Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 71 – Kapitel 80

ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงนั้นหนาวเย็นเซิ่งจือหว่านพอก้าวออกจากหอเถาหราน ร่างกายที่บอบบางก็สั่นสะท้านด้วยความหนาวอั้นจื่อกำลังนึกเสียใจที่ไม่ได้เอาเสื้อคลุมติดมาด้วย ก็เห็นชายเสื้อสีดำสะบัดผ่านนางไปคลุมลงบนร่างของเซิ่งจือหว่าน"เอ่อ..." อั้นจื่อขมวดคิ้วเตรียมปฏิเสธเซิ่งจือหว่านตาปรือแล้ว นางกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ ทั้งร่างหดตัวอยู่ในนั้นอั้นจื่อเห็นดังนั้นจึงกลืนคำพูดที่จะกล่าวลงไป ช่างเถิด ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าร่างกายขององค์หญิง "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ขอบคุณคุณชายรองซางมาก"เมื่อขึ้นรถม้า ปฏิกิริยาหลังเมาสุราของเซิ่งจือหว่านก็เหมือนกับเด็กน้อย นางขดตัวหลับเงียบ ๆ อยู่ที่มุมหนึ่งจนกระทั่งกลับถึงจวนฉีกั๋วกง ซางสิงอวี้จะขอตัวลา นางก็เพียงปรายตามองอย่างเกียจคร้าน พร้อมขานรับคำหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกอั้นจื่อได้แต่กล่าวว่า "คุณชายรองซาง เสื้อคลุมตัวนี้รอไว้คืนให้วันหลังดีหรือไม่""ย่อมได้อยู่แล้ว"พูดจบ เขาก็มองส่งรถม้าเข้าจวนไป กระทั่งเสียงล้อรถบดถนนเงียบหายไป จึงหันหลังกลับและหายไปท่ามกลางแสงจันทร์*ฉีซูเซี่ยนยังไม่ได้นอนเลยเมื่อได้ยินว่าเซิ่งจือหว่านกลับถึงจวน

เพียงแต่ยิ่งฟังไปถึงช่วงหลัง ใบหน้าของห้วนจู๋ก็ยิ่งแดงก่ำโดยเฉพาะเมื่อนึกถึงเมื่อก่อน มีคนไม่น้อยชมว่านางเป็นสาวใช้ที่หน้าตาโดดเด่นที่สุดในจวน ก็เหมือนกับ...เหมือนกับสาวใช้ที่ชื่อซิ่งเถาในนิทานเรื่องนี้ไม่มีผิด ที่มีทรวดทรงอวบอิ่ม ใบหน้าสีชมพูระเรื่อเจือความเขินอายแต่โชคชะตาของนางกลับแตกต่างจากซิ่งเถาราวฟ้ากับดินจวนตระกูลเจียงมีคุณชายใหญ่ที่เจ้าชู้หลายใจ ทั้งสองเพียงแค่บังเอิญพบกันในสวนไม่กี่ครั้ง เขาก็เริ่มสนใจในตัวซิ่งเถาแต่ในจวนกั๋วกง คนที่นางรักและคนึงหาอยู่ตลอด กลับไม่เคยแม้แต่จะชายตามองนางเลยสักครั้งเมื่อได้ยินว่าซิ่งเถาอาศัยจังหวะที่คุณชายใหญ่เจียงเมาสุราจนร่วมหอลงโรงกันได้สำเร็จ ในใจของห้วนจู๋กลับเกิดความอิจฉาขึ้นมา หากว่า...หากท่านซื่อจื่อเป็นเหมือนคุณชายใหญ่เจียง และมองเห็นความรักที่แท้จริงที่ตนมีให้เขาได้ จะดีขนาดไหนกัน "องค์หญิง หรือว่าบุรุษจะเป็นเหมือนในนิทานจริง ๆ เพคะ ที่ต้อง... ต้องมีความสัมพันธ์ทางกายกันก่อน ถึงจะเริ่มหวั่นไหวได้ง่ายขึ้น" ติงหลานถามประโยคสุดท้ายออกมาด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อเซิ่งจือหว่านกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ "ก็ไม่แน่เสมอไป คำพูดของบุรุษยา

ทว่าช่างแตกต่างจากความอ่อนโยนที่ห้วนจู๋ได้ยินมาจากในนิทาน ฉีซูเซี่ยนเห็นนางเป็นเพียงของเล่นระบายอารมณ์ ไม่มีการปลอบประโลมใด ๆ แม้แต่น้อย เขาครอบครองนางโดยตรงในทันทีความเจ็บปวดรุนแรงแล่นเข้ามาบนโต๊ะหินที่เย็นเฉียบภายในลานเรือน กล่องอาหารและชามถ้วยถูกปัดตกลงไปห้วนจู๋เจ็บจนร่างกายสั่นเทิ้ม อยากจะร้องออกมาเพราะเจ็บปวด แต่กลับถูกมือใหญ่ที่ปิดปากอยู่กดทับกลับไปอย่างแรงฉีซูเซี่ยนเดาออกแล้วว่าเป็นห้วนจู๋ที่วางยาตน ในเมื่อเห็นนางเป็นเพียงเครื่องมือ แล้วเขาจะยอมให้เรื่องที่นี่แพร่งพรายออกไปได้อย่างไร ดังนั้นห้วนจู๋จึงไม่ส่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว ได้แต่แบกรับการทำลายล้างที่ไร้ความปรานีด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงเรื่อย ๆแต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า…ขอเพียงได้เป็นผู้หญิงของซื่อจื่อ ต่อให้ต้องรับความเจ็บปวดบ้างจะเป็นไรไป?ขอเพียงผ่านพ้นคืนนี้ไป ตนเองก็จะไม่ใช่สาวใช้ในเรือนผิงหลานที่ยอมให้ใครมาโขกสับได้อีกต่อไป!ตนก็สามารถเป็นเจ้านายได้เช่นกัน!ห้วนจู๋คิดถึงสิ่งเหล่านี้แล้วกลั้นน้ำตาไว้ พยายามให้ความร่วมมือกับฉีซูเซี่ยนเพื่อลดทอนความเจ็บปวดของตนเอง...ยามดึกดื่นน้ำค้างแรง หลังจา

เมิ่งยางรู้ดีว่านี่คือโอกาสที่ยอดเยี่ยม จึงรายงานได้อย่างถูกจังหวะ "ท่านแม่ หลายวันมานี้กิจการร้านหม้อไฟรุ่งเรืองมาก เมื่อคำนวณอย่างละเอียดแล้ว กำไรต่อวันเกือบหนึ่งร้อยตำลึงทีเดียวเจ้าค่ะ""อะไรนะ วันหนึ่งมีกำไรถึงร้อยตำลึงเชียวหรือ" ชุยซื่อชะงักไปอย่างที่คาดไว้ ฉีซูเซี่ยนและฉีกั๋วกงต่างก็มองมาที่นางด้วยความประหลาดใจเมิ่งยางกล่าวต่อ "นอกจากนี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าได้ศึกษาเรื่องสุราประเภทต่าง ๆ ในเมืองหลวงมาบ้าง แม้จะมีหลายชนิด แต่รสชาติยังไม่เข้มข้นพอ ข้ามีอีกวิธีหนึ่ง ที่สามารถบ่มสุราที่มีรสชาติบริสุทธิ์ยิ่งกว่าออกมาได้เจ้าค่ะ..."ชุยซื่อไม่ได้สนใจในเรื่องเหล่านี้มากนัก"ในเมื่อร้านหม้อไฟไปได้ดี ก็ตั้งใจบริหารให้ดีเถิด อย่าเพิ่งไปหยิบจับเรื่องอื่นเลย...""ท่านแม่" ฉีซูเซี่ยนได้กลิ่นอายของโอกาสทางการค้า"ท่านแม่เป็นสตรี ย่อมไม่ทราบว่าคำว่าสุรามีแรงดึงดูดต่อบุรุษเพียงใด อย่างเช่นองค์ชายสามที่ทรงโปรดสุรา เพื่อให้ได้สุราดีสักไหมาครอบครอง เมื่อวันก่อนถึงกับทรงยอมจ่ายในราคาหลายร้อยตำลึงเลย""เป็นเช่นนั้นจริง! ยามนี้ตระกูลใหญ่ทางใต้บางแห่ง ก็มีหลายตระกูลที่สร้างฐานะขึ้นมาจากการทำกิจการ

"คุณชายใหญ่ซางช่างถ่อมตัวนัก" เซิ่งจือหว่านเอ่ยขึ้นซางซิ่วหยวนชะงักทันทีสีหน้าของหวังไหวจือก็ยิ่งแข็งค้างไปในพริบตา เขาไม่นึกเลยว่าจะมาพบกับองค์หญิงชิ่งหนิงอีกครั้ง หากรู้ว่าบังเอิญเช่นนี้ วันนี้เขาคงไม่มาที่โรงน้ำชาจวี้เสียนแห่งนี้แน่!"ข้าน้อยถวายบังคมองค์หญิงชิ่งหนิง องค์หญิงทรงชมเกินไปแล้ว"ซางซิ่วหยวนลุกขึ้นทำความเคารพเซิ่งจือหว่านยิ้มอย่างสื่อนัยยะล้ำลึก "ถือว่าชมเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ เพราะอย่างไรเสีย งานที่คุณชายใหญ่ซางได้รับนี้ ก็เป็นเพราะคุณชายรองซางมีผลงานปราบโจร งานถึงได้ตกมาอยู่ที่ท่าน คนอื่นไม่รู้ก็ช่าง แต่นึกไม่ถึงว่าแม้แต่คุณชายใหญ่ซางเองก็ไม่รู้ด้วย หรือว่าท่านแม่ทัพใหญ่ซางไม่ได้บอกท่านหรือ""อะไรนะ งานของซิ่วหยวนมีได้เพราะคุณชายรองซางหรือ" หวังไหวจือประหลาดใจ"เป็นไปได้อย่างไร""ซิ่วหยวน เป็นเรื่องจริงหรือ" อีกคนถามซางซิวหย่วนใบหน้าของซางซิ่วหยวนเดี๋ยวเขียวคล้ำเดี๋ยวขาวซีด ใบหน้าที่หล่อเหลามีแต่ความจนตรอกและกระอักกระอ่วนบิดาของเขาย่อมไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่เขาแน่นอนทว่าเวลาที่เขาได้รับมอบหมายงานนั้นบังเอิญเกินไป ในใจเขาก็พอจะมีการคาดเดาอยู่บ้าง แต่ในเมื่อบิด