All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 161 - Chapter 170

แม่นมฟ่านได้ยินแล้ว ก็ทรุดตัวลงไปกับพื้นอย่างอ่อนแรง“ช้าก่อน” ทว่า เซิ่งจือหว่านกลับเอ่ยปากขึ้นในเวลานั้นแม่นมฟ่านพลันเกิดความหวังหนึ่งขึ้นในใจใช่แล้ว…เมื่อก่อนฮูหยินน้อยอ่อนโยนและมีเมตตาเป็นที่สุด แม้แต่กับบ่าวรับใช้อย่างพวกนางก็ยังมีวาจานุ่มนวลด้วยเสมอมา บัดนี้แม้เปลี่ยนไปบ้าง แต่เนื้อแท้ข้างในก็ยังคงเป็นเช่นเดิมหรือว่านาง… คิดจะเว้นทางรอดชีวิตให้ตนเอง?ทว่าน่าเสียดาย ที่ทำให้แม่นมฟ่านต้องผิดหวังเสียแล้วเซิ่งจือหว่านเอ่ย “เรื่องนี้ นอกจากแม่นมฟ่านแล้วน่าจะยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นอีก มิเช่นนั้นเจ้าโจรผู้นั้นจะย่องเข้ามาในเรือนของเราอย่างง่ายดายเพียงนั้นได้อย่างไร? ผู้เข้าเวรเฝ้าเรือนในคืนนี้ ไม่สู้ขายออกไปให้หมดดีกว่า”แม่นมฟ่านได้ยินดังนั้น น้ำมูกน้ำตาไหลพรากทันทียามเฝ้าเรือนคืนนี้ นอกจากสามีของนาง ยังมีบุตรชายของนางด้วย… จะขายออกไปได้อย่างไร!?ทว่าเสี้ยวขณะที่นางคิดจะอ้าปากขอความเมตตา ฉีซูเซี่ยนก็พยักหน้าเบา ๆ “ดี”แค่บ่าวรับใช้เพียงไม่กี่คน ตราบใดที่เซิ่งจือหว่านไม่สืบสวนเอาความมารดา หากต้องขายก็ขายออกไปเถิด“ไม่ได้เจ้าค่ะ! ฮูหยินท่านพูดอะไรสักหน่อยเถิด ทั้ง ๆ

“…อะแฮ่ม ก็แค่นิทานคำกลอน” เซิ่งจือหว่านเอ่ย พลางคิดถึงเรื่องที่ต้องทำวันนี้ “ไปหยิบชุดบุรุษของเรามา เจ้ากับหลิวซางเองก็ไปเปลี่ยนด้วย พวกเราจะไปสถานที่ดี ๆ แห่งหนึ่งด้วยกัน”“ชุดบุรุษ? องค์หญิง พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเพคะ?” ติงหลานดีใจเป็นที่สุดบัดนี้สิ่งที่นางชอบที่สุดก็คือการได้ออกจากจวนไปด้านนอกด้วยกันกับองค์หญิงของตนประตูจวนที่ตลอดสองปีมานี้ไม่เคยได้ก้าวพ้นออกไป บัดนี้ ไม่ใช่สถานที่ที่จะสามารถกักขังองค์หญิงของนางได้อีกต่อไปแล้ว!“ไปถึงก็รู้เอง”ไม่นานนัก เซิ่งจือหว่านก็เปลี่ยนเป็นชุดบุรุษเรียบร้อย พร้อมแปลงโฉมให้ตนเองและติงหลานกับหลิวซางเมื่อบุรุษหนุ่มรูปงามหมดจดสองคนปรากฏตรงหน้า เซิ่งจือหว่านจึงพาทั้งสองออกจากจวนไปพร้อมกันจางต้าได้ยินสถานที่ที่จะต้องไปในครั้งนี้แล้ว ใบหน้าพลันขึ้นสีแดงก่ำทันที“คุณ… คุณชาย ท่านจะไปที่นั่นจริงหรือขอรับ?”“ใช่แล้ว”หอเยียนจือเป็นหนึ่งในสี่หอคณิกาอันเลื่องชื่อของเมืองหลวง แหล่งผลาญเงินทองของเหล่าบุรุษ สถานที่ที่บรรดาสตรีต่างพากันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันองค์หญิงจะเสด็จไปที่นั่นเพื่ออะไร?แต่ในเมื่อองค์หญิงมีประสงค์จะเสด็จไปที่นั่น จางต้าก

ทว่ารองเจ้ากรมจางกลับจดจำเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน!เพราะขุนนางผู้น้อยเมื่อปีก่อนคนนั้น เข้ารับราชการในปีเดียวกับเขา มิหนำซ้ำก่อนสอบ ยังพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเดียวกับเขาด้วยกระต่ายตายสุนัขจิ้งจอกเศร้า สรรพสิ่งย่อมเห็นใจสงสารพวกเดียวกัน แน่นอนว่ารองเจ้ากรมจางย่อมให้ความสนใจเรื่องนี้มากขึ้น และยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยินมาอีกว่าสตรีที่ถูกคุณชายรองหยางบีบบังคับให้ต้องจบชีวิตนั้นมีไม่น้อยกว่าสิบคนแม้แต่ขุนนางผู้น้อยเมื่อปีก่อนที่ไปตีกลองร้องทุกข์ก็ยังถูกกดด้วยอำนาจบัดนี้เป็นเพียงพ่อค้ามั่งคั่งคนหนึ่งเท่านั้นเองหากสกุลหยางคิดจะเล่นงานอีกฝ่าย ช่างง่ายดายเสียยิ่งกว่าอะไร!รองเจ้ากรมจางคิดได้ถึงจุดนี้ ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าโอกาสที่จะได้จารึกชื่อของตนเองลงในหน้าประวัติศาสตร์มาถึงแล้ว!แม้เขาจะเป็นเพียงรองเจ้ากรมตรวจการตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ทว่าในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นปัญญาชนผู้รับราชการรองเจ้ากรมจางเองก็มีจิตวิญญาณของผู้ตรวจการอยู่เต็มเปี่ยม มีจิตสำนึกในหน้าที่อันแรงกล้าที่จะคอยสอดส่องและทัดทานความผิดพลาดขององค์จักรพรรดิบัดนี้ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงโปรดปรานฉีกุ้ยเฟยเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้ง

ถ้อยคำของเสนาบดีหยาง กล่าวได้งดงามยิ่งนักยอมรับความผิดก่อนเป็นอันดับแรก แล้วค่อยชี้แจงว่าหยางจวิ้นคังได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยกระทำในอดีตไปแล้ว และสุดท้ายประเด็นที่สำคัญยิ่งกว่า ก็คือชี้แจงให้เห็นว่าครั้งนี้หยางจวิ้นคังยังไม่ได้ก่อเรื่องให้บานปลายจนกลายเป็นความผิดมหันต์ไปจริงแต่ถึงกระนั้น หากตรวจสอบแล้วว่าเป็นความจริง เขาในฐานะเสนาบดีกรมกลาโหม ก็ยินดีแบกกิ่งหนามไปขอขมาในความผิดที่ตนเองสั่งสอนบุตรได้ไม่ดีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถลดทอนประเด็นที่จางห้วนยื่นฎีกากล่าวโทษตนเองว่าดูหมิ่นกฎหมายและบ่อนทำลายบ้านเมือง ให้ลงมาเหลือเพียงเรื่องราวในระดับครอบครัว และการอบรมสั่งสอนบุตรหลานได้แล้ว…จางห้วนนิ่งไปเขาคิดไม่ถึงว่าเสนาบดีหยางจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมา โดยที่ไม่โต้แย้งแม้แต่ประโยคเดียวเช่นนี้ถ้อยคำฮึกเหิม และหลักฐานทรงพลังที่เขาตั้งใจเตรียมมา คล้ายกับกำปั้นชกบนใยฝ้ายบนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงพยักพระพักตร์อย่างไม่ใส่ใจนัก “ท่านกล่าวได้มีเหตุผล เพียงแต่หยางจวิ้นคังเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฉีกุ้ยเฟย เช่นนั้นย่อมนับว่าเป็นน้องเขยของเราด้วย หากมีผู้ใดบังอาจกล่าวหาว่าร้ายเข

ซูกงกงลงจากรถม้า ตั้งแต่อยู่นอกจวนกั๋วกงฉีกั๋วกงมองชาวบ้านรอบบริเวณ ก่อนจะเอ่ยขอร้องด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “ซูกงกง… มิสู้ท่านเข้าไปข้างในจวนก่อนแล้วค่อยประกาศเป็นอย่างไร?”“ไม่จำเป็น” ซูกงกงยิ้มแต่ในใจไม่ยิ้มด้วย “ข้าจะรอฮูหยินกั๋วกงอยู่ที่นี่”เขาเองก็นับว่าเฝ้าดูองค์หญิงชิ่งหนิงเติบโตมาตลอดสองปีที่ผ่านมานี้จวนกั๋วกงอาศัยความจริงใจที่องค์หญิงชิ่งหนิงมีต่อฉีซื่อจื่อ ข่มเหงรังแกนางสารพัดฝ่าบาททรงไม่สนพระทัย ทว่าเขากลับจดจำเอาไว้ในใจในเมื่อเวลานี้สบโอกาสที่จะทำให้จวนกั๋วกงเสียหน้าแล้ว ซูกงกงย่อมเลือกกระทำในสถานที่ซึ่งมีคนพลุกพล่านณ เรือนเหวินซีตอนที่ชุยซื่อได้ยินแม่นมเข้ามารายงานว่า มีพระบัญชาจากฝ่าบาทมาถึงนาง ขณะนั้นนางยังนอนซมสะลึมสะลืออยู่บนเตียง“อะไรนะ?”“พระบัญชาจากฝ่าบาท? ระบุว่าถึงข้า?”ชุยซื่อคิดว่าตนเองฟังผิดไปนางเป็นเพียงสตรีในเรือน ฝ่าบาทจะมีพระบัญชาถึงนางได้อย่างไร?กระทั่งแม่นมยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่านางจึงรีบพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย ก็ผัดแป้งแต้มสีชาดบนผิวหน้าอีกชั้น พอให้มีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ถึงจะรีบร้อนออกไปต้อนรับนอกจวน ซูกงก