Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 81 – Kapitel 90

อย่างเช่น หากเป็นเมื่อก่อนซางเทียนฮ่าวคิดหาโอกาสจะส่งเขาออกไปจากเมืองหลวง นอกจากตัวเขาเองแล้ว พวกของเยี่ยหรงแม้จะร้อนใจ แต่ก็ไม่มีทางที่จะขัดขวางได้เลย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หากซางเทียนฮ่าวคิดจะส่งเขาไปจริง ๆ เสนาบดีเยี่ยและเผยลิ่งหย่วนกับพวกย่อมไม่นิ่งดูดายแน่นอนมองภาพรวมให้กว้างขึ้น เมื่อมีคนเหล่านี้อยู่ ซางเทียนฮ่าวก็ไม่กล้าทำเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วแน่นอนว่าชื่อเสียงที่เคยหมิ่นเหม่ของเขา ก็ได้รับการกอบกู้กลับคืนมาได้บ้างแล้วด้วยทั้งสามข้อข้างต้นเป็นเพียงสิ่งที่ปรากฏให้เห็นภายนอก สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือตระกูลหาน บุญคุณที่ตระกูลหานติดค้างต่างหากคือสิ่งตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในครั้งนี้"องค์หญิงทรงพอใจกับผลลัพธ์ในครั้งนี้หรือไม่" สายตาดำขลับของซางสิงอวี้มองกลับมาอีกครั้งเห็นได้ชัดว่าเป็นสายตาจริงจัง แต่เซิ่งจือหว่านกลับรู้สึกว่ามันร้อนแรง จนต้องหลบสายตาตามสัญชาตญาณแล้วค่อยตอบว่า "ย่อมพอใจอยู่แล้ว""แม้จะต้องแตกหักกับฉีซื่อจื่อเพราะเหตุนี้น่ะหรือ ข้าน้อยได้ยินมาว่าช่วงนี้ในจวนฉีกั๋วกงคึกคักมากทีเดียว""เจ้าแอบสืบเรื่องส่วนตัวของเราหรือ" เซิ่งจือหว่านไม่พอใจ: "อืม" ซางสิ

"ซื่อจื่ออย่าลืมว่าต้องรีบหน่อยนะ เพราะอย่างไรเสียเช้าวันพรุ่งนี้คนจากในวังก็จะมาแล้ว"เซิ่งจือหว่านเดินผ่านคนทั้งสองไปอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสในเมื่อกล้านำของของนางไปแลกเป็นเงินลับหลังนาง เช่นนั้นก็ต้องเตรียมตัวเสียเลือดเสียเนื้อครั้งใหญ่เอาไว้ฉีซูเซี่ยนรู้ว่านางจงใจแล้วจะอย่างไรเล่านางก็แค่เอาของของตนเองกลับคืนมา มีสิ่งใดผิดอย่างนั้นหรือเป็นฉีซูเซี่ยนกับจวนฉีกั๋วกงต่างหาก เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงนี้ทำให้ชื่อเสียงเสียหาย หากยามนี้ยังมีข่าวแพร่ออกไปว่านำของส่วนตัวขององค์หญิงไปประมูลเพื่อแลกเงิน ชื่อเสียงก็มีแต่จะเหม็นโฉ่กว่าเดิมฉีซูเซี่ยนเริ่มรับรู้ได้ถึงความห่างเหินที่เพื่อนร่วมงานบางคนมีต่อตน ดังนั้นเขาจึงไม่อาจยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้โดยเด็ดขาดฉีซูเซี่ยนมองคล้อยหลังเซิ่งจือหว่าน ความยินดีเดิมที่เมิ่งยางได้รับความสำคัญจากองค์ชายสามมลายหายไปกว่าครึ่ง เขารีบส่งนางกลับไป แล้วรีบออกจากจวนทันทีเพื่อไปสืบข่าวเกี่ยวกับยาสมานแผลทองคำขวดนั้นหากสามารถประมูลกลับมาได้ในราคาเดิมย่อมดีที่สุด หากไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกสักหน่อยแต่เรื่องราวจะสมปรา

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องลงแป้งแล้ว ใช้ไขมันบำรุงริมฝีปากก็พอ" เซิ่งจือหว่านกล่าวเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว อั้นจื่อก็หยิบผ้าคลุมขนจิ้งจอกขาวเนื้อดีเยี่ยมมาคลุมไหล่ให้นางเซิ่งจือหว่านหันกลับมา ใบหน้าหยกขนาดเท่าฝ่ามือที่ตัดกับขนจิ้งจอกขาวปุย ทำให้บรรดาสาวใช้ที่ชินกับความงามอันจัดจ้านของนางต่างพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน"องค์หญิง...ท่านช่างงดงามเหลือเกิน" ติงหลานเหม่อลอยไปชั่วขณะพอเซิ่งจือหว่านเห็นท่าทางเหม่อลอยของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "เจ้าเองก็งดงามเช่นกัน"ติงหลานถูกนางหัวเราะใส่ ใบหน้าก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที "องค์หญิงล้อหม่อมฉันอีกแล้วนะเพคะ"เมื่อก่อนนางเคยคิดว่าบทกวีของพวกบัณฑิตคร่ำครึที่ยกย่องสาวงามนั้นเกินจริงและเชื่อไม่ได้ ยามนี้เมื่อได้เห็นองค์หญิงของตน กลับรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขากล่าวมานั้นช่างเหมาะสมที่สุดแล้ว!องค์หญิงไม่ใช่เทพธิดาที่จุติลงมาจากสวรรค์หรอกหรือ?เซิ่งจือหว่านนำพาสาวใช้ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังเรือนเหวินซีตลอดทางนางยิ้มแย้มแจ่มใส ชมดอกไม้ดูทิวทัศน์ พร้อมกับได้รับสายตาที่ตกตะลึงนับไม่ถ้วนกลับมาแม้เมื่อก่อนทุกคนจะรู้ว่าฮูหยินน้อยงดงามไร้ที่เปรียบ แต่ความงาม

"คุณชายรองซาง เจ้าข่าวสารว่องไว ลองคิดดูสิว่าแถวชานเมืองหลวงเรายังมีโจรป่าที่ไหนให้พวกเราไปฆ่าอีกบ้าง" เยี่ยหรงเสนอขึ้นมา"ฆ่าอะไรกัน" ซางสิงอวี้กลอกตามองบน แล้วหมุนตัวกลับมานั่งลงใหม่ "พวกเจ้าคิดจริงหรือว่าโจรป่ามันฆ่าง่ายขนาดนั้น ลำพังแค่ฝีมือแมวสามขาอย่างพวกเรา กับโจรป่าสองร้อยกว่าคน พวกนั้นจะรอให้เราหั่นเหมือนเต้าหู้หรือ""อ้าว...เราก็ทำได้เหมือนครั้งนี้ไม่ใช่หรือ รอจนพวกมันเมาสุราแล้วค่อยฉวยโอกาสบุกเข้าไป ถึงอย่างไรโจรป่าที่เมาก็เหมือนคนโง่ทั้งนั้น" เฉินเป่าจิ้งยิ้มอย่างซื่อบื้อคุณชายรองซางนิ่งเงียบ สายตากวาดมองทั้งสี่ทีละคน สบเข้ากับดวงตาที่มีแต่ความโง่เขลาปนความมั่นใจทั้งสี่คู่เขาหัวเราะเบา ๆ "พวกเจ้าคิดจริงหรือว่าโจรป่าพวกนั้นแค่เมาสุรา""หมาย...หมายความว่าอย่างไร?""พวกเจ้าไม่เข้าใจที่ฝ่าบาทตรัสตอนปูนบำเหน็จหรือ ศาลต้าหลี่ตรวจพบว่าโจรป่าพวกนั้นดื่มสุราปลอมเข้าไปก่อนตาย...""สุราปลอมก็คือสุราไม่ใช่หรือ" เยี่ยหรงไม่ใส่ใจ "ถึงตอนนั้นพวกเราก็หาทางให้พวกมันซื้อสุราปลอมกลับไปบ้างก็สิ้นเรื่อง!""เหอะ สมองเจ้ามีไว้ประดับเฉย ๆ สินะ พวกโจรป่าทำเรื่องเสี่ยงหัวหลุดนะ จะโง่ซื้อสุ

ยิ่งเข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นทุกวันสุราเจียวเหนียงของเมิ่งยางในที่สุดก็สามารถผลิตในปริมาณมากได้ ในเวลาแค่ครึ่งเดือนเศษ ก็กลายเป็นหนึ่งในเครื่องดื่มที่มียอดขายดีที่สุดในเมืองหลวง เนื่องจากองค์ชายสามตั้งชื่อให้ด้วยตัวเองเมิ่งยางยุ่งอยู่กับเรื่องนี้ ย่อมไม่มีเวลามาก่อคลื่นลมในจวนนอกจากช่วงแรกที่เปลี่ยนตัวบ่าวรับใช้ในจวนชุดใหญ่ ปรับเพิ่มเงินรายเดือนให้กับพวกหัวหน้าบ่าวเรือนนอก เรือนในและห้องครัวแล้ว ก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นอีกเซิ่งจือหว่านก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายตราบใดที่ไม่มาแตะต้องคนของนาง เมิ่งยางจะอาละวาดอย่างไรก็เชิญตามสบาย อย่างไรเสียอาหารการกินและของใช้ในเรือนผิงหลานยามนี้ล้วนจัดซื้อแยกต่างหากส่วนพวกบ่าวที่รับเข้ามาใหม่ หลายครั้งที่มาป่าวประกาศหน้าเรือนผิงหลานอยู่บ่อยครั้งว่าอนุเมิ่งเป็นที่นิยมเพียงใด สุราเจียวเหนียงขายดีแค่ไหน รวมถึงซื่อจื่อและอนุเมิ่งตัวติดกันปานใด...เซิ่งจือหว่านถือเสียว่าพวกนางมาช่วยแก้เหงาให้ตน วันนี้ จู่ ๆ เซิ่งจือหว่านพบว่าภายในหนึ่งชั่วยามห้องครัวเล็กกลับป้อนน่องไก่ให้หลายฝูไปถึงสามครั้ง และหมั่นโถวอีกสองครั้งมิน่าเล่าเจ้าตัวเ