay diretso kay Marco. "Done," maikli namang sagot ni Marco. "Good. Let's go, Liana," anyaya ni Caleb sabay hawak sa siko ko, akmang igigiya na ako sa kotse. "Teka lang. Magkakape pa kasi muna kami," apila ko, pilit na binabawi ang braso ko. “Coffee? For what?" kunot-noo niyang tanong, bakas ang pagkadisgusto sa narinig. "Kailangan ba may rason para makapagkape?” sarkastiko kong balik na ikinasinghap niya ng marahas. Tsk. Mainis na siya kung mainis. Akala niya, ’di ko nakita pagpapa-cute niya sa dalawang babae, ha? “I can buy you a whole coffee shop, Liana, if that's what you want. Let's go." Tinaasan ko siya ng kilay. "Huwag na. Dito ka lang at maghintay ng ib