All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 151 - Chapter 160

“...ท่านแม่?” ริมฝีปากของนางขยับเบา ๆหยดน้ำตาของชุยซื่อไหลพรั่งพรูออกมาราวกับไข่มุกที่สายสร้อยขาดสะบั้น“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ซูเซี่ยน! ซูหล่าง...” ดวงตาของฉีเฟยเยียนพลันเปล่งประกาย นางพิงผนังเพื่อประคองร่างที่สั่นเทาให้ลุกขึ้น“พวกท่านมารับข้าออกไปใช่หรือไม่?”“ท่านแม่ ข้าเข็ดแล้ว ข้าจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว...” ฉีเฟยเยียนยื่นมือลอดซี่กรงเหล็กไปกุมมือของชุยซื่อไว้แน่นชุยซื่อสะอื้นไห้ พลางมองดูบุตรสาวคนโตที่ซูบผอมลงไปถนัดตา จนแทบจำเค้าหน้าเดิมไม่ได้ “เยียนเอ๋อร์... เยียนเอ๋อร์ของแม่...”“ท่านแม่ ท่านรีบหยุดร้องไห้เถิด รีบพาข้าออกไปก่อน” ฉีเฟยเยียนร้อนใจเป็นอย่างยิ่งหลังจากออกไปแล้ว นางจะต้องชำระกายให้สะอาดก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อกำจัดกลิ่นเหม็นและกลิ่นสาบสกปรกที่ติดตัวเหล่านี้ออกไปให้หมดจริงด้วย นางยังต้องไปตามหาไอ้คนชั่วสองคนที่ทำให้นางต้องเข้าไปพัวพันกับเกลือเถื่อน! ต้องหาพวกมันให้เจอ แล้วฆ่าพวกมันทิ้งเสีย!หากมิใช่เพราะพวกมันหลอกล่อ นางจะต้องมาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร!ทั้งยังพวกที่บังอาจเอาข่าวมาขายให้นางด้วย ก็ต้องถูกจัดการให้หมด!ฉีเฟยเยียนครุ่นคิดอยู่ในใจทว่านอกจาก

เรื่องทำนองนี้ฉีเฟยเยียนหาใช่ว่าจะไม่เคยทำ ยามที่นางเพิ่งแต่งเข้าจวนเหลียน บรรดาสาวใช้ห้องข้างที่คอยปรนนิบัติเหลียนเหวินฮุยเหล่านั้น ก็ล้วนถูกนางจัดการด้วยวิธีต่าง ๆ มาแล้ว“มะ...ไม่ได้...” ชุยซื่อเอ่ย “ซูเซี่ยนไม่มีทางเห็นด้วยเป็นแน่”“ท่านแม่ ท่านยังดูไม่ออกอีกหรือ? เซิ่งจือหว่านเลิกใส่ใจซูเซี่ยนมานานแล้ว! หากนางยังใส่ใจ เหตุใดนางจะต้องทวงสินเดิมคืนให้ได้? แล้วเหตุใดกลับนิ่งดูดายมองดูข้าตาย? อีกทั้งอาการป่วยของท่านอีก... นางเคยถามถึงสักคำหรือไม่?”“นางไม่แยแสซูเซี่ยนแม้แต่น้อย และไม่สนใจจวนกั๋วกงอีกด้วย ลูกสะใภ้เช่นนี้ท่านจะเก็บนางไว้เพื่อเหตุใด? มิสู้กำจัดนางทิ้งเสียดีกว่า!”“เริ่มจากทำลายชื่อเสียงของนางให้ป่นปี้ พอสูญเสียความบริสุทธิ์แล้ว เชื่อว่านางต้องอับอายจนมิอาจสู้หน้าผู้คนเป็นแน่ ขอเพียงนางตายแล้ว สินเดิมของนางก็จะเป็นของจวนกั๋วกงทั้งหมด...”“ถึงยามนั้น ท่านก็ค่อยหาบุตรีตระกูลสูงศักดิ์สักคนมาเป็นภรรยาใหม่ให้ซูเซี่ยนก็ย่อมได้”“ตะ...แต่ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ซูเซี่ยนจะไม่เสียหน้าหรอกหรือ?”“หน้าตาสำคัญกว่า หรือผลประโยชน์ที่แท้จริงซึ่งจับต้องได้สำคัญกว่า ท่านแม่ต้องไ

คำพูดของเซิ่งจือหว่านทำให้นัยน์ตาของตู้อี้จือหดแคบลงเหมืองเหล็ก?!ขุดเหมือง?นิ้วมือของเขาสั่นเทาอย่างแรง เดิมทีที่เซิ่งจือหว่านต้องการใช้งานเขา เขาคิดอย่างมากที่สุดก็คือจะอาศัยฐานะขององค์หญิงชิ่งหนิง เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้บิดาของตนทว่ายามนี้มองดูแล้ว ปณิธานขององค์หญิงกลับยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มากนักแต่นางก็เป็นเพียงองค์หญิง...ทั้งยังเป็นองค์หญิงที่ออกเรือนไปแล้ว...ตู้อี้จือเงยหน้าขึ้นมองเซิ่งจือหว่านจึงยิ้ม “ท่านตู้กลัวหรือ?”ตู้อี้จือสูดลมหายใจเข้าลึก “ผู้น้อยหาได้กลัวไม่ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงจะทรงมีความคิดเช่นนี้ ผู้น้อยขอบังอาจถามสักข้อ เรื่องนี้... ฉีซื่อจื่อทราบหรือไม่?”“ไม่เกี่ยวกับเขา” เซิ่งจือหว่านตอบตู้อี้จือหลุบตาลงยิ้มเจื่อน ๆ “ยามนี้แม้ผู้น้อยจะนึกเสียใจภายหลัง เกรงว่าก็คงสายไปแล้ว”การวางแผนเรื่องเกลือเถื่อนของฉีเฟยเยียน ก็ผูกเขากับเซิ่งจือหว่านไว้บนเรือลำเดียวกันแล้ว“ถูกต้อง” เซิ่งจือหว่านเอ่ย “หากไม่ไว้วางใจจะไม่เรียกใช้ หากเรียกใช้แล้วก็จะไม่เคลือบแคลงใจ หากท่านตู้ไม่เต็มใจ เราก็จะไม่บังคับ เพียงแต่หลังจากวันนี้ไป คงต้องขอให้ท่านตู

นางชะงักไปทั้งตัว แต่พอเห็นร่างคนที่หลิวซางหิ้วมากับมือ นัยน์ตาก็หดแคบลงอย่างรุนแรง“ฮะ...ฮูหยินซื่อจื่อ ท่าน... มาได้อย่างไรเพคะ?”เซิ่งจือหว่านยิ้มออกมา “แม่นมมองไม่เห็นหรือ?”“ยามวิกาลเช่นนี้ เรากลับจับโจรกระจอกที่กล้าบังอาจลอบเข้าเรือนมากลางดึกได้คนหนึ่ง และยิ่งไปกว่านั้น... หึ มันก็บุกเข้ามาได้จริง ๆ เสียด้วย ดังนั้นเราจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้ท่านแม่ได้ดูว่า ยามรักษาจวนของจวนกั๋วกงเราช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี มิสู้ขายทิ้งแล้วเปลี่ยนชุดใหม่จะดีกว่า”แม่นมฟ่าน “...”สีหน้าของแม่นมฟ่านซีดเผือดในทันทีสามีของนางก็คือหัวหน้ายามรักษาจวนนั่นเอง และคืนนี้ก็เป็นนางเองที่จงใจให้สามีของตน สั่งย้ายพวกยามรักษาจวนที่อยู่แถวเรือนผิงหลานออกไปหากเซิ่งจือหว่านจะขายพวกเขาทิ้ง นี่ก็มิใช่ว่าจะต้องขายสามีของนางทิ้งด้วยหรือ?“จริงสิ เมื่อครู่แม่นมตะโกนว่าอย่างไร? ท่านแม่กระอักเลือดจนหมดสติอีกแล้วหรือ?” เซิ่งจือหว่านกวาดสายตามองมาแม่นมฟ่านรีบเอ่ยว่า “ใช่เพคะ... บ่าวกำลังจะไปเชิญท่านซื่อจื่อมาที่นี่อยู่พอดี”“เช่นนั้นแม่นมก็รีบไปเถิด เราจะเข้าไปดูท่านแม่” เซิ่งจือหว่านกำลังจะก้าวเท้าติงหลานก็ชิ

“ข้าน้อยมีหลักฐาน” เจี่ยงเส้าอันตัวสั่นเทา พลางล้วงเอาเศษกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “นี่คือจดหมายที่องค์หญิงส่งให้ข้าน้อย”ชุยซื่อหนังตากระตุก สายตาเหลือบมองแม่นมฟ่านที่ยืนอยู่ตรงประตูโดยไม่รู้ตัวสีหน้าของแม่นมฟ่านซีดเผือดไปนานแล้วครั้นพอกางจดหมายออก เซิ่งจือหว่านเห็นลายมือบนนั้น ก็หัวเราะเยาะออกมาทันทีฉีซูเซี่ยนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน“ก็แค่โจรกระจอกคนหนึ่ง ตีให้ตายก็สิ้นเรื่อง” ชุยซื่อฝืนยิ้มเอ่ยในใจก็แอบแค้นเคืองแม่นมฟ่านที่โง่เขลา กลับกล้าใช้ลายมือของตนเอง!แม่นมฟ่านก็คิดไม่ถึงว่าเจี่ยงเส้าอันจะบังอาจถึงเพียงนี้ นางเขียนไว้ในจดหมายชัดเจนแล้วว่าอ่านจบให้เผาทิ้งเสีย!เขากลับยังเก็บจดหมายนี้ไว้อีก!“ท่านแม่กล่าวผิดแล้ว นี่มิใช่โจรกระจอกธรรมดา แต่มีคนคิดจะทำร้ายเรา ทว่ากลับโง่เขลาที่สุด ถึงไปหาเศษสวะที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้มา” เซิ่งจือหว่านเอ่ยเหน็บแนมชุยซื่อรู้ดีว่าคำพูดนี้ของนางกำลังเอ่ยถึงตน แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง นางมองลายมือนั้นด้วยสีหน้าปวดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันขวับไปมองแม่นมฟ่าน “เยว่หรู! เจ้าบอกมาซิ เหตุใดถึงคิดร้ายต่อจือหว่าน!?”แม่นมฟ่านได้ยินเช่นนั้น ด