All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 171 - Chapter 180

“…” ฉีซูเซี่ยนคิดไม่ถึงว่าเวลานี้เซิ่งจือหว่านจะละโมบเห็นแก่ทรัพย์สินเงินทองเพื่อหาเงินมาอุดช่องว่างให้จวนกั๋วกง ทรัพย์สิน ที่นา และกิจการร้านค้าในนามของตนเองล้วนถูกขายไปเป็นส่วนใหญ่แล้ว บัดนี้เหลืออยู่ก็เพียงเรือนพักสองแห่ง และที่นาเพียงไม่กี่สิบหมู่เท่านั้นในเมื่อนางต้องการ ก็ให้นางไปเถิดฉีซูเซี่ยนกำลังจะตอบรับทว่าเมิ่งยางกลับดึงชายเสื้อเขาไว้ “ท่านซื่อจื่อบอกไว้มิใช่หรือว่า อีกไม่กี่วัน จะพาข้าไปแช่น้ำพุร้อน?”บ่อน้ำพุร้อนนั้นตั้งอยู่ในเรือนพักแห่งหนึ่งในเรือนพักเหล่านั้น“อนุเมิ่งมีเงินทองไหลมาเทมาทุกวัน จะไปแช่น้ำพุร้อนที่ใดก็ย่อมได้มิใช่หรือ? หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าไม่อยากให้ท่านแม่ฟื้นขึ้นมา เพราะถึงอย่างไรหากท่านแม่ไม่ฟื้น เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินไปเลี้ยงดูสุขภาพร่างกายของท่านแล้ว” เซิ่งจือหว่านพูดยุยงอย่างไม่ใส่ใจเมิ่งยางสีหน้าซีดขาว “องค์หญิงอย่าอมโลหิตพ่นใส่หม่อมฉันเช่นนี้เลย หม่อมฉันไม่เคยมีความคิดเช่นนี้อยู่ในหัวเลยเพคะ!”“ไม่มีก็ดีแล้ว” เซิ่งจือหว่านมองฉีซูเซี่ยน “ซื่อจื่อจะตอบรับหรือไม่?”“…ได้! ขอเพียงเจ้าทำให้ท่านแม่ฟื้นขึ้นมาได้ ข้าจะมอบโฉนดที่ดินโฉนดที

เชื่อว่าด้วยฝีมือการแพทย์ของหมอหลวงหลี่ หากเซิ่งจือหว่านลอบทำสิ่งใดจริง เขาจะต้องมองออกแน่เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว แต่มิได้เอ่ยวาจาฉีซูเซี่ยนได้ยินดังนั้นก็สั่งให้คนไปเชิญหมอหลวงหลี่มาทันทีดังนั้น หมอหลวงหลี่ที่เพิ่งพ้นประตูจวนไปได้ไม่นานจึงถูกเชิญกลับมาอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว ครั้นเห็นชุยซื่อฟื้นแล้ว เขาก็ประหลาดใจยิ่งนัก“หมอหลวงหลี่ อาการของท่านแม่ข้าบัดนี้พอมีหนทางรักษาหรือไม่?” ฉีซูเซี่ยนถามทันทีหมอหลวงหลี่ข่มความรู้สึกประหลาดใจเอาไว้ หลังจากตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายศีรษะ “ชีพจรตำแหน่งชุ่นเต้นอ่อนและถี่ยิ่งนัก อาการของฮูหยินกั๋วกงเห็นได้ชัดว่าเกิดจากโทสะเฉียบพลัน ส่งผลให้เส้นโลหิตในสมองแตกนั่นเอง”“เป็นเพราะสาเหตุอื่นได้หรือไม่เจ้าคะ?” เมิ่งยางยังคงไม่ลดละความพยายามหมอหลวงหลี่มองนางอย่างไม่สบอารมณ์ “แม่นางท่านนี้หากมีวิชาแพทย์ ไม่สู้มาตรวจอาการด้วยตนเองเป็นอย่างไร?”เมิ่งยางสีหน้าซีดเผือด เงียบไปทันทีเซิ่งจือหว่านหัวเราะเบา ๆ “อนุเมิ่งกำลังสงสัยว่าเราแอบทำอะไรกับท่านแม่ ให้ท่านแม่ต้องเป็นเช่นนี้หรือ?”“หม่อมฉันเปล่าเพคะ หม่อมฉันก็แค่ลองสอบถามดูเท่านั้น”“ไม่มีก็ด

เซิ่งจือหว่านสั่งให้อั้นจื่อรับของไว้นางเลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยถาม “ซื่อจื่อยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?”ฉีซูเซี่ยนขยับปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันว่า “ดอกเหมยในป่าเหมยผลิบานแล้ว เมื่อก่อนเจ้าอยากไปดูมาตลอด มิสู้พรุ่งนี้ข้าพาเจ้าไปดูดีหรือไม่?”ความรู้สึกบนใบหน้าของเซิ่งจือหว่านพลันเรียบเฉย “นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อนแล้ว หากซื่อจื่อมีเวลา มิสู้ไปอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินหรืออนุเมิ่งเถิด ฮูหยินกำลังป่วย ส่วนอนุเมิ่งก็กำลังตั้งครรภ์ ไม่ว่าผู้ใดก็สำคัญกว่าเรามิใช่หรือ?”นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจฉีซูเซี่ยนมองดูนาง ในใจก็รู้สึกอับจนและขมขื่นแต่ที่เซิ่งจือหว่านพูดมาก็ไม่ผิด เขาในยามนี้ไม่อาจปลีกตัวไปได้จริง ๆ เมื่อครู่ก็เพียงแค่ความรู้สึกเสน่หาชั่ววูบเท่านั้นช่างเถิด...ฉีซูเซี่ยนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง อย่างไรเสียดอกเหมยก็ยังผลิบานอยู่อีกสักระยะ รอให้เขาหาเวลาว่างได้ แล้วค่อยพานางไปดูก็ยังไม่สายเนื่องจากการเข้าจวนมาของแม่นางเถา เป็นเหตุให้ชุยซื่อโกรธจนเส้นโลหิตในสมองแตกฉีกั๋วกงนับว่ายังเห็นแก่หน้าของฉีซูเซี่ยน จึงไม่สะดวกใจที่จะแต่งตั้งฐานะให้แม่นางเถาในช่วงเวลาเปราะบางเช่นนี้ จึงทำได้

ด้วยเหตุนี้จึงเหมือนว่ามีบางอย่างมาดลใจ ให้ใช้แส้ดึงอีกฝ่ายขึ้นมาไม่นานม้าฝีเท้าดีก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเหลาอาหาร ซางสิงอวี้มิได้เข้าทางประตูหน้า แต่ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปทางช่องหน้าต่างบานเมื่อครู่ถ้วยชายังคงวางอยู่ และยังมีความอุ่นหลงเหลืออยู่ทว่าตัวคนกลับไม่อยู่ที่นั่นแล้วซางสิงอวี้รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ก่อนที่เสี่ยวเอ้อร์จะเข้ามาเก็บกวาด ร่างของเขาก็พุ่งขึ้นไปบนหลังคา“องค์หญิง มีคนตามพวกเรามา” ขณะที่เซิ่งจือหว่านกำลังนั่งพิงกายอยู่ในรถม้า จู่ ๆ หลิวซางก็ลดเสียงต่ำลงหลิวซางเอียงศีรษะ หลับตาลงเล็กน้อยเพื่อฟังเสียง “สาม... สอง... หนึ่ง... มาแล้ว! เร็วนัก ต้องเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน!”อั้นจื่อกับติงหลานตื่นตัวขึ้นมาทันที และขยับกายมาขวางอยู่ข้างกายเซิ่งจือหว่านโดยไม่รู้ตัวหลิวซางมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ทว่าเพียงครู่เดียว นางก็ขมวดคิ้ว “แปลกนัก... อีกฝ่ายไปแล้ว?”ไอพลังนั้นข้ามผ่านรถม้าของพวกนาง และมุ่งตรงไปข้างหน้า“หรือแค่ผ่านทางเท่านั้น?” ติงหลานเอ่ยถาม“อาจจะใช่” หลิวซางยังไม่วางใจ คอยระแวดระวังไปจนถึงในเรือนพัก ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกคงไม่มีผู้ใดกล้

แต่นี่เป็นเพียงการเตรียมการสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่านั้นไม่ว่าจะเกิดสงครามเมื่อใด คนที่ทุกข์ยากที่สุดก็คือราษฎร หากสามารถยึดอำนาจการปกครองมาได้อย่างสงบราบรื่น เซิ่งจือหว่านก็ยินดีที่จะเลี้ยงดูคนเหล่านี้เอาไว้เปล่า ๆ...“จำนวนเงินค่อนข้างมาก คาดว่ายังต้องใช้อีกสามถึงห้าวันจึงจะมาถึงเมืองหลวง องค์หญิงเตรียมจะเก็บไว้ที่ใด?” ซางสิงอวี้เอ่ยถามเซิ่งจือหว่านขมวดคิ้ว “แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งฝากไว้ที่สมาคมการค้าของคุณชายรองซางก่อน อีกส่วนหนึ่งคงต้องรบกวนคุณชายรองซาง จัดคนนำไปส่งที่เขาเสี่ยนหลงด้วย”เซิ่งจือหว่านจึงเล่าเรื่องภัยหนาวที่ม่อเป่ย รวมทั้งเรื่องที่เขาเสี่ยนหลงมีเหมืองเหล็ก เรื่องที่นางให้ตู้อี้จือไปกว้านซื้อฝ้าย รวมถึงใช้โอกาสจากภัยหนาวรวบรวมกำลังคนเพื่อขุดเหมือง“แต่มีเพียงเหมืองยังไม่พอ” เซิ่งจือหว่านมองไปที่ซางสิงอวี้ “ภัยหนาวที่ม่อเป่ยจะทำให้มีผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วน ถึงตอนนั้นจำนวนคนบาดเจ็บล้มตายคงยากจะประเมินได้ เราคิดจะใช้เงินก้อนนี้เลี้ยงดูคนเหล่านั้นไว้ เพื่อให้เราใช้ประโยชน์”นางพูดอย่างอ้อมค้อม แต่ความหมายในนั้นชัดเจนยิ่งนักการซุ่มเลี้ยงกองกำลังส่วนตัว